Jeantaud
Als het aan de politiek ligt rijden we over een tiental jaren allemaal
electrisch, diezelfde politiek zorgde er ook voor dat in plaats van één,
minimaal vijf dieseltjes dagelijks mijn straat komen vervuilen omdat er
meer concurrentie in de pakketbezorgdienst diende te komen. En juist
die dieselende bestelwagens zouden nu al vervangen kunnen worden door
electrische, want grote afstanden rijden ze niet.
Vanaf het eerste begin - en dat was al voor 1900 - namen electrische
auto's het op tegen benzinewagens, het was nota bene een electrische
auto die het eerste erkende wereldsnelheidsrecord vestigde, de Jeantaud
met graaf Gaston Chassseloup-Laubat aan het stuur: 63 km/u.
De rol van electra raakte echter spoedig uitgespeeld, omdat electra over
een korte afstand weliswaar voor een snelheidsexplosie kon zorgen maar
zodra er een grotere afstand moest worden afgelegd dienden de accu's
worden opgeladen en exact dat probleem speelt vandaag de dag nog steeds
de belangrijkste rol. In de Verenigde Staten bleven electrische auto's
langer populair dan in Europa, in de grote steden waren ze de eerste
decennia van de vorige eeuw in trek bij gefortuneerde dames, met name
omdat ze eenvoudiger te bedienen waren dan benzineauto's.
Pas na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog kreeg electra een tweede
kans, benzineschaarste zorgde ervoor dat in Frankrijk zich zeker
negenentwintig kleine, maar ook grote, contructeurs zich met de
ontwikkeling van electrische auto's gingen bezighouden. Soms bleef het
bij een enkel exemplaar, maar de Électra van Pierre Faure, die middels
een gewoon stopcontact kon worden opgeladen was wel degelijk in de
handel voo iets minder dan 20.000 francs, terwijl een Peugeot 202 25.200
francs kostte. De actieradius bedroeg ongeveer 75 km. De enige grote
fabriek die zich aan een electrisch avontuur waagde was Peugeot met de
VLV, leverbaar vanaf 1 mei 1941 en waarvan 377 exemplaren werden
verkocht. De actieradius lag tussen 70 en 80 kilometer met een snelheid
van 30 km/u.
Peugeot VLV
