Zohra

 

Het is nou niet precies het interieur waarin ik me op mijn gemak zou voelen, maar Zohra El Fassiya past wel bij  'Trésors de la chanson Judéo-Arabe'.  

De Seversky

 

Altijd verdraaid interessant om te zien hoe mensen de toekomst zien, zeker als het gaat om de visie van Alexander P. De Seversky in 1942 op de het toekomstige militaire vliegtuig. De Seversky (1894 - 1974) schreef zijn "Victory Through Air Power" kort na de aanval op Pearl Harbor en het boek, waarin ik bovenstaande foto vond, stond van medio Augustus 1942  een maand lang nummer één op de New York Times bestsellerslijst. De Seversky, geboren in Tbilisi (Tiflis, in Georgië, destijds deeluitmakend van het Russisch tsarenrijk) leerde vliegen van zijn vader en werd na het doorlopen van de keizerlijke marine academie eerst als piloot gelegerd in Sebastopol en later in Riga, waar hij tijdens een luchtgevecht werd neergeschoten, de bommen aan boord onploften, doodden zijn waarnemer en De Seversky raakte een been kwijt. Dat weerhield hem niet om toch te willen blijven vliegen, maar zijn meerderen verboden het. Tsaar Nicolaas II kwam tussenbeide en De Seversky zette zijn loopbaan bij de marine voort. Tijdens de revolutie in 1918 was hij gestationeerd in St. Petersburg en in maart van dat jaar werd hij behoemd tot assistent marine-attaché in de Verenigde Staten. Hij besloot niet naar Rusland terug te keren, werd testpiloot en vond o.a het eerste bruikbare systeem om in de lucht te tanken uit. Met geld verdiend met zijn patenten begon hij een vliegtuigfabriek, waarin hij tevens een rol als piloot bleef spelen en diverse snelheidsrecords op zijn naam bracht o.a. met de SEV-3, die ontwikkeld werd tot de Seversky P-35 (foto hier onder), waarvan de tweepersoonsversie, de AT (Advanced Trainer) -12  hier te zien is.

Veel van De Seversky's ontwerpen werden nooit uitgevoerd, o.a. zijn "Super-Clipper".  De fabriek maakte geen winst en toen Seversky in in de winter van 1938/'39 in Europa was om vliegtuigen te verkopen, besloot de raad van commissarissen hem aan de kant te zetten en de fabriek werd omgedoopt in Republic Aviation Corporation, verantwoordelijk voor de P-47 "Thunderbolt", die behalve in de Verenigde Staten dienst deed in Groot-Brittannië, de Sowjet Unie, Frankrijk en Brazilië, in september 1944 waren er meer dan 10.000 P-47's gebouwd.

Neus

 

 

Renaultvracht- , zo u wilt bestelwagens, hadden niet alleen dezelfde "kolenkitneus", maar ook dezelfde motoren, het zou nog even duren voordat vrachtvervoer ook over grotere afstanden in zwang kwam, dat langeafstandsvervoer vond per spoor- of waterweg plaats. Er waren tweecylinder 9PK-, viercylinder 12PK en 18PK-motoren en misschien was er zelfs een chique Parijse firma die bestellingen uitvoerde met een bestelauto met een zescylinder 40PK-motor onder de "kolenkitmotorkap", die ook "alligatormotorkap" of "krokodilmotorkap" genoemd werd. De auto's werden in de regel geleverd als chassis met motor, versnellingsbak en wielen, de opbouw werd door een carrosseriebedrijf verzorgd, datzelfde gebeurde met personenwagens, alleen de kleinere auto's met een 9PK- of een 12PK-motor werden door Renault in Billancourt compleet met carrosserie geleverd.

Brandweer 13

 

Een Leyland Cub FK-7 uit 1936 die tot de brigade van Leyland zelf hoorde en diesnt deed als  brandweerwagen van de fabriek. 

Paulus

 

Albin Paulus was de man die vorige week op deze blog soleerde in het concert voor mondharp van Johann Georg Albrechtsberger, maar hij heeft meer in zijn mars, want  hier horen we hem in zijn eigen compositie "Matjodler" met mondharp  jodelend en boventoonzang.

Maultrommel

Wanneer ik het woord Maultrommel slecht vertaal, zou er in het Nederlands muiltrommel staan, in het Engels heet het kleine instrumentje jaw's harp, maar ook jew's harp, die laatste benaming heb ik trouwens nooit begrepen. Bij ons heet het mondharp, maar die naam leidt wel eens tot verwarring, want die naam wordt ook voor een mondharmonica gebruikt. Hoe dan ook dit piepkleine instrument voert samen met een tuba de boventoon bij een vijftal concerterende Oostenrijkse heren.

 

Brandweer 12

Brandweerauto's schijnen het eeuwige leven te hebben, dat komt ook omdat ze anders dan andere vrachtwagens, niet dagelijks in inzet zijn. Ik had graag wat meer geweten van deze - naar ik aanneem - American La France, maar de brandweercommandant beantwoordde mijn emails niet. American LaFrance, voluit American LaFrance Fire Engine Co., opgericht in 1873, stond in Elmira (New York) en maakte jarenlang brandweerauto's, ook rolden een eeuw geleden gewone vrachtwagens uit de fabriek en zijn er sportwagens gefabriceerd, alhoewel een aantal daarvan dat nu rondrijdt. ooit als brandweerauto de fabriek verliet en pas veel later van een zogenaamde speedstercarrosserie werd voorzien.