Malatre

 Het automobielmuseum Henri Malatre in Rochetaillée-sur-Saône herbergt niet alleen zogenaamde ancêtres maar ook een aantal meer recente unica, zoals het prototype van de Citroën 2CV uit 1936: "quatre roues sous un parapluie susceptibles de transporter quatre personnes et 50 kg de bagages à 50km/h". Helaas is de auto niet meer in vooroorlogse staat, maar  deuren, voorruit en dashbord zijn origineel. Rami heeft er geen model van gemaakt, dat deed Norev. Een aantal jaren geleden bezocht ik het museum en maakte ik onderstaande foto's.

Lijk

OVER MY DEAD LICHAAM

Rami 10

Trotse firma in Lyon: Berliet, begonnen in 1895, geëindigd met de "Dauphine" eind jaren dertig die - redelijk  sneu -  de carrosserie had van een Peugeot 402. Er kwam nog een aanhangsel toen de fabriek na de oorlog alleen maar vrachtwagens bouwde en in 1967 deel ging uitmaken van Citroën. Maar daar was iets meer dan een eeuw geleden geen sprake van: het Britse Sunbeam nam een voorbeeld aan Berliet en de American Locomotive Company bouwde Berliets in licentie. In 1911 had de viercylinder 6.3 liter vier versnellingen. Boven de Rami Berliet in originele staat, onder de omgeschilderde versie.

Buzzer

Natuurlijk heeft het buskaartje van Connexxion een Engelse naam dat in het Engels de lading niet dekt, want in de Oxford Compact English Dictionary is een buzzer 1 an electric device that makes a buzzing noise 2 a whistle or a hooter, maar aan dergelijke knoeierijtjes met andermans taal ben ik in dit land inmiddels gewend geraakt. Gister was ik met de buzzer onderweg. Leuk idee: mijn vrouw en ik en Una voor 14 euro van bus tot bus naar Veenendaal De Klomp. Je moet het wel aan tijd hebben want de bussen sluiten niet op elkaar aan en op sommige lijnen zoals die van Amersfoort naar Wageningen rijden ze slechts éénmaal per uur, maar een mens komt nog eens ergens waar hij gewoonlijk niet komt. Zo was ik nog nooit in Veenendaal De Klomp en zeer waarschijnlijk kom ik er nooit weer. Veenendaal De Klomp ligt twee kilometer van Veenendaal zelf, laatsgenoemd oord maakte de indruk dat het bijzonder veel haast maakt opgeschoten te willen worden in de vaart der volkeren. Onderweg naar het centrum kwamen we door een tunnel, die eerst werd aangekondigd met "fout navigatie fout"en vervolgens met de mededeling dat hij slechts door brommobielen en lijnbussen mocht worden benut en dat er permanente camerabewaking was, aan de andere kant  van de tunnel werd geafficheerd dat de boete bij het negeren negentig euro bedroeg. Wij waren te voet en hebben het er  rennend op gewaagd, nadat we Una lafhartig als verkenner vooruit hadden gestuurd, maar gelukkig bleef mitrailleurvuur achterwege.

Handel

Bij tijd en wijle mag ik graag op Marktplaats kijken wat de vaderlandse autohandel in de aanbieding heeft. Het is altijd vermakelijk: een vierdeurs Traction Avant wordt als coupé aangeprezen, een Ford Tudor 1930 als  Ford Tuntor, een Rosengart uit de jaren dertig krijgt als datering 1928 mee, nee, zelfs na veertig jaar, zoals de handelaar zelf meedeelt, heeft hij er nog steeds geen kaas van gegeten: een Pontiac Silver Streak heet, jawel Pontiac Silver Steak!

Rami 9

Deze Lorraine-Dietrich uit 1911 staat in het museum in Rochetaillée en het was dus eenvoudig de originele kleuren te achterhalen, boven het model in de Ramikleuren, onder zoals ik het heb omgeschilderd.  De fabriek, oorspronkelijk alleen maar De Dietrich en een bekend Frans constructeur van locomotieven stond sinds 1871 in Duitsland, nadat Frankrijk de Pruisisch-Franse krijg  verloren had en Niederbronn niet langer in de Alsace lag maar in de Elsass. Vanaf 1896 werden er auto's gebouwd, eerst onder licentie o.a. net als Georges Richard auto's van het Belgische Vivinus, later Turcat-Mery's en  daarna werkte Ettore Bugatti voor De Dietrich. In 1904 werd de productie van auto's  in Niederbronn gestaakt en in Lunéville in Lotharingen (= Lorraine) voortgezet, vanaf 1908 heetten de producten Lorraine-Dietrich.

Oud 2

Natuurlijk wees ik Adolf Hillerts gisterochtend op het feit dat hij zelf, immers 83 jaar oud, reeds achttien jaar over de uiterste gebruiksdatum heen was, waarna hij zei dat hij a. geen zorg nodig had, hij gebruikte het woord vitaal voor zichzelf en b. hij het vaderland nog van dienste kon zijn bij de realisatie van een aantal plannen: voor intellectuelen golden andere maatregelen, nee, moesten natuurlijk andere maatregelen gelden; Hillerts was, zo herinner ik me, altijd al een hartstochtelijk voorstander geweest van een tweedeling in de maatschappij; ik beëindigde het gesprek met de mededeling dat mijn zondagse scharreleitje op me wachtte, maar later op de dag hing Hillerts alweer aan de lijn, dit keer om te vertellen dat de vele ontslagenen in de zorg volgens staatsecretaris Martin van Rijn heel goed elders, nadat ze waren omgeschoold, uitstekend aan het werk zouden kunnen. Hillerts, had Van Rijn reeds per email een suggestie aan de hand gedaan: nu vele bejaarden het loodje zouden leggen was er veel personeel nodig in het begrafeniswezen, de crematoria zouden immers op volle kracht moeten draaien en Hillerts veroorloofde zichzelf, zo zei hij, zelfs een klein grapje, Asscher zou zijn naam kunnen veranderen in Verasscher.

Drs. Barend-Otto ter Vloot, Steenwijkerwold