Rups- en halfrupsvoertuigen waaronder deze Citroën B2 Kégresse
19.9.26
18.9.26
Donald
Ach ja Donald J., hij wil een Arc de Trump in Washington hoger dan Arc de Triomphe in Parijs, ik doe hem nog een paar suggesties aan de hand: de Nachtwacht hier, de Trumpwatch daar, met Donald in de rol van Frans Banninck Cocq, het Bayeux Tapijt, uiteraard een meter langer, wordt het White House Tapestry, met de heldendaden van Donald, geborduurd door MAGA-dames, Don Quichot wordt Don Trump met J.D. Vance in de rol van Sancho Panza, Beethovens Negende met het slotkoor "Alle Menschen werden Brüder", horen we als "Alle Menschen lieben Donald" en Manneken Pis, ja Manneken Pis die wordt op de Pennsylvania Avenue geëerd met een drie meter hoog beeld van Donald zelf, pissend op het gazon van het Witte Huis.
UH
Er werkt een mevrouw bij Het Journaal die alle woorden eindigend op e n consequent afsluit met uh, volgens haar is het niet lopen maar lopuh.
16.9.26
141R
De Franse spoorwegmaatschappij SNCF had na de verwoestende Tweede Wereldoorlog veel nieuw materieel nodig en dus bestelde men al tijdens de oorlog in de Verenigde Staten en Canada 1340 stoomlocomotieven, die men vervolgens 141R noemde. Dat die bestelling broodnodig was bleek uit het
feit dat van de 17259 locomotieven in 1938 bij de bevrijding nog maar
6000 bruikbaar waren. De 141R kwam in twee series: de 1 tot en met 700
waren kolengestookt, de 701 tot en met 1340 oliegestookt, al was een
aantal oorspronkelijk kolengestookt. De locomotief hierboven is een
miniatuur 141R 1187 en stelt dus een locomotief uit de tweede serie
voor, maar ook daarin komen nog verschillen voor, zo hebben de 701 tot
en met 1000 boxpokwielen (in tegenstelling tot spaakwielen) op één as,
terwijl de 1187 op alle assen boxpokwielen heeft. De 701 tot en met
1200 kwamen uit verschillende Amerikaanse fabrieken (Alco, Baldwin en
Lima) - waar ook de 1 tot en met 700 vervaardigd waren - de 1201 tot en
met 1340 werden in Canada door de Montreal Locomotive Works en de
Canadian Locomotive Works (Kingston, Ontario) gebouwd. De 1220 tot en
met 1235 en de 1241 hebben nooit in Frankrijk gereden, samen met hun tenders vergingen ze met de ondergang van het vrachtschip "Belpamela".
15.9.26
Voisin
Ongetwijfeld, weet u dat voisin in het Frans buurman betekent, maar niet dat Voisin de mooiste automobielen gebouwd heeft. Dit is een Voisin met een V12-schuivenmotor, die in 1929 op de Parijse Salon stond, naar keuze leverbaar met een vierversnellingsbak of een zogenaamde "boite mixte", een tweeversnellingsbak, te bedienen met een pook op de vloer, gekoppeld aan een drieversnellingselectromagnetische Cotalbak, te bedienen met een pookje aan het stuur. De auto werd in de Verenigde Staten, niet zo heel lang geleden, verkocht voor 2,5 miljoen dollar.
14.9.26
24 UUR 3
Maar hoe zagen die Bugatti Type 23 en Voisin "La Laboratoire" er uit? Tamelijk afwijkend van hoe racewagens er iets meer dan honderd jaar geleden uitzagen. Hier onder staan ze beide, eerst de Bugatti, daarna de Voisin.
Ellington 2
Misschien is het u opgevallen dat op het label van de Okehgrammofoonplaat van Duke Ellington meteen onder het woord foxtrot "with vocal refrain" stond, maar dat er van zang in "Hot and bothered" geen sprake is. Wat we wel horen is een zogenaamd "chase chorus" tussen de trompettist en iemand die met zijn stem heel knap een trompet imiteert, met die imitatie wordt "with vocal refrain" bedoelt.
13.9.26
24 UUR 2
De allereerste '24 Uur" werd dus gewonnen door een Chenard-Walcker en wie de moeite doet om even de toen winnende auto te vergelijken met bovenstaande Chenard-Walcker van 1925, die met Raymond Glaszman en Manso de Zuniga aan het stuur de tiende plaats behaalde, moet op zijn minst ietwat verwonderd kijken. Klaarblijkelijk lieten Bugatti (met de 'tank'-carrosserie van de Type 32 uit 1923) en Voisin (met 'La Laboratoire' uit datzelfde jaar) hun sporen gelden.
24 UUR
De
eerste 'Vingt-quatre Heures du Mans' vond op 26 & 27 mei 1923
plaats en was bedacht als een uithoudingsproef voor tourwagens door
Charles Faroux en George Durand. Er deden 35 auto's mee van 18
verschillende merken (16 Frans, 1 Belgisch en 1 Brits). De meeste merken
zijn al lang verdwenen, alleen Bugatti en Bentley bestaan hoegenaamd nog.
De race was eind mei gepland omdat men hoopte op goed weer, maar de
wedstrijd begon in een hagelbui, die al snel veranderde in aanhoudende
regen. De verlichting van de auto's liet ernstig te wensen over, zodat
de luchtgekoelde S.A.R.A. (Société des Autos à Refroidissement par Air)
verongelukte en de eerste auto werd die tijdens de 24 uur van Le Mans
uitviel. Ook een Belgische Excelsior raakte van de weg, maar kon na twee
uur zijn weg vervolgen. Na 12 uur leidden beide Chenard & Walckers en
ze gaven de leiding niet meer af, Lagasche en Léonard wonnen de race
voor Bachmann en Dauvergne. De gemiddelde snelheid van de drieliter
Chenard & Walcker (foto) over de totaal afgelegde afstand van 2208
kilometer was 91,73km/u.
12.9.26
Simca
Op de Parijse Salon van 1949 stond het prototype van de Simca Sport, niet in eigen huis, maar ontworpen door de carrosseriefirma Facel. De tweeziter was zwaarder dan de sedan en had in feite een iets te lichte motor. De wagen kwam in 1950 op de markt en zou met de nodige wijzigingen tot 1959 in productie blijven. Kopers, die de Simca Sport ontworpen door Facel, niet zagen zitten, konden zich wenden tot een ander befaamd carrosseriebedrijf, Pourtout, dat in 1950 zijn versie uitbracht. In 1948 en '49 deed het Simcamechaniek ook dienst voor de razendsnelle Monopoles, eind 1949 stapte Monopole echter over op het gebruik van Panhardmotoren.
Simca Pourtout
Monopole 1949 (12e in Le Mans)
11.9.26
Bambino 2
Oorspronkelijk zou Alweco in Veghel bovenstaande Fuldamobil bouwen, maar die fabriek ging failliet, al werd de productie in Wilhelmshafen voortgezet. Alweco begon in 1955 met de eigen bouw van een auto met een afwijkende eigen carrosserie (foto onder). De eencylindermotor met een inhoud van 197cc kwam van Jlo. De topsnelheid was 55 m/ph.
10.9.26
Alfa
Vrolijk vooruitzicht
Eerst dacht ik aan Oppenheimer daarna aan "L'Apprenti Sorcier" van Paul Dukas toen ik gisteravond naar Jake Tapper op CNN keek en daarna naar Newsnight op de BBC en ik beide keren Sir Geoffrey Hinton zag die waarschuwde naar aanleiding van het opstappen van Jacob Coxon bij Anthropic voor de gevaren van A.I. Hinton, de godfather van A.I., zei dat wanneer er niet snel regels komen voor A.I. dat de mensheid binnen tien jaar ten onder kan gaan aan, vernietigd kan worden door A.I.
9.9.26
8.9.26
Mazurka
GP 17
Dit wordt nummer 17 en tevens het laatste stuk over de jeep en laten we om te begonnen even teruggaan naar het begin van de jeep, naar de Bantam 40BRC uit 1940. Dit is het prototype met een Continental viercylindermotor . Uiteindelijk werden 2675 Bantams geproduceerd, de meeste werden geëxporteerd naar het Verenigd Koninkrijk en de Sovjet-Unie.
Jaren later werd op basis van de jeep de Dispatcher gebouwd, hier in de uitrusting voor de US Mail, de Dispatcher had alleen achterwielaandrijving en was destijds de goedkoopste auto in de Verenigde Staten.
7.9.26
Electra
Omdat de VVD denkt dat de olie nooit opraakt mogen we her en der 130km/u. Tweeenzeventig jaar geleden raakte de benzine in Frankrijk ook op, nee, niet definitief zoals nu, maar de Duitsers hadden die nodig voor hun frisse en vrolijke krijg. En dus zagen we toen, net als nu, alternatieven. Zoals electrische auto's. Pierre Faure in Parijs bouwde een vierwielig onafhankelijk geveerd wagentje met een topsnelheid van 45 km/u en een bereik van 70 km. Zelfs na de oorlog stond de Faure nog één keer op de Parijse Salon, maar in 1947 was het - benzine was weer volop verkrijgbaar - gedaan.
Peugeot bouwde tijdens de Tweede Wereldoorlog 377 exemplaren van de V.L.V. (Voiture Légère de Ville). Topsnelheid 36 km/u, bereik 80 km/u.
En zelfs Ettore Bugatti bouwde een aantal electrisch aangedreven autootjes (T56), al waren die alleen maar voor eigen gebruik, met een maximale snelheid van 25 km/u. Bugatti had de nodige ervaring met electrisch aangedreven auto's, zijn T52 was speciaal voor kinderen, oorspronkelijk bouwde hij de "Baby" voor zijn zoon Roland.
Tsiis
Ze
hadden de kaas in plaats van het kind met het badwater weggegooid. Dat was zonde van het
badwater, want volgens de overlevering had Sybren van Arimathea (juist ja, een
nazaat van Jozef) zijn voeten er nog in gewassen.
Sybren van Arimathea, mijn hemel, als ik aan hem denk, wat een aardige man. Hij had een winkeltje in buitenlandse kazen in Sneek. Daar was hij niet geboren, oorspronkelijk kwam hij uit Balk. Dat kon je zien aan de kleur van zijn sokophouders. Balker sokophouders zijn turquoise, u weet wel, boterzachtgroen. Behalve wanneer een Balker tien jaar weduwnaar is. Dan draagt hij anderhalf jaar lang donkerbruine sokophouders. Wie de moeite doet eens door Balk te fietsen, zal ze op dinsdag - anders dan elders in Friesland is het daar dan wasdag - aan de waslijnen zien wapperen naast de handgebreide, veelkleurige koeienuierzakken. Vanuit Drachten heeft men getracht machinaal gebreide koeienuierzakken te introduceren, maar dat is ondanks een flinke subsidie van het Frysk Nasjonaal Jaarfûns (Fries Nationaal Uierfonds), in Balk falikant mislukt.
Sybren van Arimathea, mijn hemel, als ik aan hem denk, wat een aardige man. Hij had een winkeltje in buitenlandse kazen in Sneek. Daar was hij niet geboren, oorspronkelijk kwam hij uit Balk. Dat kon je zien aan de kleur van zijn sokophouders. Balker sokophouders zijn turquoise, u weet wel, boterzachtgroen. Behalve wanneer een Balker tien jaar weduwnaar is. Dan draagt hij anderhalf jaar lang donkerbruine sokophouders. Wie de moeite doet eens door Balk te fietsen, zal ze op dinsdag - anders dan elders in Friesland is het daar dan wasdag - aan de waslijnen zien wapperen naast de handgebreide, veelkleurige koeienuierzakken. Vanuit Drachten heeft men getracht machinaal gebreide koeienuierzakken te introduceren, maar dat is ondanks een flinke subsidie van het Frysk Nasjonaal Jaarfûns (Fries Nationaal Uierfonds), in Balk falikant mislukt.
Sybren
van Arimathea begon, net als zijn verre voorzaat Jozef, in het begrafeniswezen,
voordat hij eerst in Workum, maar later in Sneek buitenlandse kazen ging
verkopen. "Qua geur verschilt het ene niet veel met het andere vak', grapte
Sybren als hij weer eens een lading Munster uitstalde. Toch was het niet Munster of een andere Franse
kaas waaraan Sybren het grootste plezier beleefde. Nee, de import daarvan liet
hij het liefst aan anderen over. Regelmatig was hij op reis, om met name in
Oost-Europa obscure kaasjes te ontdekken, want hij kwam erachter dat zijn
klandizie, vooral 's zomers onder de watersporters - met name tijdens de Sneek Week -, op zoek was naar zeer exclusieve
producten. De Dyllë Beshi uit Albanië was bijna niet aan te slepen. Het was een
kleine geitenkaas, lang geleden de favoriete kaas van de Albanese vorst Zog, een kaasje dat op smaak gemaakt was met wat oorsmeer, waardoor het een
bitterzoete nasmaak had. Nog veel moeilijker was de Roemeense Degetele Dela
Picioare Brânza uit de buurt van Cluj in de schappen te krijgen. Een kaas in de vorm van een
mensenvoet, die alleen maar goed te houden was in een bak met enigszins
vervuild water. Iedere avond waste Sybren zijn voeten dan ook in een bak voordat
hij de Degetele Dela Picioare Brânza in hetzelfde water liet zakken, 's ochtends
viste hij de voetenkaasjes, want noch hij noch zijn klanten onthielden de
Roemeense naam, dus heetten ze in de wandeling voetenkaasjes, voorzichtig, want
ze waren uiterst breekbaar, uit het water en stalde ze uit onder het glas van
de toonbank. Ze waren prijzig, maar buitengewoon geliefd. Op een zaterdagavond,
juist toen hij, nadat hij zijn voeten had gewassen en de kaasjes in het water
had laten glijden, kreeg Sybren
van Arimathea een hartinfarct. Hij werd pas
dinsdagochtend, toen de winkel open moest gaan, door buurman en bakker
van
drabbelkoeken Harke Bontebok gevonden. Harke was het ook die de
inmiddels
bedorven kaasjes in de vuilnisemmer kieperde en het badwater door de gootsteen wegspoelde.
In Sneek werd toen in plaats van het kind de kaas met het badwater
weggegooid.
Adeline Pronk-Schonebroer, Woudsend.
GP 16
Behalve de wonderlijk ogende door de eigenaars geconstrueerde houten bouwsels op de jeep waren er jeeps die van spoorwielen werden voorzien en op die manier spoorwagons konden verplaatsen. In 1961 kwam Willys Mototors met een op de Dispatcher berustende Jeep FJ, geen fourwheeldrive, maar een bestelwagentje dat vervolgens door Kaiser-Jeep en daarna door American Motors werd gebouwd.
Na de oorlog bleven Jeeps achter in dumps, in de Filipijnen was dat ook het geval en daar kwam men met een unieke oplossing: de jeepney, een busje op basis van de jeep, met in de verlengde bagageruimte tegenover elkaar geplaatste banken voor de passagiers.
Subscribe to:
Posts (Atom)