3

Waarom heeft een auto vier wielen, terwijl drie voldoende zijn? Regelmatig zijn er in het verleden pogingen aangewend om het ook met drie wielen te proberen, met name na de Eerste- en na de Tweede Wereldoorlog. Maar ook nu, zijn er constructeurs die met een moderne vormgeving voor ogen de driewieler opnieuw een kans willen geven.  Ik noem slechts de Nobe, de Sondors en de Apatera.

NOBE

 

SONDOR

 

APATERA 

 

MORTON

 

Van Jelly-Roll Morton (1890-1941),  eigenlijk Ferdinand Joseph LaMothe, New Orleans pianist, heb ik de nodige elpees en CD's in de kast en als ik een favoriet nummer zou moeten kiezen dan gooit "The Chant" hoge ogen. Opgenomen op 15 september 1926 in Chicago met Morton aan de piano, George Mitchell, cornet; Kid Ory, trombone; Omer Simeon, klarinet; Johnny St.Cyr, banjo, John Lindsay, bas en Andrew Hilaire, drums. De  namen van de musici (de Red Hot Peppers), maken duidelijk hoe Frans New Orleans was.

PHOTOGRAPHIE 2

 

De foto is zoals destijds gebruikelijk was op stevig karton geplakt, maar de achterkant vermeldt niet wie de tennister is noch de fotograaf.

A of B

 Vul in wat juist is A of B

A.Tot 23.30 gisteravond toonde de NOS ook beelden van de gemeenteraadsverkiezingen in Friesland .

B.Tot 23.30 gisteravond toonde de NOS ook beelden van de Putinadept, antisemiet en vaccinatietegenstander Thierry Baudet.

U koos B, dat is juist, het is immers voor de NOS heel belangrijk aandacht te besteden aan gekken en dwazen.

Photographie

 

Toen ik zo'n zestig jaar geleden vanaf het Haagse Hobbemaplein de markt op de Herman Costerstraat opliep en rechts aanhield, dan zag ik behalve oude lampetkannen, roestige fietslantaarns en stapels serviesgoed ook portretten van dames en heren die lang geleden gestorven moesten zijn. Ik vond dat altijd tragisch: ze hadden aan de wand gehangen bij hun nageslacht, maar waren weggedaan toen opvolgende nageslachten niet meer wisten wie ze waren. Onlangs kreeg ik hetzelfde melancholieke gevoel toen ik in een doos een enorme hoeveelheid oude foto's zag. Ooit waren de geportreteerden in hun zondagse goed naar de fotograaf gegaan en nu waren ze gereduceerd tot grote onbekenden. Ik kon niet nalaten een paar van de foto's te kopen. Wie is dat meisje met de pijpekrullen ruim een eeuw geleden bij I. H. Slaterus op de hoek van de Weerd en de Bagijnestraat gefotografeerd en wie is die man in het medaillon op die andere 'photographie' gemaakt door dezelfde I.H. Slaterus, inmiddels verhuisd naar de Langemarktstraat, ook in Leeuwarden? Ik zal het nooit weten. (De foto van het meisje is gemaakt tussen 1877 en 1890, de foto van de man tussen 1890 en 1909.)

Posted by wimbloemendaal.com at 12:09 PM

FINS

Het overgrote deel van de immigrantenmuziek in de Verenigde Staten werd in de jaren twintig opgenomen, na de Wallstreetcrash liep het aantal opnamen sterk terug, bovendien raakten de immigranten ingeburgerd in de Amerikaanse maatschappij en wanneer ze dan toch muzikaal in de weer wilden zijn was het verstandiger en financieel aantrekkelijker je op de totale Amerikaanse markt te richten en niet op het relatief kleine deel van jouw bevolkingsgroep. Einar Aaron Swan (1903 - 1940), componist en saxofonist, geboren uit Finse ouders in Massachusetts was een duidelijk voorbeeld van deze catagorie. Van zijn hand is 'When your lover has gone', hier uitgevoerd door de Charleston Chasers. Zo heel veel Finse muziek is in de jaren twintig in de Verenigde Staten niet opgenomen, er is het duo Elmer Lamppa en Eddy Jaakkala, waarvan van de eerste uit de jaren twintig ook solo-opnamen bekend zijn. Dit is een grammofoonplaat opgenomen in 1927 in Chicago, onderwerp van het lied is trouwens wel typisch kenmerkend voor het Amerika van die dagen: de drooglegging. Arthur Kylander (foto) emigreerde in 1914 op 22-jarige leeftijd naar de Verenigde Staten, hij begon als timmerman en werkte later in de houtindustrie, niet zo heel merkwaardig dat zijn lied 'Lumber Jäkki' heet. Modernere Finse opnamen heb ik niet gevonden, natuurlijk, ik weet dat Jorma Kaukonen (Jefferson Airplane en Hot Tuna) Finse voorouders heeft, maar hij speelt geen Finse muziek, dat doet Wilho Saari wel, hij speelt de kantele.

 

Delta Queen

Nee, het geluid was niet  versterkt maar wel heel hard en ik wist heel zeker dat ik het nog nooit gehoord had. Ik liep in 1978 in New Orleans en hoorde voor de eerste  keer een calliope, een stoomorgel op zo'n rivierraderboot. Het principe van een  calliope is simpel, wanneer je een aantal stoomfluiten verschillende toonhoogtes geeft kun je een melodie spelen en dat gebeurt hier op de "Delta Queen" met "Waiting  for the Robert E. Lee."