Henk Scholte heeft Groningen op de kaart gezet. Onnavolgbaar, met humor, soms met het recept van een Grunopudding, natuurlijk in het Groninger dialect. Begin vorig jaar overleed Henk, na een lang ziekbed en na lang te zijn dwarsgezeten door allerlei minkukels die klaarblijkelijk jaloers waren op zijn succes en hem verjoegen uit de stad naar Usquert. Vrijdag j.l had ik een lang telefoongesprek met zijn weduwe die zijn zorgvuldig verzamelde CD-collectie ergens probeert onder te brengen, zodat die niet verloren gaat. Natuurlijk zou het mooi zijn als een bibliotheek zich daarover zou ontfermen, maar men toont in Groningen geen interesse en dat is verdomde jammer want het toont tegelijkertijd weinig eerbied voor een unieke man.(Wie meer wil weten over Henk kijkt in het archief van deze blog onder het lemma Henk Scholte)
