Rollini

 

Adrian Rollini op vibrafoon en bassaxofoon 

Borgward

 

De 24 Uur van Le  Mans 1953 werd gewonnen  door een  Jaguar C-Type  met de heren Rolt en Hamilton achter het stuur. Ook Borgward uit Bremen deed mee, maar was  minder fortuinlijk met zijn Borgward Hansa Rennsport. Oorspronkelijk zouden drie wagens meedoen, maar één werd teruggetrokken, zodat uiteindelijk de auto's met racenummer 41 en 42 overbleven met respectievelijk de koppels Poch/Mouche  en  Hartmann/Brudes als chauffeurs. Wagen 42 viel al  na 4 uur uit door benzinegebrek en wagen 41 reed 228 rondjes maar moest toen stoppen met een oververhitte  motor. De 1500 Rennsporthad een  zescylinder motor in lijn met een inhoud van 1498cc. 

 

Verslavend

Wat ik  zo ongelooflijk grappig vind is dat kinderen op school wordt afgeraden op hun mobieltjes te zitten omdat  het verslavend werkt, maar dat de mannen en vrouwen in de Tweede Kamer niet genoeg schijnen te krijgen van hun speeltje. 

Schilderen

 

 Adler Limousine 1905

 Adler Limousine 1905 overgeschilderd

 N.A.G. Phaeton 1904

 N.A.G. Phaeton 1904  overgeschilderd

Was J.M.K. de firma die de RAMI-modelletjes maakte - waarvan de grote voorbeelden in het Henri Malartremuseum in Rochetaillée-sur-Saône stonden -  al in 1958 actief, het Duitse bedrijf Ziss volgde later, in de jaren zestig en maakte niet alleen modellen van, zeg maar, pionierwagens. Ziss Modelle was niet de naam waaronder de firma startte, de eerste autootjes verschenen als RW-Modelle. Het bedrijf was anders dan J.M.K.  en DUGU ook niet gekoppeld aan een museum, dus waar de grote voorbeelden staan, weet ik niet. De Ziss-autootjes lijken qua materiaalkeuze en uiterlijk op de RAMI's, ze zijn bijvoorbeeld in "harde" kleuren geschilderd en een enkele keer lijkt de buitenkant van een deur, door de kleurkeuze, met leer bekleed. Toch is de basis goed en gaat het niet zoals vandaag de dag om het zoveelste Ferrari- of Bugattimodel. Ik heb ze overgeschilderd, zowel de hierafgebeelde N.A.G. als de Adler. Laatstgenoemde was een bekende fietsenfabriek, die vanaf 1900 auto's bouwde, een paar jaar later Edmund Rumpler aantrok en de eerste Duitse fabriek was die motor en versnellingsbak als een geheel bouwde. N.A.G. (Neue Automobil Gesellschaft) was een onderdeel van A.E.G. in Berlijn, het bedrijf had de kans (volgens Hans-Heinrich von Fersen in"Autos in Deutschland 1885-1920) tot één van de machtigste automobielconcernen in Duitsland uit te groeien, dat dat niet gebeurde vindt zijn oorzaak in de jaren twintig, toen het bedrijf een aantal noodlijdende autofabrieken opkocht en ervan een strikte modellenpolitiek geen sprake was. In 1934 was het gedaan met de personenwagenproductie.

Trein 13

 

Ach, hoe kon ik hem vergeten? Want natuurlijk schreef hij een lied over een spoorlijn. Zijn naam lijkt op die van een Frans filmacteur en de sukkelaartjes die denken dat de geschiedenis van de popmuziek begint met Presley en Haley hebben nooit van de overgrootvader van de rhythm & blues of mijnentwege de betovergrootvader van de rock & roll gehoord. Louis Jordan - zanger - saxofonist - humorist, hier in de weer met een lied over de Texas & Pacific Railway. De T&P-lijn liep van El Paso in het westen, via Abilene, Fort Worth, Dallas, Shreveport, Alexandria naar New Orleans, waarbij ik een paar zijlijnen hier buiten beschouwing laat.

Harmonists 2

Eén van de bekendste Duitstalige werkjes  van de Comedian Harmonsts is "Viktoria der  Lenz ist da". Harry Frommermannn hoorde in 1928  in Berlijn de Amerikaanse groep The Revelers, dat gaf hem het idee een  soortgelijke groep te  formeren, hij zette een advertentie in een krant en hield  bij hem thuis audities.  Wie nieuwgierig is naar hun hele verhaal, veel is te vinden op de Wikipediasite. We hoorden de heren al in het Spaans en in het Duits. maar dit is hun fenomenale "Ali Baba" in het Frans. Het wonderlijke  is dat momenteel diverse  herengroepjes met de naam Comedian Harmonists het Duitstalig taalgebied doorkruisen, het enige wat ze doen is het origineel imiteren en  misbruik maken van de naamsbekendheid.

Trein 12

 

Dit door het Deens Nationaal Symfonieorkest gespeelde "Københavns Jernbane Damp Gallop" van H.C. Lumbye heeft iets Straussachtigs. Aan het eind van Kopenhaagse Stoomspoorweg Galop gaat de slagwerksectie zelfs over tot een verkleedpartij en het gebruik van  spoorwegattributen.