Toen W.F. Hermans' roman "Au Pair" in 1989 uitkwam had ik nog geen
computer en YouTube kwam pas zestien jaar later; ik neem dit boek als
voorbeeld, maar ik zou ook E. Annie Proulx's "Accordion Crimes" uit
1996 kunnen nemen, want in beide romans is sprake van muziek en zonder
daar een noot van te horen blijft het lezen een wonderlijke bezigheid.
Hermans' au pair Pauline studeert kunstgeschiedenis en Frans in Parijs,
en woont na een slechte start, bij een familie waarbij van haar
aupairschap, in de normale zin van het woord, niets geëist wordt. De
oude generaal waarbij Pauline haar intrek neemt verzamelt tekeningen van
Constantin Guys en zijn zoon Michel speelt muziek van een vriend
van Chopin, Charles-Valentin Alkan, componist en pianovirtuoos.
Merkwaardig dat in "Au Pair" geen enkele tekening van Guys is opgenomen,
dat er moeilijk een CD-tje met werk van Alkan kon worden toegevoegd,
begrijp ik. Guys, (net als Pauline geboren in Vlissingen) werd in een
essay van Baudelaire "Le Peintre de la Vie Moderne" genoemd en een
afbeelding had die mening kunnen onderstrepen, vandaar deze illustratie.
Van Alkan ontdekte ik op YouTube iets wonderlijks, waarvan ik me afvraag of hij het instrument, een piano-pédalier, heeft voorgeschreven. Het is als het ware een gestapelde piano,
waarbij de onderste, net als bij een orgel met pedalen wordt bespeeld.
Daarom voeg ik nog een andere compositie van Alkan toe: Etude opus 76 No.3 "Rondo Toccata in C".
Nu weten u en ik eindelijk waar Hermans het over heeft.
