Voor ieder restaurant en café in het centrum staat iemand die je, overigens niet hinderlijk, probeert naar het terras te praten. Tegenover de boekwinkel is een gelegenheid waar Sidney Bechets sopraansax luid jodelt, latere opnames van hem gemaakt in Frankrijk, maar op dat terras mag ik mijn pijp niet opsteken, dus ga ik een terras verder, waar een meisje uit Kameroen me naar een plaats brengt. Ik zit meer op een terras dan dat ik dat in Nederland doe. Het heeft alles te maken met het feit dat de straten door de grote keien voor een invalide moeilijk begaanbaar zijn. Ik steek na de dubbele espresso de straat over naar de boekwinkel. Er staan onvoorstelbaar veel boeken. Ik wil een boek over de trams in Tallinn. Een man achter een beeldscherm zoekt het voor me op. Het boek valt, eenmaal aangeschaft tegen, de schrijver meldt wel welke reclames op de verschillende trams te zien zijn, maar niet wie de trams gemaakt heeft.
