Finlandia

 

 Sibelius: "Finlandia"

Biermann

 

Als ooit de zondagse verveling in een kleine stad geweldig vereeuwigd is dan is het hier wel door Wolf Biermann  in "Kleinstadtsontag". 

Goadec

 

A capella zingen en dan tegelijkertijd in een grote kring dansen zag ik ooit in Thorshavn, hoofdstad van de Faroer, voor iets minder extreems zorgden de zusters Goadec, een Bretoens trio dat tot 1983, toen de oudste zuster Maïvon overleed, driestemmig de typerende dansen uit dat deel  van Frankrijk zong, zoals de plinn. Maïvon, de oudste, was geboren in 1900, Eugénie in 1909 en Stasie in 1913 en vanaf de jaren vijftig toen er een opleving in Bretagne van traditionele muziek plaats vond o.a. in wedstrijdvorm. Niet alleen zang, maar ook Bretoense doedelzak (de biniou), de bombarde en de trommel kwamen opnieuw  in de  belangstelling en e.e.a. resulteerde bijvoorbeeld dat de harpist Alain Stivell ook buiten Bretagne bekend werd en hij zorgde er weer voor dat de Soeurs Goadec onder meer in Parijs konden optreden, zonder dat die populariteit hun trouwens  naar het hoofd  steeg.

Iedereen

In  2035 moeten alle kinderen naar dezelfde school, tenminste dat is het idee van dr. H.A.Verstoppt-Gemouch, rijksdidacticus, of de kinderen nu geestelijk gehandicapt zijn of niet; allemaal in de eigen buurt naar dezelfde school. Twee jaar later,  in 2037 moeten ook de universiteiten en andere hogere onderwijsinstellingen er aan geloven: iedereen naar de universiteit.

Drs. Barend-Otto ter Vloot, Steenwijkerwold. 

 

Geen ketting

 

Keer op keer is het geprobeerd: een fiets zonder ketting aan te drijven. Ik geloof de laatste keer door tractorfabrikant Fendt. Hier boven staat een advertentie uit "The Youth's Companion" van 25 januari 1900, uit dat jaar dateert ook mijn Columbia Chainless. Remmen doe je door achteruit te trappen, waardoor een lepeltje de band raakt.

Bijzonder

 

Een heel bijzonder voertuig, een tram maar  niet op rails en ook geen bovenleiding, een voertuig, ontwikkeld in  China, dat zelf zijn weg zoekt. 

Autorails

Ooit kocht ik op een treinenbeurs in Frankrijk een plexiglazencarrosserie van een De Dietrich-autorails en maakte een begin met schilderen, maar omdat ik nergens een passende bodemplaat en een aandrijving kon vinden bleef hij in een doosje in de kast. Kort  daarop vond ik een complete De Dietrich en vergat ik de plexiglazenkap helemaal. Nog later vond ik hem terug en besloot hem  in te korten en er  een soort directievoertuig van te maken. Hier boven in de werkelijke lengte, hieronder de ingekorte versie.

De Dietrich, van oudsher een fabriek van spoorwegmaterieel, dreigde begin jaren dertig om te vallen.  Er werden weliswaar tussen april 1930 en maart 1931 2125 personen- en goederenwagons afgeleverd, maar de orderportefeuille voor de komende  jaren was allebehalve goed gevuld, dat kwam voornamelijk omdat de spoorwegmaatschappij "Alsace-Lorraine", de voornaamste afnemer van De Dietrich, orders schrapte. In 1931 werden bij De Dietrich 372 werknemers ontslagen en in 1932 liep het aantal arbeiders van1381 tot 1021 terug. In 1933 moesten om de fabriek draaiende te houden kortingen worden gegeven, soms liepen die op tot 20%. Maar in october 1933 veranderde de zaak ten goede, de eerste De Dietrich-autorails werd gelanceerd en met succes. Het model werd - uiteraard met de nodige wijzigingen - tot 1950 geproduceerd en de in 1934, als vervolg op het prototype gebouwde  XD-1002 tot 1010, reden in 1958 nog altijd voor de "Est" met als thuisstations Châlons, Mohon en Vesoul. Wie nu een  rit  in een De Dietrich wil maken moet naar Luxemburg waar een aantal enthousiasten een een exemplaar in rijdende toestand heeft bewaard.