Seversky

Altijd verdraaid interessant om te zien hoe mensen de toekomst zien, zeker als het gaat om de visie van Alexander P. De Seversky in 1942 op de het toekomstige militaire vliegtuig. De Seversky (1894 - 1974) schreef zijn "Victory Through Air Power" kort na de aanval op Pearl Harbor en het boek, waarin ik bovenstaande foto vond, stond van medio Augustus 1942  een maand lang nummer één op de New York Times bestsellerslijst. De Seversky, geboren in Tbilisi (Tiflis, in Georgië, destijds deeluitmakend van het Russisch tsarenrijk) leerde vliegen van zijn vader en werd na het doorlopen van de keizerlijke marine academie eerst als piloot gelegerd in Sebastopol en later in Riga, waar hij tijdens een luchtgevecht werd neergeschoten, de bommen aan boord onploften, doodden zijn waarnemer en De Seversky raakte een been kwijt. Dat weerhield hem niet om toch te willen blijven vliegen, maar zijn meerderen verboden het. Tsaar Nicolaas II kwam tussenbeide en De Seversky zette zijn loopbaan bij de marine voort. Tijdens de revolutie in 1918 was hij gestationeerd in St. Petersburg en in maart van dat jaar werd hij benoemd tot assistent marine-attaché in de Verenigde Staten. Hij besloot niet naar Rusland terug te keren, werd testpiloot en vond o.a het eerste bruikbare systeem om in de lucht te tanken uit. Met geld verdiend met zijn patenten begon hij een vliegtuigfabriek, waarin hij tevens een rol als piloot bleef spelen en diverse snelheidsrecords op zijn naam bracht o.a. met de SEV-3, die ontwikkeld werd tot de Seversky P-35 (foto hier onder), waarvan de tweepersoonsversie, de AT (Advanced Trainer) -12  hier te zien is.

Veel van De Seversky's ontwerpen werden nooit uitgevoerd, o.a. zijn "Super-Clipper".  De fabriek maakte geen winst en toen Seversky in in de winter van 1938/'39 in Europa was om vliegtuigen te verkopen, besloot de raad van commissarissen hem aan de kant te zetten en de fabriek werd omgedoopt in Republic Aviation Corporation, verantwoordelijk voor de P-47 "Thunderbolt", die behalve in de Verenigde Staten dienst deed in Groot-Brittannië, de Sowjet Unie, Frankrijk en Brazilië, in september 1944 waren er meer dan 10.000 P-47's gebouwd.

 

Op hol

In 1946 of 1947 werd ik voor de allereerste keer naar een boerderij gestuurd. Ik was liever thuis gebleven, want daar waren mijn boeken en mijn kleurpotloden. Ik ging naar Oosterwolde. Veel herinner ik me niet meer. Er was een Sint Bernard waar je als je uitkeek op kon rijden en die  een enorme hekel had aan geüniformeerden, of het nou postbodes waren of militairen. Dat kwam door de laatsten, als ze achter in een vrachtwagen voorbij reden gooiden ze rotzooi naar de hond. Het enige wat ik me heel  goed herinner was het  volgende: een merrie zou naar een hengst in Drenthe, daartoe werd de merrie voor een wagen gespannen tussen de twee bomen en de boer en ik op de bok. Onderweg schrok het paard door een luide machine, steigerde en duwde  de wagen achteruit een droge sloot in. De boer kalmeerde  het paard en we zetten onze reis voort. Maar het was de  eerste keer dat ik zo'n angstig paard meemaakte.

Boos

 "Kèk, ik ken me overhempie nooit dichtkrèche as ik me ègge kwaad maak, maar gelukkech is me kruissie noch wel duideluk sichtbaar, want ik ben in Jesus!"

Boe

Alhoewel ik Denemarken en de Denen in het algemeen redelijk hoog in het vaan heb, lieten ze me jaren geleden behoorlijk zitten  met hun Papa Bue's Viking Jazzband. Hoe zo Papa? En waarom Viking, de heren speelden toch niet op lures? En dan dat onzinnige melodietje: "Schlafe nein Prinzchen, schlaf ein". Een wiegeliedje van Brahms, hoe haal je het in je hoofd? 

Heck

 

De Mercedes-Benz 130H(eck) uit 1934 had de motor en aandrijving achterin. De motor was een viercylinderzijklepper met een inhoud van 1308cc. De topsnelheid lag bij  92km/u. De wagen bleef tot en  met  1935 in productie toen de 170H verscheen met een iets grotere motor (1697cc), de topsnelheid was ook hoger 108km/u. Op de foto een 170H met een houtgasgenerator.

Bandola

De viersnarige  Bandola Llanera bespeelt door een grootmeester. 

Vinot

De Parijse firma Vinot-Deguingand werd bekend onder de naam Vinot en bestond tot 1926. De auto's werden oorspronkelijk naar Engeland geëxporteerd onder de naam "La Silencieuse". Of die naam gerechtvaardigd was, weet ik niet. Wat ik wel weet dat ze een stalen frame hadden en dat de eindoverbrenging door middel van en riem en een ketting ging. Van af 1903 kregen de wagens een houten chassis en werd de oorspronkelijke cylinderinhoud van de anderhalve liter tweecylinder zijklepper verhoogd en kwamen er viercylinders in productie.