wimbloemendaal.com

Automaton 2

2012-02-19T17:09:00.001+01:00

Gelukkig zijn er nog altijd mensen die zich bezig houden met automata zoals het "Cabaret Mechanical Theatre" dat een tentoonstelling organiseerde in het "Scotland Street Museum" in Glasgow, met modern werk van Paul Spooner, Keith Newstead, Ron Fuller, Peter Markey and Matt Smith.

Ulbe

2012-02-19T16:14:00.001+01:00

MPV

2012-02-19T09:54:00.003+01:00

Lang voordat Renaults "Espace" verscheen, overigens ontworpen door Matra en eerst aangeboden aan Peugeot, waren er MPV's. Eigenlijk al vanaf het begin, want bovenstaande Benz dateert van 1899 en bood zeker plaats aan vijf personen buiten de bestuurder. Onderstaande Stout "Scarab" is van 1936 en is een verdere ontwikkeling van een door John Tjaarda getekende auto, de wagen heeft een Ford V8-motor achterin. Er zijn maar heel weinig gebouwd, maar gelukkig is in ieder geval een exemplaar bewaard gebleven.

Cultuur

2012-02-19T09:03:00.003+01:00

Zet de vaderlandse televisie aan en je vindt een aantal mensen rond een tafel die zinnige dan wel onzinnige dingen beweren. Het is goedkope tv, waar ik op uitgekeken ben. Het kan heel anders. Kijk naar bijvoorbeeld de Britse "The Culture Show". Gisteravond o.a. met een reportage over Roland Penrose, de man die Picasso faam gaf in Engeland, door middel van een interview met Penrose's zoon in diens vaders huis, met voortreffelijke illustraties. Aan het slot van "The Culture Show" deelde filmrecensent Mark Kermode (foto) zijn "privé-Oscars" uit, de Kermodes. Hij vroeg zich terecht af waarom er voor muziekfilms geen Oscar bestaat en deelde een Kermode uit aan de makers van "Benda Bilili" Renaud Barret en Florent de La Tullaye.

Packard 3

2012-02-18T16:22:00.000+01:00

Langzamerhand verloren modelautootjes de robuustheid om er mee te spelen: deurtjes konden open, maar braken af, hetzelfde gold voor motorkapjes en kofferdekseltjes. Van modelauto's werden het autominiaturen. mooi voor de verzamelaar, maar minder geschikt als speelgoed. Opnieuw twee Packards, beide uit 1930. Links een Matchbox "Models of Yesteryear", rechts een DGM-model in de stijl van een vooroorlogse Dinky Toys, aan het laatste autootje kan weinig kapot worden gemaakt.

Ulbe

2012-02-18T15:37:00.003+01:00

voor B. te H.

Automaton

2012-02-18T11:26:00.002+01:00

Goed, het was lang geleden een speeltje van de zeer rijken, maar ik sla een museum waar ik automatons kan zien niet over. In het oudestadsgedeelte van Lyon bevindt zich een prachtig automatonmuseum, sommige stukken zijn vanwege de hoge kitscherigheid fascinerend: de hierboven afgebeelde "Korenraapsters" van Millet, compleet in een echte schilderijlijst maar dan bewegend. Ai! Natuurlijk kent iedereen automatons, want de poppen op een draaiorgel horen ook tot de soort. De combinatie muziek en automaton is trouwens oud, want hier is een voor Marie-Antoinette in 1772 gemaakte cymbaalspeelster. Zij bevindt zich nu in het Parijse "Conservatoire National des Arts et Métiers". Wie in dezelfde stad aan de linker straatkant van de Boulevard Beaumarchais gaat lopen vanaf de Place de la Bastille in de richting van de Place de la République komt voorbij een winkel waar speeldozen met automatons verkocht worden. Loop er even binnen!

Packard 2

2012-02-18T10:36:00.001+01:00

Een van de mooiste slagzinnen uit de automobielbranche kwam van Packard : "Ask the man who own one". Om duidelijk maken wat ik gister bedoelde met de zin dat Packards ogenblikkelijk herkenbaar zijn, heb ik een rijtje Packards naast elkaar geparkeerd, zelfs in het naoorlogse model is die knik in de grille zichtbaar. Dat Amerikaanse auto-ontwerpers grote problemen hadden met de prachtige verticale lijn van voor de oorlog te vertalen in een horizontale lijn, laten onderstaande foto's zien. De verhoudingen raakten na de oorlog volledig zoek.

Legpuzzel

2012-02-18T09:10:00.002+01:00

ter bevordering van de zelfwerkzaamheid van de lezers van dit blog: afdrukken en uitknippen

Wobbe

2012-02-17T12:49:00.000+01:00

"Jim kanne dur fergif op innimme dat 't geblondeerde krielearpeltsje uut Venlo daliks pleit foor 't afmake fan alle Marokkaanse honnen, nou bij 'n honsje uut dat lan honsdolheid constateerd is."

Packard

2012-02-17T12:30:00.000+01:00

Tikkeltje vreemd, plotseling sta ik tegenover een Packard Caribbean 1953. Hij is lastig te fotograferen, want hij staat achter glas. Maar wanneer zag ik voor de laatste keer een Packard? Dus vanochtend toch maar het cameraatje gepakt. Hij kostte destijds $5210.-, maar daar kreeg je dan ook een flink brok auto voor met een acht-in-lijnmotor met een cylinderinhoud van bijna vijfeneenhalve liter. Het ging begin jaren vijftig niet goed met het eens roemruchte merk, in mei 1952 had directeur Hugh Ferry de komst van zijn opvolger James J. Nance aangekondigd, die Packard goed op schop zou gaan nemen, want de fabriek werkte slechts met een capaciteit van 50%. In 1954 werden maar 27593 auto's afgeleverd en dat was een schijntje vergeleken met dat andere Amerikaanse topmerk Cadilac, dat 96680 auto's op straat bracht. Maar vergeleken met Lincoln, dat 36993 wagens verkocht, viel het eigenlijk nog wel mee. Het probleem was dat Packard op eigen benen stond. Cadillac maakte deel uit van General Motors en Lincoln was een onderdeel van Ford. Nance probeerde dat te veranderen door samen te gaan met Studebaker. Wat hij niet wist dat Studebaker grote problemen had en er in feite voor zou zorgen dat Packard ten onder ging. Het is altijd gemakkelijk een Packard te herkennen: de typerende gebogen lijn in de grille van de Carribean uit 1953 zien we ook bij de radiateurmantel van onderstaande Packard uit 1932.

Loïfachaal

2012-02-17T08:53:00.002+01:00

Gaat het tussen Cuba en Beieren prima tussen Bayern en Loïfachaal ging het wat minder.

Ulbe

2012-02-17T07:20:00.001+01:00

Beieren 2

2012-02-17T07:12:00.005+01:00

"Cuba" heette het laatste stuk waarnaar ik gister verwees, maar de perfecte combinatie van Beieren en Cuba wordt gerealiseerd door "Die Cubaboarischen", een groep die muzikaal uit de voeten kan met muziek uit het geboorteland en klanken van het Caraibische eiland. Dat er ook qua tekst een en ander vervlochten wordt ligt voor de hand. Dit is, om te beginnen, "La Locomotera", dat gevolgd wordt door het typische Beierse "S'Dirnei", om aan te tonen dat de heren ook hun mannetje staan als het regionale klanken betreft, maar de naam Cubabeiers doen ze weer alle eer aan met "La Chachita". Om af te sluiten een perfecte mix tussen beide culturen en jawel, jawel, er wordt gejodeld.

Ulbe

2012-02-16T09:25:00.003+01:00

Beieren

2012-02-16T09:20:00.000+01:00

Als je dan toch muzikale kritiek wil hebben doe het dan op een melodie die - om een oud woord te gebruiken - "het klootjesvolk" aanspreekt, wat dat betreft begrijp ik die hiphoppende "fuck-you-generatie" niet goed, want die preekt uiteindelijk alleen maar voor eigen parochie en die weet allang dat ik, alleen al wat leeftijd betreft, niet deug. Schoppen tegen heilige huisjes moet op een melodie gebeuren die de luisteraar bijna tot meezingen dwingt, dat heeft de Beierse groep "Biermösl Blosn" goed begrepen en ik heb ze om diverse redenen heel hoog in het vaan. Een paar geleden waren de heren in Zuid-Afrika en van die tocht verscheen een schitterend verslag op DVD, "Plattln in Umtata"*. In die muzikale reportage wezen ze ondermeer op de overeenkomst tussen "schuhplattn" en "gumbootdancing".

Behalve hun niet aflatende komische kritiek op Beierse toestanden (zoals hier in de "Feuerwehr-Hymne") zijn de gebroeders Well, want zij vormen "Biermösl Blosn", buitengewoon muzikaal, wie hen alleen muzikaal in de weer wil horen moet op jacht naar CD's van de "Well Buam" en dan wordt meteen duidelijk dat er in Beieren niet alleen "hoempapa" geblazen wordt. Er komen nog heel andere klanken uit Zuid-Duitsland, soms "Tafelmusik", omdat hij rondom de "Tisch" wordt gespeeld, genoemd, soms Raffelemusik omdat de raffele, een tikkeltje vergelijkbaar met onze hommel, die ook op tafel gelegd wordt om de klank te versterken, de voornaamste rol speelt. Drie stukken gespeeld door "Raffelemusik Hüttlinger-Milz":"Fuchsbassar", "Bärgündlar" en "Cuba".

*Arthaus 502172

Ulbe

2012-02-15T17:24:00.000+01:00

Kleur 2

2012-02-15T08:44:00.001+01:00

De stoomlocomotieven van de P.O. (Paris - Orléans) waren grijs, deze 230 maakte deel uit van een grote serie (4201 - 4370) gebouwd tussen 1915 en 1923.

Doop na de dood

2012-02-15T08:21:00.002+01:00

Het zal zo'n twintig jaar geleden zijn dat een oomzegger van mijn vrouw me vroeg hem in de Verenigde Staten te assisteren bij genealogisch onderzoek, we gingen naar een kantoortje, waar precies weet ik niet meer, het kan heel goed in Chardon (Ohio) geweest zijn. We vonden niets. Maar ik realiseerde me wel dat we in de leggers van de mormonen snuffelden. Ik stelde voor mijn familie, waar ik een goed beeld van had, te gaan opzoeken. Ik vond mijn 30 september 1942 in Auschwitz vermoorde tante Josie, van de rest geen spoor. Gelukkig maar, dacht ik, de rest aan is de mormoonse doop na de dood ontsnapt. Want iedereen die in de genealogische boekwerken van de mormonen voorkomt is door hen gedoopt, na de dood en zonder toestemming. Nu dat gebeurd is met de ouders van Wiesenthal zijn er excuses aangeboden voor dit wangedrag. Ik vraag me af wanneer ik verontschuldigingen krijg voor de doop van mijn tante Josie.

Ulbe

2012-02-14T22:35:00.003+01:00

Lloyd

2012-02-14T20:41:00.002+01:00

De Duitsers hadden in de jaren vijftig fraaie bijnamen voor hun automobielen een DKW-type heette "Leukoplast-Bomber" en de Lloyd kreeg als slagzin mee: "Wer den Tod nicht scheut fährt Lloyd", hier in een personen- en bestelwagenversie. Lloyd maakte onderdeel uit van het Borgward/Goliath/Lloydconcern in Bremen. Lloyd dateerde uit 1906, in 1914 fuseerde het met de Hansa-Automobilgesellschaft in Varel tot de Hansa-Lloyd-Werke A.G., maar na de Eerste Wereldoorlog hield de samenwerking weer op. In 1929 verwierf Goliath-Werke Borgward & Co. G.M.B.H. de meerderheid van de aandelen. Die firma was een jaar eerder opgericht. Eind 1931 werden de drie bedrijven samengevoegd. In de herfst van 1960 raakte de firma in zwaar weer en werd het bedrijf overgenomen door de stad Bremen, maar desalniettemin ging Borgward/Goliath/Lloyd ten onder.

Wobbowski

2012-02-14T20:03:00.000+01:00

P.V.V.?

Polska Dieta? Holenderska Dieta będą na myśli!

Kleur

2012-02-14T12:44:00.000+01:00

De laatste in Frankrijk in dienstzijnde stoomlocomotieven waren groen, donkergroen. Lang daarvoor hadden de verschillende spoorwegmaatschappijen vrolijker gekleurde locomotieven, dat was trouwens in ons land ook het geval de NCS had okergele en de NBDS blauwe locomtieven op de baan. De Franse Nordmaatschappij veranderde nog al eens van kleur, zo was bovenstaande 220 appelgroen, maar later koos de maatschappij voor bruin, volgens de overlevering had dat alles te maken met het feit dat de Rothschilds huispersoneel in bruine livrei afgezet met gouden biezen gestoken was. Dat komt dan aardig overeen met onderstaande 140.

Citaten

2012-02-14T12:03:00.002+01:00

Het is altijd grappig een citaat te vinden in een werk van een befaamd componist, zo gebruikte Beethoven "Rule Britania" in "Wellington's Sieg" om de het Engelse leger te karakteriseren, voor de Fransen gebruikte hij "Marlbrough s'en va-t-en guerre". Het melodietje ervan is bij ons waarschijnlijk beter bekend als "For he's a jolly good fellow" en in de Verenigde Staten als "The bear went over the mountain". De Franse tekst gaat over John Churchill, de eerste Duke of Marlborough (afbeelding), en het is een van de meest populaire Franse volksliedjes.Waarschijnlijk is het melodietje dus ouder dan de tekst. Ook de Spaanse gitarist en componist Fernando Sor (1778 - 1839) bewerkte de melodie.

In de "Ouverture1812" karakteriseerde Tsjaikovsky de Fransen door flarden van de "Marseillaise". De bedoeling was de compositie te gebruiken bij de opening van een kerk in Moskou maar uiteindelijk vond de eerste uitvoering plaats op 20 augustus 1882 en roept "1812" de herinnering op aan de smadelijk verlopen veldtocht van Napoleon en de overwinning van het Russische tsarenrijk, ook daarvoor zijn citaten gebruikt, zoals de hymne "Spasi, Gospodi, Iyudi Tvoya", waarmee de compositie begint en het Russische volkslied, maar dat laatste is in feite een anachronisme omdat dat lied pas uit de jaren dertig van de negentiende eeuw dateert en in 1812 dus niet bekend kon zijn.

Wellington

2012-02-13T12:27:00.000+01:00

Het is een van de meest sprekende composities van Beethoven. In ieder geval spreekt het tot mijn verbeelding: "Wellingtons Sieg", een stuk dat op 8 december 1813 zijn première beleefde en gecomponeerd werd ter herinnering aan het feit Napoleons broer Jerome Bonaparte op 27 juli 1813 door Britse, Spaanse en Portugese troepen werd verslagen bij Vitoria in Spanje. Klaarblijkelijk was Beethoven niet helemaal tevreden met zijn werk, want hij heeft er bij publicatie in 1816 wijzigingen in aangebracht en het tegelijkertijd van een opdracht aan de latere Engelse koning George IV voorzien. Het is daarom opvallend omdat het stuk begint met trommels en trompetten aan Engelse zijde, gevolgd door "Rule Britannia" (prachtig bewerkt), om vervolgens de Franse trommels en trompetten te laten horen. De slag zelf klinkt als fascinerende filmmuziek avant la lettre, waarna de overwinningssymfonie volgt.

111

2012-02-13T08:43:00.004+01:00

Dit is een 111 (een voorloopas, een aangedreven as en een naloopas) van rond 1845 van de Franse Noordmaatschappij. De Compagnie de chemin de fer du Nord, opgericht in datzelfde jaar door de bankier James de Rothschild, bestreek het net tussen Parijs en de Belgische grens. In 1938 werd de maatschappij onderdeel van de SNCF.

Shetland 3

2012-02-13T07:57:00.001+01:00

Waarom gaat iemand naar Shetland? Voor mij gold in 2003 de reden dat ik nog nooit een papegaaiduiker had gezien. Ik realiseer me dat dat tamelijk lullig klinkt, maar als er één komisch geconcipieerd vogeltje is, dan is het de papegaaiduiker, een kleine scharrelaar, die niet zo heel goed vliegt, broedt in konijnenholen en uitgerust is met een bovenmaats snavel, waarin hij dan ook nog in een keer een geweldige hoeveelheid zandaaltjes mee kan nemen. Dat er verder op Shetland andere vogels als Jan-van-Genten, alken, zeekoeten, noordse stormvogels en drieteenmeeuwen te zien waren was mooi meegenomen. Ik kwam enthousiast terug en ging in 2004 nog eens en trok toen naar Unst. Een groot deel van het meest noordelijke eiland is natuurreservaat en ik was van te voren gewaarschuwd dat ik te maken kon krijgen met de grootste jager of skua, die niet te beroerd is om als je te dicht bij het nest komt, je aan te vallen. De manier om zo'n duikvlucht af te weren is een stok boven je hoofd te zwaaien. Ik heb het meegemaakt en het is een vreemde sensatie, want het was met één aanval niet afgelopen. Uit gesprekken met eilandbewoners bleek dat de skua ook lammetjes vlak na de geboorte aanpikt, dat baart zorgen, omdat de vogel beschermd is en er dus niets anders overblijft dan bij het lammeren aanwezig te zijn.

Zuid-Afrika

2012-02-12T11:53:00.001+01:00

Gisteravond naar het "Khayelitsha United Mambozo Choir", bestaande uit een tiental buitengewoon energieke heren, die à capella heel wat in hun mars bleken te hebben. Vanavond staan ze in "De Kleine Komedie" in Amsterdam en ze komen ook nog in Zutphen, Spijkenisse, Almelo, Goor, Rotterdam, Lelystad, Rijswijk, Veldhoven, Gouda, Sittard, Apeldoorn, Helmond, Purmerend en Haarlem. Alle gelegenheid dus om een voorstelling te gaan zien. Toch verstout ik me een opmerking: het moet toch niet moeilijk zijn om - er is toch al achtergrondprojectie - een vertaling van de liedjes te projecteren? Men doet dat bij opera en ik heb het in New York gezien toen een gezelschap uit Chicago liedjes in het Duits en Jiddisj zong en de Engelse vertaling daarvan werd geprojecteerd.

Shetland 2

2012-02-12T09:45:00.002+01:00

Wie in de haven van Lerwick, de hoofdstad van Shetland voet aan wal zet, of in Sumburgh, het vliegveld op zuidelijk "mainland" landt, komt er razendsnel achter dat de eilanden dan wel bij Schotland horen, maar dat het onmogelijk altijd zo geweest kan zijn, want de plaatsnamen verraden een Noorse invloed. Wie de oorspronkelijke bewoners zijn geweest valt niet meer na te gaan, maar tot ongeveer het jaar 800 waren het de Picten, daarna kwamen de Vikingen die de eilanden o.a. als uitvalsbasis gebruikten voor hun strooptochten. De meeste eilanden hebben, net als de plaatsnamen, een van het Norn, een verloren gegane taal afgeleid van het Oud-Noors, ontleende naam. Opvallend is bijvoorbeeld de uitgang ay (zoals in Bressay en Whalsay) dat eiland betekent (vergelijk het Noorse Øya). Pas in de vijftiende eeuw, wanneer Shetland door de Noorse koning Christiaan 1 als "bruidsschat" voor zijn dochter, die met James III van Schotland in het huwelijk treedt, wordt meegeven ontstaat een Schotse invloed en wordt, zij het langzaam ook de taal, het Norn vervangen door het Schots.

Heel duidelijk blijft de afwijkende muziek, zag ik op Orkney nog doedelzakken, op de Shetlandeilanden heb ik ze niet gezien. Hier is Shetlands meest faneuze band "Fiddlers' Bid".

Shetland

2012-02-11T17:30:00.004+01:00

Het was vrijdagavond, begin juli 2004. Het werd bijna niet donker - dat soort schemering noemen ze op Shetland "Simmer Dim" en ik was in een zaal in Unst, het noordelijkste eiland. Er werd gedanst. Reels. Bijna iedereen was op de vloer. Van punk tot bejaarde. Ze dansten op die typische Shetlandmuziek: twee of meer violen en een piano. Hier zien we Willie Hunter (1933 - 1994) samen met Aly Bain, beiden afkomstig van Shetland, eilanden die dichter bij Noorwegen dan bij Londen liggen.

Tsjoeke, tsjoeke, weg zijn wij?

2012-02-11T13:14:00.000+01:00

Het is natuurlijk heel simpel om op het internet te kijken wat er in andere landen op het spoor gebeurt. Hoe doet de NMBS het in België? Is er daar ook sprake van een aangepaste dienstregeling? Nee. Er waren vanochtend twee storingen; eentje door beschadiging aan de infrastructuur en de andere door een obstakel op de rails. Hoe kan het dan dat de Nederlandse Teloorwegen nu nog minstens een week met een soort nooddienstregeling meent te moeten rijden?

Ik was een paar jaar geleden lid van de NVBS, de vereniging van belangstellenden in spoor- en tramwegen. Toen er in het clubblad een foto verscheen van de toenmalige NS-directeur genomen in Madurodam, reageerde ik met de plagerige opmerking dat waarschijnlijk het Madurodamspoornet het enige was dat hij kon behappen. Prompt kreeg ik een woedende brief van een NVBS-bestuurder tevens onderling van de directeur dat ik mij diende te schamen. Ik heb daarop voor de NVBS bedankt. Ik houd niet van clubs met bestuurders met dubbele petten. De voormalige directeur, die zijn auto natuurlijk heel best zoals iedereen op de "Park&Ride" bij het station Naarden-Bussum kan parkeren doet dat niet, nee, hij zet zijn wagen gratis achter de fietsenstalling. Dat is de bedrijfscultuur bij het kader van de Teloorwegen: geen kritiek kunnen velen en de klanten voor zaken laten betalen die je voor jezelf even gratis voor elkaar rommelt.

Lidwoord

2012-02-11T09:14:00.001+01:00

Stuur een stel Hollandse journalisten naar Fryslân en zoals gewoonlijk zijn de grappen & grollen niet van de lucht. Het gratis krantje "De Pers" bivakeerde de afgelopen dagen in het noorden en had een rubriek "Rare jongens, die Frysken", want "Friezen" is natuurlijk niet leuk genoeg. Om even uit te zoeken dat de gemeente Het Bildt heet en niet De Bildt, is natuurlijk veel te veel gevraagd aan het Persjournaille.

Lawijt

2012-02-11T08:52:00.002+01:00

Het gehijg in Den Haag neemt weer ongekende vormen aan, eerst over de Nederlandse Spoorwegen en nu over KPN, dat drie weken lang een digitale inbraak verzweeg. Her en der schijnt ook regelmatig iets fout te gaan met electriciteit en leidingwater, postkantoren zijn dicht, postbezorgers ontslagen, kortom er is het een en ander volledig mis wat dienstverlening betreft in dit land. Hoe komt dat? Dat is heel simpel uit te leggen aan onze hijgende volksvertegenwoordigers, zij hebben bedrijf na bedrijf verkwanseld en zij zijn dus de laatsten die recht hebben op gehijg - dat doen ze maar in derluis slaapkamers - dat er vervolgens volslagen incompetente directies zijn aangesteld met meer aandacht voor salaris en bonus is overduidelijk. Toen ik vanmorgen op een van mijn emailaccount probeerde in te loggen, kreeg ik onderstaande mededeling, die suggereert dat het mijn fout is en niet het falen van KPN.

Bevroren

2012-02-10T14:27:00.001+01:00

Een en ander is in ons land aan de winterse omstandigheden aangepast, ik heb mijn literatuur aangepast.

Vreemd 2

2012-02-10T09:20:00.003+01:00

"Vreemd", eergister op dit blog, was bedoeld als opmaat naar de muziek van de Mexicaanse, maar in Los Angeles werkzame, orkestleider Juan Garcia Esquivel (1918 - 2002). Bij hem geen ontstemde sitar zoals bij Rajput & The Sepoy Mutiny maar een spel met klanken en stereofonie. Hij is bij mijn weten ook de enige die zo verwoed met stereo in de weer was dat hij het linkerdeel van zijn orkest in een gebouw liet plaatsnemen en het het rechterdeel in een ander gebouw. Meestel nam hij op de manier bekende stukken op zoals "Cherokee" en "My Blue Heaven". Een ding is zeker een door Esquivel door de mangel gehaald stuk is ogenblikkelijk herkenbaar. Dat hij een ander heeft opgestoken van de arrangeur van Stan Kenton, Pete Rugolo, mag duidelijk zijn, maar Esquivel is veel extremer, luister maar naar "Mucha Muchacha".

Elfstedentocht 3

2012-02-09T16:03:00.003+01:00

"Heb dank o, Heer, het dooit."
(of over 't dooien niks dan goed)

Corset

2012-02-09T15:33:00.002+01:00

Vanmorgen, de heer Ozenfant bivakeerde bij de trimmer en heeft nu een buitengewoon gesoigneerd uiterlijk, in een tweedehandsboekenzaak twee opeenvolgende nummers van het Frans weekblad "l'Illustration" van 27 januari en 23 fabruari 1923 gekocht. Voornamelijk omdat in het ene de tocht met Citroën-Kégresse half-tracks in Afrika, ze zogenaamde Croisière Noire, wordt beschreven en het andere de terugtrekking van het Amerikaanse expeditieleger uit het Rijnland. Ik kom op beide terug, maar de advertenties in de tijdschriften brengen veel vreugde. Zo adverteert de firma Franck-Braun, 58 Chaussée d'Antin in Parijs een corset voor mannen en zowaar het woord "obésité" valt. Er is niets nieuws onder de zon.

Vreemd

2012-02-08T22:28:00.003+01:00

Ga hier even voor zitten want dit is een drietal zeer vreemde muziekjes uit de jaren zestig. Mooi? Nou nee! Nummer 1: "Swan's Splashdown" door Perrey & Kingsley. Nummer 2: "Lonesome Road" door Dean Elliott. Nummer 3: "Up, Up & Away" door Rajput & The Sepoy Mutiny.

Elfstedentocht 2

2012-02-08T11:52:00.001+01:00

"Sil it lang om let heve, kin ik myn redens net fine."

Wobbe

2012-02-08T10:26:00.003+01:00

"'t Wurdt hoog tyd dat Anneke Douma in plaats fanne wurst tien Unoxmutskes opfreet."

Elfstedentocht

2012-02-08T09:07:00.001+01:00

de kleine Keimpe had toch duidelijk crayonhoofden verstaan

231, 462, 2C1

2012-02-08T08:54:00.002+01:00

Een 231 heette elders een 462, omdat men in plaats van de assen de wielen telde, in ons land werd het begrip 2C1 gebruikt en meteen even mijn "Stoomlocomotieven van de Nederlandse Spoorwegen" van Van Wijck Jurriaanse er bij gepakt om te kijken of hier 2C1's gereden hebben. Dat blijkt niet het geval. Alhoewel? Er zou natuurlijk best een Belgische 2C1 (foto) in Roosendaal een trein komend uit Amsterdam en op weg naar Antwerpen aan de haak hebben genomen, maar ik waag het te betwijfelen, want de door ir. Notesse in de jaren dertig ontworpen loks reden tussen Brussel en de steden Bergen, Doornik, Luik, Oostende en Luxemburg.

Trein, zang en film

2012-02-07T12:58:00.002+01:00

Natuurlijk was Honegger niet de enige die zich door de stoomlocomotief inspireren, er verschenen nogal wat Franse liedjes met alles wat me de spoorwegen te maken had. Een van de oudste dateert uit 1916 "Le Train Fatal" van Adolphe Bérard, dat in 1931 opnieuw werd opgenomen en prompt een parodie tot gevolg had met de titel "Roule, Roule" (of "Le Mécanicien et la Garde-Barrière") gezongen door Georgius. Ook Edith Piaf had een liedje over het spoor op haar repertoire, ze nam het op 24 juni 1937 op: "Paris - Méditeranée". "Puisque vous partez en voyage" word gezongen door Mireille en Jean Sablon, "Mon train de banlieu", oorspronkelijk in 1931 op de plaat gezet door Régor kreeg een naoorlogse uitvoering van Alice Dona en Bill Deraime & Sanseverino stonden op het podium met de blues "Le train roule". (De Nederlandse Teloorwegen hebben daar zoals gewoonlijk dit antwoord op: "Le train ne roule pas".)

De meest beroemde Franse film over het spoor is zonder twijfel "La Bète Humaine" van Jean Renoir, naar het boek van Zola, met Jean Gabin (foto) het. Maar als het echt om de internationaal bekendste film met een locomotief in de hoofdrol gaat, dan wint Buster Keatons "The General" het.

Pacific 231

2012-02-07T09:11:00.003+01:00

De hoofdrolspeler in de film op muziek van Honegger was een 231 van de SNCF, een oorspronkelijk bruin geschilderde locomotief van de Compangnie des chemins de fer du Nord, gemakkelijk herkenbaar aan de typerende rookkastdeur en die in 1949 nog steeds dienst deed in het noordelijk deel van Frankrijk, de 2 op de bufferbalk verraadt dat. De zogenaamde "Pacifics Chapelon" waren ondergebracht in de serie 231-E- 1tot 48, hadden een maximum dienstsnelheid van 130 km/u en waren ondergebracht in de depots Fives, La Chapelle en Calais. In 1958 reden er nog 45 loks uit deze serie. Een andere 231 kwam oorspronkelijk van de Franse staatsspoorwegen, de Compagnie des chemins de fer de l'État, die locomotief deed in het westen van Frankrijk dienst. Ze hadden bij de SNCF een 3 op de bufferbalk.

Hawaii en meer

2012-02-06T10:03:00.002+01:00

"Hawaii" - gister op dit blog - had een hoog Peazens & Moddergatgehalte en vandaag zet ik de trend nog even door.

De zogenaamde hawaiigitaar, oorspronkelijk een gewone gitaar, maar dan met bijvoorbeeld een zakkammetje glijdend over de snaren bespeeld, hoorden we gister, maar er ontstond nog een andere manier van gitaarspel in Hawaii: ki ho'alu of slack key, simpel gezegd de gitaar wordt anders gestemd dan gewoonlijk en dat kan van compositie tot compositie verschillen en al die stemmingen hebben een verschillende naam: D-G-D--F#-B-D heet bijvoorbeeld G Wahine en G-C-E-G-A-E C Mauna Loa. Ledward Kaapana is een slack-keyvirtuoos. Hij speelt ook ukelele, een instrument dat eveneens door de Portugezen in de negentiende eeuw in Hawaii belandde en daar pas die naam kreeg (ukelele betekent springende vlo), want in Portugal heet het instrument braguinha (de uitleg in het filmpje in Portugees moet u maar even voor lief nemen), Leward Kaapana leent hier een ukelele, dat helaas met nogal wat onnodig gepraat gepaard gaat ter meerdere glorie van een Californische lokale beroemdheid. Op 29 juli 1879 reed de eerste passagierstrein op Hawaii tussen de Kahului en Wailuku, toch zou het bijna 100 honderd jaren duren voordat er een liedje "Ka'a Ahi Kahului" over geschreven werd. Stoomtreinen waren duidelijk een inspiratiebron, ook voor Arthur Honegger (1892 - 1955) (foto), van hem is de zin: "Ik heb altijd gepassioneerd van locomotieven gehouden, voor mij zijn het levende schepsels en ik houd van ze zoals anderen van vrouwen en paarden houden". In 1923 schreef hij "Pacific 231" een ode aan een stoomlocomotief met twee voorloppassen, drie aangedreven assen en een naloopas. "Pacific 231" was, anders dan soms beweerd wordt, absoluut geen filmmuziek, dat het toch samen met beeld schitterend werkt wordt door deze film uit 1949 bewezen.

Norteña

2012-02-05T09:51:00.000+01:00

Ze denken bij teletekst natuurlijk dat blues prostitutie verheerlijkt

Vraag in 2017

2012-02-05T08:21:00.003+01:00

Hawaii

2012-02-05T08:00:00.001+01:00

Stel dat Ry Cooder destijds niet met Flaco Jimenez en diens kompanen op tournee was gegaan, maar met Gabby Pahinui en zijn Hawaiiaanse makkers, die ook op de elpee "Chicken Skin Music" te beluisteren zijn, zou dan in plaats van de interesse voor texmex (of beter musica norteña) interesse voor hawaiimuziek zijn ontstaan? Ik waag het te betwijfelen, voor de meeste luisteraars was musica norteña nieuw, hawaiimuziek had zijn tijd gehad, was razend populair geweest, al was het meestal in een verwaterde vorm. Soms is die van Hawaii vervreemde muziek fantastisch en draagt het bij aan grote vreugde, zo breng het orkest van de Griek Kostas Bezos mij ogenblikkelijk in een goed humeur, dat hij daarnaast ook rembetika opgenomen heeft ligt overigens veel meer voor de hand. Rond 1930 (maar ook lang daarna) had ieder land wel zijn eigen hawaiibandje van Frankrijk tot Zuid-Afrika en van Zweden tot Nieuw-Zeeland. Van Gabby Pahinui verscheen na het succes van "Chicken Skin Music" een drietal elpees, wat ik betreurde was, dat men meende in Los Angeles zijn muziek nog eens door de mangel te halen en strijkers e.d. toe te voegen. Daarom hier een onbespoten opname van de man. En nu we toch in het land van herkomst zijn is aardig om naar de eerste succesrijke Hawaiiaanse gitarist te luisteren: Sol Hoopii (foto). Als verstekeling op zeventienjarige leeftijd in 1919 van Hawaii naar San Francisco gekomen zorgde hij nauwelijks zes jaar later in Los Angeles voor het begin van een wereldomvattend fenomeen: hawaiimuziek, terwijl honderd jaar daarvoor de gitaar op Hawaii niet bekend was en er op die eilanden alleen gezongen en op trommels geslagen werd. De gitaar werd door "gastarbeiders" die als koeienhoeders gingen dienen uit Mexico en Portugal meegebracht en de Hawaiianen ontwikkelden vervolgens een geheel eigen stijl van spelen op het instrument. De zang zorgde ook voor verbazing, het leeks soms een niet te begrijpen aaneenschakeling van klinkers en dus werden veel wijsjes van een Engelse tekst voorzien, waarbij de oorspronkelijke betekenis helemaal verloren ging. Of het echtpaar Kanui & Lula echt uit Hawaii kwam is onduidelijk in ieder geval maakten ze als "Original Hawaiian Entertainers Kanui en Lula" plaatopnamen in Berlijn, Parijs en Kopenhagen, hun "Tomi, Tomi" gooide hoge ogen en natuurlijk vroeg die Hawaiihype om een parodie en die kwam er natuurlijk. Van Spike Jones!

Muzikant 5

2012-02-04T22:57:00.003+01:00

Conclusie 2

2012-02-04T16:25:00.003+01:00

De Noorse staatspoorwegen (Norske Statsbaner) hebben voor onze oren een wat ongunstige afkorting, maar ik ben net even gaan kijken naar de treinenloop in dat land. Rijden ze daar en rijden ze op tijd? Ik ken twee trajecten Bergen - Oslo en Oslo - Fagernes, maar die laatste lijn schijnt niet meer te bestaan.

De trein die gisteravond om twee voor elf uit Bergen vertrok arriveerde vanmorgen precies op tijd om vier voor half zeven in Oslo, de trein van twee voor acht vanmorgen kwam op tijd aan, de trein van twee voor half elf heeft op dit moment 1 minuut vertraging en de trein van twee voor vier heeft een vertraging van 3 minuten. Er schijnt daar trouwens regelmatig meer sneeuw te vallen dan hier.

Metronome 5

2012-02-04T08:27:00.000+01:00

In januari 1942 vond vorlopig de laatste opname plaats van de Metronome All Stars. "I Got Rhythm" werd op de plaat gezet door de oudgedienden Cootie Williams, trompet; J.C. Higginbotham, trombone; Benny Goodman, clarinet; Benny Carter, altsax; Charlie Barnet, tenorsax; Count Basie, piano; Gene Krupa, drums en de nieuwelingen Alvino Rey (foto), gitaar en John Kirby, bas.

Muzikant 4

2012-02-04T08:15:00.000+01:00

Conclusie

2012-02-03T17:21:00.001+01:00

DE NEDERLANDSE TELOORWEGEN SLAAN WEER ONGENADIG TOE
of als het sneeuwt ga maar steppen

Tell

2012-02-03T12:00:00.004+01:00

Laten we ons even buigen over over Rossini's "Wilhelm Tell Ouverture", in de Verenigde Staten voor eeuwig geassocieerd met de "Lone Ranger", oorspronkelijk een radio- en daarna een televisieserie, vandaar de galopperende bewegingen van dit Nieuw-Zeelandse koor. Fred Lowery (foto) was een bijna blinde Texaanse kunstfluiter, die Rossini's populaire werkje ook onderhanden nam en tenslotte zijn dit de Viennese Seven Singing Sisters, het waren natuurlijk geen echte zusjes, maar ze namen in de jaren twintig en dertig werkjes op in het Duits, Engels, Tsjechisch en Italiaans.

Metronome 4

2012-02-03T07:38:00.000+01:00

Het gezelschap dat begin 1941 naar de studio gaat om twee plaatkantjes op te nemen (het is nog de tijd van de 78-toerenplaat) is duidelijk meer gemeleerd dan dat van het vorige jaar. We komen wat oude bekenden tegen: Benny Goodman, Harry James, Ziggy Elman, Tommy Dorsey, Toots Mondello, Charlie Christian en Benny Carter, maar nieuw zijn Cootie Williams (foto), trompettist, oorspronkelijk in Duke Ellingtons orkest, maar in 1940 in de Goodmanband; J.C. Higginbotham, trombonist o.a. in de bands van Benny Carter en Louis Armstrong; Coleman Hawkins, tenorsaxofonist, die het instrument definitief een plaats in de jazz gaf, Tex Beneke, tenorsaxofonist in de Glenn Millerband; Count Basie (eindelijk!); Artie Bernstein, bassist in de Goodmanband en Buddy Rich, drummer in de Tommy Dorseyband.

Wobbe

2012-02-02T14:10:00.000+01:00

"Kan iemand inne media my uutlegge wat 't ferskil is tussen een skeet en 'n tweet fan Wilders?"

Hoezo dubbelzinnig?

2012-02-02T12:51:00.001+01:00

Op 23 januari j.l. schreef ik onder het kopje "Opruiming" een paar regels over de drie CD-box "He got his big ten inch out", vol met nummers met dubbelzinnige teksten. Of de platenbaasjes, die destijds de nummers uitgaven altijd begrepen wat er op de plaat stond is niet meer te achterhalen, misschien knepen ze wel een oogje dicht. Er waren natuurlijk wetten in de Verenigde Staten waaraan moest worden voldaan en al te duidelijke "vunzigheden" waren verboden. Toch verschenen er platen die nauwelijks iets te raden overlieten. Hoe dat lukte, ik heb geen idee. Neem nu bijvoorbeeld Bo Carters "Please warm my Weiner" (dat je zo'n worst met ie schrijft en niet met ei, daar gaat het nu even niet om), of zijn "Banana in your Fruit Basket".

Gomm

2012-02-02T12:19:00.001+01:00

Zo heel veel muzikanten met de achternaam Gomm zijn er niet, goed, je had Ian Gomm oorspronkelijk in de Brinsley Schwartzformatie, waar ook Nick Lowe een plaats in had, later zou Lowe met Dave Edmunds furore maken, maar nu is er de niet geringe gitarist Jon Gomm (foto).

Metronome 3

2012-02-02T08:13:00.001+01:00

In februari 1940 togen de Metronomepollwinnaars van 1939 naar de studio. Wat opviel was dat het merendeel va de winaars uit de Benny Goodmanband kwam of daar in ieder geval sporen had verdiend: Benny Goodman, clarinet; Ziggy Elman; trompet, Harry James, trompet; Toots Mondello, altsax; Jess Stacy, piano en Gene Krupa, drums. Maar er waren zowaar twee zwarte pollwinnaars: Benny Carter, altsax, maar daarnaast een bekwaam componist, arrangeur en bandleider, die bovendien dubbelde op trompet, en Charlie Christian (foto) een gitarist die het instrument in de Verenigde Staten een enorme duw omhoog gaf en in 1939 werd geëngageerd door Benny Goodman(!) voor zijn sextet. Charlie Spivak, Jack Teagarden, Eddie Miller en Bob Haggart kwamen we het voorgaande jaar al tegen, resten dus tenorsaxofonist Charlie Barnet, die met zijn orkest een hit had met "Cherokee", gearrangeerd door Billy May (wiens tijd nog moest komen) en trombonist Jack Jenney, die bij Red Norvo en Artie Shaw gespeeld had en een financieel weinig succesvolle eigen band leidde.

Oud geluid

2012-02-01T14:09:00.004+01:00

Nee, ik moet het niet hebben over de geluidskwaliteit, want die is ronduit beroerd. Maar toch, maar toch, toen ik zo'n vijftien jaar geleden een CD kon kopen met opnamen uit 1897 en volgende jaren, heb ik het meteen gedaan en dus kon ik luisteren naar de enige plaatopname van een castraat: "Ave Maria" door Alessandro Moreschi. Van Nellie Melba, Enrico Caruso en Feodor Chaliapin is meer bekend, maar nu is er ook een opname van de ijzeren kanselier Otto von Bismarck (foto) opgedoken, gemaakt in october 1889 in zijn kasteel in Friedrichsruh. In juni 1889 zond Thomas Edison zijn assistent Theodor Eduard Wangemann naar Europa om zijn wascylinderfonograaf op de Parijse wereldtentoonstelling te laten zien en horen. Wangemann knoopte daar een tocht naar zijn geboorteland, Duitsland aan vast en nam naast Bismarck ook Brahms die zijn Eerste Hongaarse Dans speelde en veldheer Helmuth von Moltke op.

Oebele 2

2012-02-01T10:05:00.002+01:00

Oebele vroeg zich af of de Britse premier David Cameron nu wel of niet een rol speelde in de Decamerone.

Metronome 2

2012-02-01T09:09:00.001+01:00

Het was natuurlijk een tikkeltje sneu dat de pianist (evenmin als de bassist en de drummer) die op de tweede plaats in de 1948 Metronomelezerspoll eindigde niet uitgenodigd werd voor de plaatopname van de Metronome All Stars, de trompetsectie bestond daarentegen uit drie man: Gillespie, Davis en en Navarro, maar bands werken nu eenmaal niet met meerdere pianisten.
Helaas heb ik het lijstje niet van Metronomes eerste poll uit 1938, wel heb ik het lijstje van muzikanten dat in januari 1939 naar de studio toog en wat me ogenblikkelijk opvalt: het is een blanke aangelegenheid. Bunny Berigan (foto) was samen met Sonny Durham en Charlie Spivak de trompettist. Berigan speelde onder meer in de bands van Goodman en Tommy Dorsey en had een eigen orkest, voordat hij aan alcohol ten onder ging, Durham speelde onder meer in Casa Loma Orchestra en leidde op zeker moment een 14-mans band met 10 trompettisten en Spivak speelde bij Glenn Miller, Bob Crosby en Tommy Dorsey voordat hij een eigen dansorkest ging leiden. De trombonisten waren Jack Teagarden en Tommy Dorsey, Benny Goodman, de clarinettist, Hymie Shertzer (uit de Goodmanband), de altsaxofonist, Arthur Rollini, de tenorsaxofonist kwam eveneens uit de Goodmanband, de andere tenorsaxofonist, Eddie Miller, speelde in het orkest van Bob Crosby. De gitarist Carmen Mastren kwam uit de Tommy Dorseyband en de rest van de ritmesectie: Bob Zurke, piano, Bob Haggart, bas en Ray Bauduc, drums uit Bob Crosby's orkest.

Op zijn zachtst gezegd merkwaardig want waar is Lester Young, waar is Louis Armstrong, waar zijn Ellington en Basie? Maar het kan natuurlijk zijn dat in het gesegregeerde Amerika Metronome hoofdzakelijk door witmannen gelezen werd. Maar vreemd is het wel.

Tuba vier

2012-01-31T21:22:00.000+01:00

Zwitsers tubakwartet bestaande uit Thomas Rüedi, Roland Fröscher, Guy Michel en Etienne Crausaz.

Oebele

2012-01-31T13:07:00.001+01:00

Oebele was de laatste tijd behoorlijk in de war, hij had het steeds over Charlie Zeppelin

Ute 5

2012-01-31T09:42:00.005+01:00

Zolang auto's een chassis hadden was het in feite vrij eenvoudig om een vrachtwagentje op het chassis van een personenwagen te zetten. Hierboven staan Renaults in beide uitvoeringen.

Lang niet altijd was het noodzakelijk om in Australië een personenwagen tot "ute" te "verzagen", want in plaats van onderstaande Hillman (uitgerust als stafwagen van de Britse luchtmacht) uit te gaan, was het aanzienlijk simpeler een Hillmanbestelwagen te gebruiken.

Standard leverde behalve de personenwagenversie van de "Vanguard" ook een stationcar, hier afgebeeld als Israelische ambulance, die stationcar was gemakkelijker te verbouwen dan de personenauto.

Metronome

2012-01-31T08:59:00.002+01:00

"Metronome" was een Amerikaans muziektijdschrift dat vanaf medio jaren dertig voornamelijk aandacht besteedde aan jazz en tussen 1939 en 1961, toen het tijdschrift verdween, eeen jaarlijkse poll organiseerde om te bepalen wie de beste instrumentalist, bandleider, c.q. arrangeur was. Vervolgens werd met de winnaars, de zogenaamde "Metronome All Stars", een grammofoonplaat gemaakt. Begin 1949 werd met de pollwinnaars van 1948 "Overtime" op de plaat gezet. We horen Charlie Parker, altsax; "Dizzy" Gillespie, trompet; Miles Davis, trompet; "Fats" Navarro, trompet; J.J. Johnson, trombone; Kai Winding, trombone; Buddy De Franco, clarinet; Charlie Ventura, tenorsax; Ernie Caceres, baritonsax, Billy Bauer, gitaar, Lennie Tristano, piano; Eddie Safranski, bas en Shelly Manne, drums.

De trombonisten Johnson (1924 - 2001) en Winding (1922 - 1983) vormden jarenlang een fenomenaal duo (foto), dit is uit 1982: "It's alright with me".

Ute 4

2012-01-30T18:07:00.002+01:00

Ook in Zuid-Afrika kent men het fenomeen "ute", alleen heet het daar "bakkie" en zelfs een Mercedes 180D werd verbouwd. De D staat voor diesel. De wagen had een viercylindermotor met een inhoud van 1767cc, die overgenomen was uit de 170DS.

Lester

2012-01-30T08:17:00.000+01:00

Van "Lester leaps in" bestaan nogal wat opnamen. Ik heb het o.a. op de elpee "The Essential Lester Young"*, een twaalf minuten durend meesterwerkje, waaraan ook Charlie Parker en Roy Eldridge hun medewerking verlenen. Op dezelfde plaat staat ook "Back to the Land", met Nat "King" Cole aan de piano. Ik herinnner me dat ik dat nummer een keer in "De Gezamenlijke zenders Peazens & Moddergat" aankondigde en tegelijkertijd mijn spijt uitsprak dat door de aandacht voor de zang van Cole vergeten werd dat een goede jazzpianist verloren was geraakt. Prompt kreeg ik een boze brief van een luisteraarster met de vraag om uitleg. Maar ook vandaag luister ik nog steeds liever naar Cole's pianospel dan naar zijn zang. Twee stukken van Young met Cole aan de piano, Oscar Moore, gitaar; Johnny Miller, bas en Buddy Rich, drums: "These Foolish Things" en jawel: "Lester leaps in".

*Verve V-6398

Nat Cole

Bijbelse anachronismen 10

2012-01-30T07:44:00.001+01:00

Ute 3

2012-01-29T17:35:00.000+01:00

Wanneer ik in de "American Truck Spotters Guide 1920 - 1970" kijk, vind ik bovenstaande auto niet. Geen wonder want het is een in Australië tot "ute" verbouwde Ford personenauto. Ik neem aan dat het zo begonnen is en dat later alleen chassis, motor en het voorste deel van een personenwagen werden geimporteerd en in Australië van de rest van de autocarrosserie werden voorzien. Soms leidde dat tot redelijk belachelijke "vrachtwagentjes", die nauwelijks over laadruimte beschikten of die een motor hadden met een te kleine cylinderinhoud, zodat de vehikels met enige lading niet vooruit te branden waren. Toch lieten de Britse autofabrieken zich na de Tweede Wereldoorlog niet onbetuigd en gingen de concurrentie met de Amerikanen aan. Hier beneden een Morris 10 Ute, met een motor met een inhoud van 1140cc, de personenwagenversie staat er naast.

Groot & klein

2012-01-29T13:37:00.000+01:00

Bings broer Bob Crosby had een orkest en in die band had hij een kleiner orkest, de "Bobcats". Zelfs voor de niet al te muzikale luisteraar valt op dat de "Bobcats" wat gedateerder klanken voortbrachten dan het grote orkest. De "Bobcats" zijn, vanwege contracten zelfs te vinden op andere platenlabels onder een andere naam, zoals "Nappy Lamare's Louisiana Levee Loungers". Het was trouwens niet ongewoon dat uit een grotere band een kleinner orkest geformeerd werd, ook Count Basie had in zijn band een kleiner orkest de "Kansas City Seven" (soms gereduceerd tot de "Kansas City Five"). In de KC7 vinden we Basies's befaamde, volledige ritmesectie: Basie, piano; Freddie Green, gitaar, Walter Page, bas en Jo Jones, drums. De blazers beide takes van "Lester leaps in" zijn Lester Young (foto), tenorsax; Buck Clayton, trompet en Dicky Wells. trombone. Beide opnamen dateren van 5 september 1939.

Bijbelse anachronismen 9

2012-01-29T10:07:00.001+01:00

Spike

2012-01-28T18:00:00.002+01:00

eigenlijk moet ik dit minstens een keer per maand op mijn blog zetten

Pretpakjes 2

2012-01-28T12:16:00.001+01:00

De heer Ozenfant, ik schreef het eerder, heeft iets tegen stompneuzigen, hij gaat zodra hij er een ontwaart, fors aan de blaf. Langzamerhand wordt mij duidelijk waarom: het zijn klaarblijkelijk weinig intelligente beestjes die zich in ieder willekeurig kostuumpje laten hijsen.

Bijbelse anachronismen 8

2012-01-28T11:48:00.003+01:00

Scotland the brave

2012-01-27T09:22:00.000+01:00

Ik leef tussen twee Schotten - ja, met een hoofdletter, want mijn vrouw heeft een ietwat verbasterde Schotse achternaam (oorspronkelijk zal Forker Farquahar geweest zijn) en alhoewel de heer Ozenfant allesbehalve een Schotse naam heeft, is hij wel degelijk een cairn terrier. Ze hebben geluk, want ik hou van het geluid van de doedelzak, waarschijnlijk zelfs meer dan de heer Ozenfant, want die laat zich weinig gelegen liggen aan muziek, behalve aan het geluid van carillons. Dan mag hij zijn oren graag spitsen. Het zijn spannende dagen voor de Schotten. Kiezen ze straks voor onafhankelijkheid?
Als ik het gedrag van de mij omringende Schotten bekijk, wordt het antwoord op het referendum een overweldigend "JA!".

Pretpakjes

2012-01-27T08:59:00.003+01:00

Het is inmiddels weer hoog tijd aandacht te besteden aan de "honden haute couture", waar de Amerikanen wel pap van lusten en waar ik intussen ook al voorbeelden in het vaderlandse straatbeeld heb mogen ontwaren. De heer Ozenfant doet dan regelmatig van zijn afkeer blijken.

Ute 2

2012-01-27T08:49:00.000+01:00

De naam "ute" mag dan typisch Australisch zijn, het fenomeen van een uit een personenwagen ontwikkelde pickuptruck is dat niet, sterker nog: oorspronkelijk werden alle lichte vrachtwagens ontwikkeld uit personenwagens. Er waren zelfs fabrieken die een verwisselbare carrosserie aanboden. Op zondag kon op het chassis een personenwagencarrosserie worden geplaatst, door de week deed de auto dienst als vrachtwagentje, zoals te zien bij deze Skoda.

Franse fabrieken, zoals Renault en Peugeot leverden ook vrachtwagentjes op basis van personenwagens, een voorbeeld is deze Peugeot 202.

In de Verenigde Staten vond uiteindelijk een scheiding plaats tussen de "echte" pickups en de uit personenwagens ontwikkelde pickups, op laatst genoemden, zoals bijvoorbeeld de door Ford gefabriceerde "Ranchero", werd door bezitters van "echte" pickups meewarig neergekeken. Ik herinner me dat in Texas smalend werd gesproken over "fag trucks". Bij het eerste genre hoort deze Chevroler, er onder staat een Dodge van het tweede genre.

Carmen Amaya

2012-01-26T14:26:00.003+01:00

Zonder enige twijfel een van de grootste flamencodanseressen van de twintigste eeuw: Carmen Amaya. Haar vader, een professioneel gitarist nam haar heel jong mee naar de kroegen waar hij optrad en op vijfjarige leeftijd oogstte Carmen al applaus van het publiek. Toen ze zestien was stond ze op een podium voor duizenden enthousiaste kijkers tijdens de de wereldtentoonstelling in 1929 in Barcelona. Ze trok naar Parijs en in 1942 beleefde ze haar eerste triomfen in New York, waarna ze in Hollywood in een aantal films optrad. In 1948 was ze terug in Parijs, waar Jean Cocteau over haar schreef:

"Carmen Amaya is als de hagel op een ruit, de roep van een zwaluw, het dunne sigaartje tussen de lippen van een dromende vrouw, een onweer van applaus. Wanneer zij en haar familie naar een stad komen jagen ze de lelijkheid, de stijfheid en de verveling op de vlucht, zoals een zwerm insecten de bladeren van een boom opvreet. Sinds Serge Diaghilevs Ballet Russe hebben we een dergelijk spektakel niet meer meegemaakt".

Bijbelse anachronismen 7

2012-01-26T13:37:00.003+01:00

Ute

2012-01-26T09:43:00.001+01:00

Ute staat in Australië voor utility, de pick-upvorm van een personenauto, natuurlijk maakte Holden, de Australische tak van General Motors, utes.

Wobbe

2012-01-26T09:34:00.001+01:00

"Wurdt 't soa langsamerhan gin tyd om M&M (Mark & Maxime) op 'n klein reiske naar Auschwitz te trakteren - 't hoeft niet persé per feewagen - om se d'r achterkomme te laten dat folkerenmoord wel degeluk plak fonnen het."

Foto's van auto's 2

2012-01-25T18:43:00.004+01:00

Vandaag kreeg ik bovenstaande foto's van een Austin. Het lijkt me een A35, maar dan in Australië gefabriceerd (niet zo merkwaardig want de foto's werden in Nieuw-Zeeland gemaakt). De auto's werden vanuit Engeland zonder carrosserie naar Australië gestuurd en daar werd er een carrosserie opgezet. Volgens mij is het een wat opgeleukte "ute" (het Australische woord voor pick-up-truck), maar het kan heel best dat een kleine serie in een coupéversie is gebouwd, maar dan mis ik de typerende opstapjes en het deksel over de eventueel aanwezige dickeyseats.

Foto's van auto's 1

2012-01-25T18:32:00.001+01:00

Zo nu en dan krijg ik foto's van auto's toegestuurd, waar naar ik met verbazing zit te kijken. "Nooit gezien", mompel ik en ga vervolgens boeken pakken om te kijken of ik ergens iets kan achterhalen.

Soms is het werk van een nijvere thuiswerker die bijvoorbeeld de carrosserie van een Morris "Minor" onderhanden heeft genomen en er een heuse coupé van heeft gemaakt. Het lijkt alsof de auto zo echt uit de fabriek is gekomen, maar Morris heeft anders dan Peugeot (op basis van de 203) nooit zo'n coupé gebouwd.

Politiek en muziek

2012-01-25T12:55:00.003+01:00

Toen ik deze week iets schreef over hoe Amerikanen vrijwel onmiddellijk politiek in liedjes vertalen, vroeg ik me af of dat ook elders gebeurt en dacht aan de dubbel-CD*, alweer op Frémeaux*, die gewijd is aan het "Front Populaire", toen Frankrijk, in de woorden van cineast Jean Renoir, dacht dat alle Fransen van elkaar zouden gaan houden. Léon Blum (foto) werd premier, na het Accoord van Matignon werden de stakingen beëindigd, er kwam een veertigurige werkweek en de vakanties werden in het vervolg doorbetaald. Maar wie de liedjes beluistert ontdekt dat de liedjes hoegenaamd geen verband hebben met de politiek. Goed, "La Grève d'Orchestre" van Ray Ventura, opgenomen op 25 november 1936, lijkt bij de actualiteit aan te sluiten, maar heeft uiteindelijk niets met de Franse stakingsgolf te maken. Toch vond ik op YouTube iemand die iets van de stakingen laat zien en tegelijkertijd Ray Ventura laat horen.

- Monsieur le chef ma voix s'élève

Pour vous annoncer sans façon

Que nous allons nous mettre en grève

Ce que nous vous voulons, nous l'aurons !

- Eh ! Bien mes chers amis,

Vous aurez tout ce que vous désirez

- C'est pas assez !

- Comment ? Alors voulez vous être augmentés

De 1000 francs ? Vous acceptez ?

- C'est pas assez !

Mais l'argent on s'en fiche, nom d'une pipe !

Chef ! Mais c'est une question de principe

- Voulez vous un an de repos

Et le droit de parler argot ?

- C'est beaucoup trop !

Être menés à la baguette

Chef cela ne nous convient pas

Occupons toutes les banquettes

Nous allons coucher sur le tas ! etc. etc.

Ventura's meest bekende nummer is "Tout va très bien bien Madame la Marquise".

*"Le Front Populaire", Frémeaux FA 049.

Wobbe

2012-01-25T09:22:00.005+01:00

"Neffens my kan der best oppe befeileging fan Wilders besunigd wurre."

Bijbelse anachronismen 6

2012-01-25T08:00:00.003+01:00

Haar

2012-01-24T12:28:00.001+01:00

Alhoewel Keimpe voor bezoek aan een haararchitect twee maal in de week naar Kopenhagen reisde, beviel het betonnen kapsel hem maar matig.

NEW YORK CALLING

2012-01-24T08:53:00.001+01:00

Opruiming

2012-01-23T18:31:00.003+01:00

Sinds een paar dagen ben ik bezig met een grootscheepse opruiming in mijn platenkasten, ik heb doodeenvoudig meer ruimte nodig om mijn CD's onder te brengen. Al doende kom ik CD's tegen , die ik ooit in Parijs heb aangeschaft, zoals "Roots of Rock 'n Roll 1927 - 1938" op het Frémeauxlabel. Het is een wonderlijk allegaartje waarin ik weinig rock ' roll ontdek, want de Boswell Sisters mogen dan wel in 1934 een nummer met de titel "Rock and Roll" hebben opgenomen, met de gelijknamige muzieksoort heeft het weinig te maken. Toch staan er op de twee CD's aardige nummers, zoals "I've found a new baby", door Sidney Bechet en zijn New Orleans Footwarmers. Een andere, drie-CD-box is meer to the point: "He got his big ten inch out"*: 78 nummers met dubbelzinnige teksten, o.a. van Georgia Tom, die later als Thomas A. Dorsey het gospelrepertoire zou verrijken. Dit is Georgia Tom samen met Kansas City Kitty met "Show me what you got". Brownie McGhee zingt "Auto Mechanic Blues", Memphis Minnie "My Butcher Man", Tampa Red "Let me play with your poodle" en Bullmoose Jackson (foto) "Big Ten Inch".

* Indigo IGOTCD 2562

Bijbelse anachronismen 5

2012-01-23T09:46:00.000+01:00

Japan

2012-01-23T09:27:00.001+01:00

Dit is mijn achternaam in het Japans. Jaren geleden gepenseeld door een Japanse dame. Het bovenste teken zal bloemen betekenen, het onderste dal. Het leek me passend het muzikaal te begeleiden met een solo op dat enorme snaarinstrument, de koto.

South Carolina 2

2012-01-22T11:51:00.001+01:00

Een ding moet je de Amerikanen nageven: anders dan in ons land weten ze hun afkeer van bepaalde politici om te zetten in creativiteit. Een kwartiertje speuren op het internet bracht nog een aantal filmpjes over Gingrich te voorschijn.

South Carolina

2012-01-22T11:25:00.006+01:00

De terugkeer van de verschrikkelijke sneeuwman of de herrijzenis van Newt Gingrich

Ergens, maar momenteel onvindbaar, heb ik een liedje op cassette van Loudon Wainwright over Newt Gingrich, een van de Republikeinse presidentscandidaten in de Verenigde Staten, het gaat over Newts appreciatie van moderne kunst en die is, zoals te verwachten, nul, nul. Een ander liedje, wel vindbaar, staat op een CD van De Austin Lounge Lizzards, op YouTube staat "Gingrich the newt", helaas zonder beeld. Dan is er ook dit: "You're a mean one Newt Gingrich", waardoor duidelijk wordt waar Gingrich voor staat, compleet met citaten van de verschrikkelijke sneeuwman zelf. Gelukkig slaat ook, een van mijn helden, Loudon Wainwright (foto) opnieuw toe in: "Newt Gingrich is running for pres".

Meer militaire muziek?

2012-01-22T09:26:00.001+01:00

Zodra de combinatie militair en muziek ter sprake komt denk je aan marsen, maar dat helemaal niet zo hoeft te zijn bewijst het orkest van de Franse marineluchtvaartdienst: de "Bagad de Lann Bihoué"*, die heel wat Bretoense dansmelodietjes op het repertoire heeft staan. Het orkest heeft behalve een sectie doedelzakken, een sectie bombardes en een sectie slagwerk. Dit is Azerty.

* Een fraaie CD, die ook nog heel origineel in een Franse matrozenmuts compleet met rode pompon verpakt is, is die op Coop Breizh/ Label Productions CD 1001 - DB 13.

Muzikant 3

2012-01-22T09:02:00.000+01:00

Tekenen

2012-01-21T14:19:00.002+01:00

Aan mijn muzikale behoeftes werd in mijn ouderlijk huis ruimschoots voldaan. Er was een grammofoon, die overigens steevast pick-up genoemd werd. Het was een houten kast met een draaitafel met oorspronkelijk slechts een snelheid en waarvan de naalden verwisseld moesten worden. Een paar jaar na de oorlog werd er een andere draaitafel ingebouwd met meer snelheden: een Philips. het naalden verwisselen was tegelijkertijd van de baan. Mijn vader was een muzikale alleseter: klassiek, jazz, folklore, hij had een groot aantal platen. Met het uiterst populaire genre had hij niets. Zo nu en dan zong hij een deun uit lang vervlogen dagen, sommige herinner ik me: "Soldaten marcheren nu aan de grens, als ze schieten, schieten ze op geen mens, zo mesjogge heb ik ons Holland nog nooit gezien". Ik ging naar de muziekschool, leerde er handzingen (een vuist is een do, ik ben het niet verleerd) en blokfluiten, maar toen het tijd werd om een "echt:" instrument te kiezen werd me duidelijk gemaakt dat ik een trombone wel kon vergeten, want les op dat instrument gaf de muziekschool niet. Het werd dus tegen mijn zin een accordeon. Ik heb het met het bespelen van de trekzak niet ver gebracht, dat lag grotendeels aan mij, maar ook aan de leraar, die met pen opdrachten in mijn muziekboek schreef. Zoals: "Trek hem niet uit elkaar, Willem!" Nu heet ik Wim en geen Willem, dus dat zette al kwaad bloed. Nee, ik tekende liever. Al gaf ook dat problemen, want alhoewel ik thuis weinig anders deed, kreeg ik op mijn schoolrapport een 4, omdat ik stelselmatig de voorbeelden die op school werden aangereikt veranderde. Van een vierkant met daarin een cirkel en daarop een driehoek, maakte ik een hondenhok. En ik leefde me uit op de hond. Dat was niet de bedoeling. Mijn moeder is toen naar de onderwijzer gestapt en de volgende keer kreeg ik een 7 en daarna en 8 op mijn rapport. Helaas is geen kindertekening van mij bewaard gebleven. Ik had het in mijn hoofd gezet dat ik met tekenen mijn brood ging verdienen. Maar daar kwam niets van in. Thuis werd me duidelijk gemaakt dat er geen droog brood in zat en dus werd het de kweekschool: "want onderwijzers zijn altijd nodig". Gelukkig werkte op de Haagse Rijkskweekschool een geweldige tekenleraar Henk Baaren, die me mijn gang liet gaan en aan wie ik nog steeds met warmte terug denk.

Muzikant 2

2012-01-21T10:51:00.003+01:00

Militaire swing

2012-01-21T10:35:00.002+01:00

Dat een militair orkest er bij tijd en wijle een swingend werkje tussen door gooit is bekend. Het was trouwens niet Glenn Miller die daar mee begon, maar James Europe (foto) tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hij was dirigent van het orkest van van het 369e regiment, de "Hell Fighters", er zijn wel beelden van het orkest en de marcherende soldaten, maar het zou nog een poosje duren voordat de geluidsfilm kwam. Gelukkig bestaat er wel een opname van het orkest (met zang van luitenant Noble Sissle). Dat we allemaal denken dat Miller de man was die met een dosis swing begon, komt doordat er nooit een film over het leven van Europe gemaakt is, over Glenn Miller gebeurde dat wel, met James Stewart in de hoofdrol.

Bijbelse anachronismen 4

2012-01-21T09:42:00.001+01:00