Steven Martin and the Steep Canyon Rangers
19.6.26
Decauville 4
In
Frankrijk werden in de jaren dertig heel wat autorails geproduceerd,
de meeste door autofabrikanten. Berliet, Bugatti, Renault, om maar een
paar te noemen, lieten zich niet onbetuigd. Dat was niet erg handig,
want voor al die verschillende railvoertuigen moesten verschillende
reserve onderdelen voorradig zijn. Daar kwam verandering in toen de
Acéries du Nord in Maubeuge in 1937 met de zogenaamde "Standard"
(foto boven) kwam. Ook Decauville leverde een aantal van de
Standards, ieder voorzien van twee twaalfcylindermotoren van Renault.
Decauville leverde intussen ook drie voertuigen aan Indochina en drie
voertuigen voor het meterspoor in Bretagne, ieder met twee dieselmotoren
van Saurer. Bovendien kreeg de fabriek een opdracht van de
Nordcompagnie onderzoek te doen naar railvoertuigen voorzien van een
propeller, waarmee ingenieur Kruckenberg in Duitsland succes had: op 21
juni 1931 veroverde de "Schienen Zeppelin" het wereldrecord voor
railvoertuigen met 230km/u. Bij de Schienen Zeppelin zat de propeller
achter, het was een zogenaamde duwschroef. Bij Decauville kwamen er
twee propellers één voor en één achter in een tweedelig voertuig. In
1937 kregen de ingenieurs Dumas en Châtel de opdracht voor zo'n
apparaat. Er werden twee tweetact dieselmotoren van Peugeot
geïnstalleerd. De totale lengte van het voertuig was 44,5 meter, Een
voordeel boven de Schienen Zeppelin was dat het voertuig niet gekeerd
hoefde te worden, Er konden 91 passaggiers worden vervoerd, de
machinist zat in een zogenaamde kiosk boven het voertuig. Er zijn
proeven gehouden tussen Parijs en Compiègne in 1939, gedurende de oorlog
stond het voertuig in Landy, daarna werd het vernietigd. Het voertuig
heeft nooit deel uitgemaakt van het wagenpark van de SNCF.
Decauville 3
Het
meest beroemde monument dat we als "nalatenschap" van de
wereldtentoonstelling van 1889 kennen is natuurlijk de Eiffeltoren, maar
wat verder allemaal te zien was is eigenlijk voorgoed vergeten. Alleen
al het geweldige karwei om alles op zijn plaats te krijgen was een
enorme opdracht. Er werd een smalspoorbaan aangelegd, die later ook kon
worden gebruikt om bezoekers van de tentoonstelling te vervoeren. De
firma die in de arm werd genomen was Decauville, een fabriek die sedert
1853 bestond en sinds 1871 onder leiding stond van Paul Decauville, die
in 1875 een monteerbaar railsysteem uitvond, waarmee suikerbieten van
een drassige bodem konden worden afgevoerd. Het bleek wonderwel te
werken, maar Paul Decauville had zijn zinnen gezet op personenvervoer en
hij verbrede het spoor van 400 naar 600mm en er werd in Tunesië een
65km lange baan met die spoorbreedte aangelegd. Decauville werd bekend
en die bekendheid zorgde ervoor dat hij de opdrachtn voor de Parijse
wereldtentoonstelling kreeg, dat werd "Le Chemin de Fer de
Decaucville". Tijdens de wereldtentoonstelling werden 6.3 miljoen
passagiers vervoerd, zonder een enkel ongeval. Maar dat was niet het
einde van de Parijse baan, want de Zweedse graaf Fredrik Posse kocht al
het materiaal en liet dat naar Helsingborg transporteren om een
railverbinding tot stand te brengen tussen Helsingborg en het
vissersplaatsje Råå, met een zijtak naar Ramløse. In augustus 1891 ging
het vervoer van start. De Helsingborg-Råå-Ramlø Järnväg (HRRJ) bleef
tot 1906 in bedrijf.
18.6.26
Decauville 2
Decauville was bekend door zijn smalspoorlocomotieven, hier een 030. In Frankrijk is op historische lijnen nog materiaal van Decauville te vinden
Parkeren
Vanochtend ontving ik per post deze missive van het parkeerbedrijf P1 in opdracht van de gmeente Goyse Meren. Er staat nog net niet dat ik standrechtelijk zal worden neergeschoten als ik me niet aan der lui voorwaarden houdt.
Arie Vlothouder.
Subscribe to:
Posts (Atom)