Slapeloos 2

De namen van mijn klasgenootjes weet ik niet meer, maar ik probeer me de namen te herinneren van mensen uit het dorp. Daar was Bauke van Zinderen, de groenteman uit de Zuiderbuurt met, volgens mijn moeder, schoenmaat 52, waarnaar ik ook hard op weg was, jaren later bleek dat Van Zinderen niet verder kwam dan 48 en ik twee maatjes groter eindigde. Op de hoek van de Zuidkade  had Ulzen zijn melkzaak, er was iets met een van zijn oren, aan diezelfde kade had je drogisterij De Vrieze, hij had een Belgische echtgenote en woonde in de volgende straat links, tegenover coöperatie Excelsior. Je was dan vlakbij de huizen van de hervormde dominees, dominee Bakker met een grote witte hond die Inko heette en dominee Dikboom, als je verder de buurt inliep, dan had je daar Beter Wonen, links woonden Sietze en Marie Douma, rechts achteraan - in een hoek - Tjitze en Trien Hoekstra, hij reed op een bakfiets met brood voor de coöperatie. Zijn vader was de dorpsomroeper, hij vertelde bijvoorbeeld dat er jam op de jambon verkrijgbaar was en sprak het woord jam dan net zo uit als je het schreef.  Als je vanaf de coöperatie linksaf sloeg dan kwam je langs meneer Bos, bij hem in huis woonde op zeker moment een nichtje van me, die ook nog een blauwe maandag bij mij in de klas zat. Mijn vader is toen naar het hoofd van de school gegaan en heeft de heer Westra gevraagd of dat anders kon. Rita verhuisde van school. Je kwam vervolgens in de Zuiderbuurt, Geert en Iet van der Werf hadden er een kledingzaak.. Dan had je in een zijstraat van de Noorderbuurt de familie Turksma met de zoons David en Simon, op de weg nar het station woonde een broer van meneer Turksma, daar woonde ook hun dochter Doortje. Die hele familie is verdwenen, weggehaald werd mij verteld. Ik wist niet wat weghalen betekende.

2CV

 

Ik heb deze foto uit een door "Citroen Cars Limited" in Slough uitgegeven boekje altijd heel bijzonder gevonden, want we zien hier 2 CV's in dienst van de Britse marine.

Slapeloos

Natuurlijk kan ik alles op het internet opzoeken, maar als ik niet kan slapen moet ik  naar  beneden strompelen, de computer aanzetten dat gaat me te ver, dus ik probeer het me zonder hulpmiddelen te herinneren. Het  is vlak na de bevrijding. Ik ben acht en heb wat ik maar een vriendje zal noemen in Marcel. Hij is de  kleinzoon van de directeur van de gasfabriek,  even verderop aan het Moleneind Z.Z. in Drachten. Samen met hem ben ik op weg naar zijn vader, die met een klein blauw vliegtuigje zal landen op een veld.  Of het een renbaan is, weet ik niet meer. Het is een Austerachtig vliegtuigje en ik mag er tot mijn grote geluk vlakbij komen. Marcels vader is Gerben Sonderman, later invlieger  bij Fokker en piloot van Prins Bernhard. Ik heb nog een ander vriendje,  hij heet Pim en is later  meen ik, met zijn ouders, naar Australië geëmigreerd. Vriendjes waren voor mij dun gezaaid, want vanwege mijn Joodse vader waren mensen bang. Jaren later had iedereen - ook in Drachten - in het verzet gezeten, maar ik heb het anders ervaren. Goed daar was Jolle Jager, zoon van de loodgieter Wander Jager, maar die woonde aan de Zuidkade te ver weg. Jolle vertelde me trouwen dat Sinterklaas niet bestond. Na de oorlog ging ik opnieuw naar school, ik had toen juf Schippers, in mij  ogen een helleveeg van een mens, en meester Huizing al gehad en kwam nu bij meester Horsten, een onaardige man, die de pik had op Frekie  Vos en mij. Frekies vader was communist, mijn vader was lid van de SDAP (of was het toen al de P.v.d.A.) en was dat de oorzaak? Ik zal het nooit weten.

WIEDOEFT

 

De negentiende eeuw is wat uitvindingen betreft een buitengewoon vruchtbare eeuw geweest, ook op muziekinstrumentengebied. Veel van de destijds uitgevonden instrumenten zijn inmiddels al weer verdwenen, maar de saxofoon - genoemd naar zijn uitvinder Adolphe Sax - heeft het, ook omdat er ogenblikkelijk voor "het instrument met de menselijke stem" werd gecomponeerd, gehaald. Er is een hele familie van sopranino- tot bassax, maar zelfs bij de saxofoons zijn instrumenten in onbruik geraakt , zoals de C-melodysax, een instrument, tussen de alt- en de tenorsax, dat o.a. bekendheid kreeg door Frankie Trumbauer. Een andere C-melodysaxofonist was Rudy Wiedoeft (foto), een uit Duitse immigranten in Detroit geboren klarinettist, begonnen in een familieorkest, maar die honderd jaar jaar geleden bekend werd als saxofoonvirtuoos. Eerst in de Frisco 'Jass' Band, waarvan de naam ten onrechte suggereerde dat het orkest uit San Francisco kwam. Van het orkest de "Johnson 'Jass' Blues"   opgenomen in 1917. In de jaren twintig ging Wiedoeft solo, vaak begeleid door een pianist, waarin hij alle trucs uit de kast haalde en de saxofoon liet lachen en huilen. Ook de titel verwijst naar de grappen en grollen, die Wiedoeft zich veroorloofde:  "Saxophobia".

Bariloche

Ik heb de jolijt rond S10 niet ondergaan,  mij teveel getier, maar gisteravond gekozen voor het eerst deel van een zesdelige serie  op Canvas over Bariloche, waarin het verhaal verteld wordt hoe Vlaamse collaborateurs, samen met Duitse en Oostenrijkse nazikompanen, na de oorlog een  toevluchtsoord zochten in Argentinië. met behulp van Juan Perón en vervalste papieren, die in de Duitse ambassade in Buenos Aires, soms alleen op basis van een SS-stamkaart, weer werden ingewisseld voor een juist persoonsbewijs. Hun nageslacht woont er nog steeds in fraaie behuizingen in een even fraaie omgeving en van spijt is geen sprake. Volgende week donderdag het tweede deel. Ik ga zeker kijken.

De Pontac

Dit is de 2CV in een adelijk jurkje. Dat jurkje klinkt misschien wat oneerbiedig, maar de carrosserie kon daadwerkelikk worden voorzien van een habijt dat overeenkwam met het stofje van de japon van de bestuurster van de auto. Het woord adelijk is trouwens eveneens juist, want de De Pontac was ontworpen door de Markies de Pontac. Voor en achterkant van de De Pontac waren identiek en de auto kon worden voorzien van een motor met een inhoud van 425 cc. dan wel 500 cc en voor wie dat nog onvoldoende was ook een Panhardmotor met een inhoud van 850 cc kon in het vooronder, maar dan was het natuurlijk geen derivaat van Citroëns 2CV meer. De Pontac stond voor het eerst op de Parijse salon in 1955.

 

Garaşsyz, Bitarap Türkmenistanyň Döwlet Gimni

Wie een halfuurtje pret wil hebben gaat op YouTube op zoek naar de volksliederen van de voormalige Sowjetrepublieken: pompeuze amuzikale ongein, zoals hier uit Turkmenistan, natuurlijk met de rechterhand op het hart, want men mag dan wel doordrenkt zijn van al dan niet latente haatgevoelens jegens de Verenigde Staten, imitatiedrift gaat boven alles.