Wij zagen en hoorden Arkady Shilkloper al soleren op herdershoorn en alpenhoorn maar zijn eigenlijke instrument is de hoorn, samen met Mikhail Karetnikov speelt hij "Blues for The Hague".
De legendarische Taj Mahal, echte naam Henry St.Clair Fredericks, innmiddels 84 en nog steeds muzikaal actief. Hij maakte muziek met mensen uit onder meer India, Hawaii, Jamaica, Mali en Zanzibar. Wanneer ik hem interviewde weet ik niet meer, wat ik me herinner is dat hij één van de meest bevlogen musici was die ik ooit sprak. De opname, samen met de tubaspeler Red Callender, dateert uit 1973.
Arkady Shilkloper, dezelfde man die we daarnet hoorden in een compositie van Leopold Mozart nu in plaats van op een zogenaamde herdershoorn op een alpenhoorn in een blues: "Orange Blues".
Wanneer
ik het woord Maultrommel slecht vertaal, zou er in het Nederlands
muiltrommel staan,
in het Engels heet het kleine instrumentje jaw's harp, maar ook jew's
harp, die laatste benaming heb ik trouwens nooit begrepen. Bij ons heet
het mondharp, maar die naam leidt wel eens tot verwarring, want die naam
wordt ook voor een mondharmonica gebruikt. Hoe dan ook dit piepkleine instrument voert samen met een tuba de boventoon bij een vijftal concerterende Oostenrijkse heren.
In
heel Zuidoost-Azië komt het instrument voor, meestal onder de naam
khaen (een naam die overigens heel verschillend gespeld kan worden), het
is een echt mondorgel. Op Sabah heet het instrument sompoton, eerst de
sompoton solo, vervolgens het orkest, de "Sompoton Seraneders" met een door een soundmix opgeleukte melodie.
Wie
zich er op toelegt kan een hele verzameling van filmpoppen aanleggen,
maar deze pop is bijzonder. Het is Lupino Lane (geboren als Henry
William George Lupino) in 1892 in Londen, in een belangrijke Britse
artistenfamilie. De pop verbeeldt Lane als Bill Gibson zoals hij optrad
in het toneelstuk en de film “Me and my girl”, die de “Lambeth Walk”
populair maakten. Lane stond als vierjarige voor de eerste keer op de
planken in Birmingham. In 1924 trad hij op in New York in de “Ziegfield
Follies”, hij was toen al een bekende fimster, want vanaf 1915 speelde
hij in een aantal Britse korte films. In de jaren twintig maakte hij in
Hollywood veertig films, in een ervan speelde hij vijfentwintig
verschillende rollen. In de jaren dertig keerde hij naar zijn
geboorteland terug. De rol van “Bill Snibson” vertolkte hij eerst in
“Twenty One”, maar zijn grootste succes was “Me and my girl” , een
musical, die hij zowel regisseerde als produceerde. Tussen 1937 en 1940
werd de musical 1550 keer opgevoerd, het was ook de eerste Britse
musical, die door de televisie werd uitgezonden in 1939 werd de film
gemaakt, die vanwege het succes van de dans beter bekend werd als
“Lambeth Walk”. De melodie van de "Lambeth Walk" werd in 1941 gebruikt in een filmpje - met beelden uit Lena Riefensthals "Triumph des Willen" - om de Nazi's volledig belachelijk te maken.
De hoorn, of zoals hij in het Engels heet, de French horn, is ook een grote zeldzaamheid in de jazz, alleen de Amerikaan Julius Watkins (1921-1977) heeft geprobeerd daar verandering in te brengen.