Alhoewel
het Bauhaus geen muziekafdeling had, is het toch van invloed geweest op
de ontwikkeling van de muziek. Stefan Wolpes 'Stehende Musik' is het
eerste deel van een pianosonate, die in 1927 in Berlijn voor het eerst
werd uitgevoerd. Wolpe (foto) is zeer waarschijnlijk de enige
professionele componist geweest die ooit aan het Bauhaus gestudeerd
heeft. Jay Gottlieb speelt 'Stehende Musik' .
Er
werd veel gelezen in het huis van mijn ouders. Er waren veel boeken,
toen mijn vader 59 jaar geleden stierf had hij een bibliotheek met zo'n
zevenduizend banden. Er werd ook verdraaid goed opgelet wat ik las: Dik
Trom, Pietje Bell, Winnetou en Dick Bos kwamen niet in huize
Bloemendaal, dergelijke boeken werden in ieder geval niet aangeschaft.
Ik ben nog altijd dankbaar dat ik naast op het spoor van goede muziek op
het spoor van goede literatuur ben gezet.
Hij zou het dit keer anders aanpakken dan in Bullay, waar hij bijna twee uur had gezocht naar een smederij, om uiteindelijk te horen, dat die er niet meer was. Nee, meteen informatie inwinnen was de boodschap en hij stapte de Russischer Giftladen binnen. Voordat hij ook maar iets kon vragen, was de, in een vreemd wit pak met een zwarte ceintuur uitgedoste, man achter de toonbank al aan het woord. "U zocht een leuk cadeautje voor uw zoon of kleinzoon? Wat dacht u van een miniatuurinstallatie van een bukraket, u krijgt er gratis een passagiersvliegtuig als doelwit bij, of een gesigneerd portret van mij met ontblote borst in berkenhoutenlijstje compleet met waxinelichtje om er voor te zetten, of deze echte Russische ethylwodka in een vijf liter jerrycan eventueel leverbaar met een prachtig zelfmoordkitje, of voor moeder-de-vrouw of uw vriendin deze overheerlijke novichocholadebonbons, of deze twee delen: "Stalin" en "Beria" uit de fantastische romanreeks uitgebracht onder de gezamenlijke titel "Wir sind wieder da", of een matroesjka van mijn goede vriend Lukashenko, u ziet keuze genoeg en dan heb ik het nog niet eens gehad over die prachtige tinnen en plastic soldaatjes, daar heb ik er duizenden van, allemaal klaar om ieder land, maar vooral Oekraine aan te vallen." "Maar", begon Adelbert, "ik kwam alleen maar naar de weg vragen naar Wackelnacker und Mamsersma Metallarbeit, ziet u, ik heb pech met mijn buitenboordmotor." "Maar dan heb ik nog iets voor u om u van verdere pech te vrijwaren. Een echte Russische mascotte!" De man achter de toonbank trok een paar handschoenen aan en toonde een beertje. "Het is zo delicaat, dat ik eerst een paar handschoenen aantrek, voordat ik het aanpak, maar u hebt zachtere handen dan ik, houdt u het maar even vast en voel hoe zacht het is." Adelbert pakte het beertje en vroeg opnieuw naar Wackelnacker und Mamsersma. "O, dat vertel ik u graag" en de man pakte het beertje terug, "u loopt de Bad-Bertricher Straße uit tot u aan bos komt, dat gaat u in, op een driesprong slaat u de meest rechtse weg in, dan het vierde bospad links en u staat voor Wackelnacker und Mamsersma Metallarbeit!" "Dank u hartelijk", zei Adelbert. Buiten zette hij er flink de pas in. Aan het eind van de Bad-Bertricher Straße voelde hij zich wat duizelig en kortademig en bij het vierde bospad moest hij even gaan zitten, want hij voelde zich nu wel heel erg beroerd en hij tuimelde achterover in de dichte begroeiing.
Naschrift: bij het uitbaggeren van de Moezel in juni 2022 werden de resten van een uitgeholde boomstam gevonden met een merkwaardig metalen aanhangsel dat leek op een primitieve buitenboordmotor. Het Fries Museum heeft interesse getoond.
Auto’s
horen volgens mij herkenbare spatborden te hebben en losse koplampen,
maar waarom vind ik auto’s die helemaal niet op auto’s lijken dan zo
leuk? Auto’s verkleed als reclameobject: als inktpot? Dit is een tweetal
auto’s, gebouwd in Frankrijk: de bovenste, een Rovin als rijdend
inktpotje, de onderste, een Renault, maakt reclame voor zeep.
Maar na enig geknetter belandde hij via Barney bij "Jabadabadoe". Het gebeurde wel vaker dat zijn brein geheel onverwacht op een wonderlijke associatie stuitte. Zo kwam het dat wanneer hij aan Thierry Baudet dacht, hij uit het niets bij poepzakjes voor zijn hond kwam en daarna bij de historische kring van de Friese gemeente Smallingerland "Smelne's Erfskip". Hij begreep van die gedachtensprongen weinig en vond ze vermoeiend. Na anderhalf uur had hij alle straten van Bullay doorkruist en geen dorpssmid ontdekt, wel had hij in een kleine Kneipe een Strammer Max gebruikt. In het café was hij allerhartelijkst ontvangen toen de waard ontdekte dat hij uit de Lage Landen kwam. "Barney, Barney, Barney, Barney, Barney", had de man geschreeuwd en de consumptie was daarna gratis geweest. Adelbert had opnieuw geprobeerd Karl Marx te bellen, maar weer geen gehoor gekregen, daarna had hij zijn echtgenote gebeld, door wie hij volledig over de toestand in de wereld was bijgepraat: Abe Lenstra was van Heerenveen naar S.C. Enschede vertrokken, Caroline van der Plas had gemeend behalve boeren ook vrachtwagenchauffeurs van opruiende praat te moeten voorzien, graaf Adolf was bij Heiligerlee gesneuveld, Thierry Baudet had een broodje cervelaatworst genoten en Wolfgang Amadeus Mozart had "Eine Kleine Nachtmusik" gecomponeerd. Leuk om dat alles weten, maar daarmee was de buitenboordmotor niet gerepareerd.
lIn Bullay hingen dan wel grote affiches waarop "KPD Liste 3, Schluss mit diesem System" en een concert van de band van Lionel Hampton in Koblenz werd aangekondigd, wat Adelbert meteen "Brüder zur Sonne, zur Freiheit und Heybaberebop" deed neuriën, maar een dorpssmid bleek niet voorhanden. Hij liep langs de Moezelkade op weg naar zijn oer-BM met houtgasbuitenboordmotor, toen hem een heer zonder hanekam en zonder tatoeages tegemoet kwam, dat moest dus geen Bullayse autochtoon zijn en daarom was het waarschijnlijk weinig zinvol bij hem naar een dorpssmid te informeren, maar je wist maar nooit. "Schön Guten Tag", wissen Sie viellecht ob es hier ein Dorfsschmiede gibt?" "Ach, Sie sind Holländer, ich auch en u zoekt de dorpssmid? Die was er tot vorig jaar maart inderdaad in Bullay, maar Fokko Mamsersma, een Groninger, kon niet meer tegen de herrie en is, net als ik, verhuisd naar de overkant van de Moezel, naar Alf en werkt nu samen met Heinrich Wackelnacker in de firma Wackelnacker & Mamsersma Metallarbeit. Adelbert vroeg meteen naar het adres van de firma, liep naar zijn boot, hees het varkensleren zeil en laveerde de Moezel over.
De
oversteek naar Alf ging niet zonder problemen, want Adelbert was nog
niet halverwege toen een flotille van meer dan twintig door in
koeienhuiden geklede mannen, vrouwen en kinderen in uitgeholde
boomstammen uit de richting Trier verscheen. De boomstammen hadden
grote, merkwaardige vlaggen voorzien van sterren en strepen aan de
achtersteven en op zowel stuur- als bakboordzijde het woord TRUMP.
Adelbert dacht meteen: "Analfabeten. Kunnen het woord triomf in het
Duits niet spellen." De hele vloot werd op het jaagpad voortgetrokken
door een vreemd groot, grijs beest met een oranjekleurige man er boven
op, die niet alleen het beest opjoeg maar ook steeds - niet bijster
origineel, want die woorden had Adelbert al eens van de bokser Mohammed
Ali gehoord - "I'm the greatest", uitriep. Uiteindelijk bereikte
Adelbert toch de overzijde van de Moezel, meerde af en liep de Bad
Bertricherstraße in, op de hoek was een winkel: "Vladimir Putins
Alchemie" stond in grote gouden letters op de gevel, met daaronder op de
etalageruit "RUSSISCHER GIFT LADEN". Interessant, maar hij zocht
"Wackelnacker & Mamsersma Metallarbeit".
