Puerto Rico 5

Trots is volledig ongepast wanneer het om de behandeling van Puerto Rico door de Verenigde Staten gaat, in 1935 was het voor de zoveelste keer mis toen leden van de Puertoricaanse nationalistische partij, die ijverde voor onafhankelijkheid, het aan de stok kregen met de politie en terwijl ze ongewapend waren,  werden neergeschoten. De man die vanwege zijn stem Canario werd genoemd, maar in werkelijkheid Manuel Jiménez Otero heette nam vervolgens "Héroes of  Borinquen" op, met o.a. de volgende (vertaalde) tekst: "Zoals de kranten het aan de mensen in New York uitlegden werden  vijf mensen met nationalistische idealen door de politie gedood". Canario nam sinds 1929 grammofoonplaten op, niet altijd onder zijn eigen naam, omdat hij al snel ontdekte dat hij voor verschillende platenmaatschappijen de studio in kon gaan en zo meer kon verdienen. "Fausto y su Ford" staat op naam van de Grupo Antillano, maar het gaat in werkelijkheid om het groepje rond Canario. "Amor sin dolor" werd onder eigen naam opgenomen net als "El Home Relief", dat  opnieuw een commentaar is op een actuele situatie, dit keer niet in  Puerto Rico zelf  maar onder Puertoricanen in New York: ik kan niet  leven wanneer ze me Home Relief afpakken. Zij zorgen voor vlees, omdat ik  een kind verwacht krijg  ik meer geld en ze helpen met  het  betalen van  de electriciteit, het  is geweldig die Home Relief, maar wanneer ik naar Puerto Rico reis, naar de stad Manati, dan krijg ik niet wat ik hier krijg met Home Relief en daarom blijf ik  in New York.

Citroën

zescylinder Traction Avant uit 1954 sinds 1969 in Nederland

Puerto Rico 4

Spoorwegen zijn veel bezongen en natuurlijk ontbreekt een treinliedje niet in de Puertoricaanse cultuur: "La Maquina" gezongen door Los Reyes de la Plena. Korte inhoud: bij het beklimmen van een heuvel sloegen de wielen van de locomotief door, de hele trein gleed terug, de passgiers hingen uit de ramen en riepen om hulp, de machinist zei tegen de stoker: trek aan de fluit, toen de trein bij de brug kwam, stopte hij, machinist Coimbre viel flauw en de stoker trilde over zijn hele lijf, bad tot God en schreeuwde de locomotief is kapot. "La Maquina" werd geschreven door Rafael Gonzalez Levy, een zanger/gitarist die we al tegenkwamen in het Trio Armonico, en werd in 1929 opgenomen in New York. Van veel later datum - uit 1947 - dateert "Un Jibaro en Nueva York" opgenomen in de hoofdstad van Puerto Rico San Juan en het is het verhaal van een plattelander van Puerto Rico die New York bezocht heeft en uitlegt dat daar Engels gesproken wordt: voor puerta zeggen ze  doar, voor  señor ser, een año heet yiar en sugra is mother in law, cuatro is foar, een paardrijder is een yoki en een kalkoen is een toki, een idee heet idea, bang zijn  is la fria, een ratero is een pikpoket, enzovoort, enzovoort.

Simca

Ik had een uur geleden net tijd mijn cameraatje te pakken want een Simca 1000 uit mei 1963 zie je niet elke dag, de 1000 was van 1961 tot 1978 in productie, de foto is van het eerste model dat tot 1968 werd gemaakt. De achteringeplaatste motor had een cylinderinhoud van 944cc. De 1000 was rondom onafhankelijk geveerd en was goedkoper dan Citroëns Ami 6.

Belangrijke mededeling

 

 

 

 

 

 

 

 

 

THERESA & GISELA MAY ZIJN GEEN ZUSJES

Puerto Rico 3

Met de muzikale nieuwsgierigheid van de lezers van dit blog moet iets mis zijn, want toen ik gistermorgen het Cuarteto Marcano met "Papitin" op YouTube opzocht, hadden er maar zeven mensen ooit naar geluisterd, vanmorgen waren dat er twee meer en dat vind ik jammer, want wat is het lot van de muziek van die andere Puertoricaan Rafael Hernandez, een man die meer dan tweeduizend composities op zijn naam heeft staan?   Het muzikale talent van Hernandez, geboren in behoeftige omstandigheden, werd ontwikkeld door de orkestleider Pepe Ruellán Lequerica, die hem niet alleen noten leerde lezen maar ook cornet, viool en een kleine tuba leerde spelen. Vervolgens belandde Hernadez in het orkest van de hoofdstad van Puerto Rico, San Juan, dat onder leiding stond van Manuel Tizol, oom van de trombonist in Duke Ellingtons orkest. In 1917 tekende hij een contract als muzikant bij het Amerikaanse leger en ging hij deel uitmaken van de "Hellfighters"-band die later dat jaar naar Frankrijk vertrok. Na de oorlog verhuisde Hernadez naar New York en vervolgens naar Cuba, waar  hij o.a. leiding gaf aan een orkestje dat "stomme" films begeleidde. Terug in New York vormde hij het Trio Borinquen; de platenmaatschappij Columbia liet het trio onder een andere naam (Trio Quisqueya) ook opnamen maken voor de Dominicaanse markt. Inmiddels had  Hernandez's zuster Victoria een platenwinkel geopend in "El Barrio" in East Harlem. Die zaak werd de favoriete hang out voor Puertoricaanse muzikanten in New York en zorgde bovendien voor een regelmatige bron van inkomsten. Toen Hernandez samen met Pedro Davila, Rafael Rodriguez en Francisco Lopez Crus een kwartet vormde noemde hij het naar zijn zuster, het Cuarteto Victoria.

Ganzen

"Doen we de honderd of de tweehonderd meter?"