UNA

 

UNA: "BETTER NA REAL DUG!"

DE CASO

 

Marc de Caso (1893-1985) kwam na zijn opleiding aan de École Polytechnique in Parijs in dienst van de Franse Nord Compagnie om zich bezig te houden met de verbeteringen aan locomotieven, tenders en rijtuigen. Van zijn hand zijn de in 1928 geïntroduceerde geheel metalen rijtuigen, die de bijnaam "torpilles" kregen en tot 1936 gebouwd werden. De Caso ontwierp voor de het netwerk van de Nord rond Parijs een tenderlocomotief,  de 141T, waarvan 72 exemplaren werden gebouwd en waarvan de laatste exemplaren tot het stoomtijdperk rond Parijs eindigde, in dienst bleven. De Caso's magnum opus is echter de serie 232R, S en U (de T ontbreekt want die letter was voorbehouden aan tenderlocomotieven). De serie R verscheen niet meer in het kenmerkende bruin van de Nord, maar in 1940, na de samensmelting van de Franse spoorwegmaatschappijen in 1938, in het SNCF-groen. Bovenstaande foto toont een model van de 232R in zijn nadagen, in 1958 was er nog één van de drie gebouwde locs aanwezig in het depot La Chapelle. Het model veroorzaakte nogal wat zorgen, de basis is een door Jouef op de markt gebrachte 232U met een transkit van de firma Railway, oorspronkelijk had ik het geheel, na zorgvuldig afplakken van de wielen etc., in de primer gespoten om het door een vriend in de juiste kleur te laten spuiten, maar helaas die verf reageerde heel slecht op de primer, zodat de zaak weer moest worden schoongekrabt en uiteindelijk met de hand moest worden geschilderd en daarna geweathered.

Na de 232R, waarvan drie exemplaren werden gebouwd, werden in 1940 en '41 vier 232S'n afgeleverd, die in plaats van een drie- een viercylinder hadden en wat was het mooi geweest als er na de oorlog met de bouw ervan was verder gegaan, maar  dat mocht niet zo zijn, uit de Verenigde Staten en uit Canada werden tussen 1945 en '47 1340 locomotieven van het type 141R geïmporteerd.  De 141R was een universeel inzetbare locomotief, zowel voor personen- als voor goederentreinen, terwijl de 232S  een luxe paardje was, bovendien zou de opkrabbelende Franse industrie niet in staat zijn geweest om zo'n enorme serie te bouwen. In Frankrijk werd maar een handjevol locomotieven gefabriceerd, zoals de 232S en de 241P, van laatstgenoemde serie verschenen tussen 1948 en '52 35 exemplaren op de rails. De zwanenzang van de Franse stoomlocomotief is voorbehouden aan de 232U-1 (geluid uitzetten!), in 1949 werd deze door de spoorwegmensen "La Divine" gedoopte viercylinderlocomotief afgeleverd, het was net als de S een viercylinder gekoppeld aan een 36B-tender. Van de door  Marc de Caso's ontwikkelde 232-serie werden uiteindelijk dus maar acht locomotieven gebouwd. Wie de U in het echt wil zien, reppe zich naar het schitterende spoorwegmuseum in Mulhouse, dat anders dan in Utrecht de bezoeker als volwassen beschouwt.

 

Blauwe wagen

Kreeg een fraaie reactie op een stukje over de blauwe wagen: 

Op de brug van de Prinsengracht in de Leidse straat als je vanaf het plein komt:
Pieter Klop sousafoon, Dick Klein banjo, mijn vader klarinet en tenorsax und meine Wenichkeit op washboard, werden gemaand te stoppen met spelen, want de mensen aan boord dansten zo synchroon dat de  blauwe wagen uit de rails sprong. Het het viel gelukkig mee want ze hebben hem eenvoudig met een paar koevoeten weer op z’n plek gekregen. Het was de laatste rit van die tram, dus er waren allerlei gemeentelijk bobo’s aan boord met leuke dames, drank enzovoort.

WOEF

 

 

Zo'n dertig jaar geleden bezocht ik uit familiegronden in de buurt van Chicago op een zondagmorgen een enorme blanke kerkdienst, van het soort dat hier op een commerciële zender te zien schijnt te zijn. Mij was van te voren diverse malen op het lijf gedrukt dat ik me had te gedragen, maar dat had niet gehoeven: van huis uit ben ik doordrenkt met respect voor andermans overtuiging. Ik ben die ochtend dus uitermate braaf voor me uitkijkend op mijn plaats blijven zitten, terwijl de rest van de ongeveer drieduizend aanwezigen zich overgaf aan, wat ik maar zal omschrijven als ochtendgymnastiek: veel opstaan en met de armen zwaaien, kortom een Amerikaans equivalent van Nederland in beweging. Inmiddels is veel van dat respect van destijds bij mij verdwenen, omdat gelovigen in de Verenigde Staten het er naar gemaakt hebben. Recent hield ik een speurtocht door het internet en stuitte op een neringdoende, die kleding voor de 'christenhond' verkoopt.

Waar...

Dr. Cliff Hanger had de top van Ben Nevis na een moeizame klautertocht bereikt en keek uit  over het  schitterende Schotse landschap toen hij een merkwaardig geluid hoorde. Hij wist niet waar het vandaan kwam.

Blauwe wagen

 

Waarom het mooie tramblauw in Amsterdam verdween is een raadsel, want hier toont de 454 zijn volle glorie. Hij behoort dan ook tot de serie  blauwe wagens (446 - 475), gebouwd in 1935/'36.  Eigenlijk moet ik schrijven  verbouwd, want oorspronkelijk waren  het bijwagens van de serie 901 - 930 uit 1929/'30 gebouwd door Beynes, de verbouw vond plaats in eigen beheer in de Centrale Werkplaats van het GVB. De balkons werden verlengd, terwijl de langsbanken in bijwagentoestand  al vervangen waren door dwarsbanken. De serie 446 - 475 was onderverdeeld in een deel uitgerust met een AEG-motor (62,5 pk), een Smit-motor (65,5 pk) en een SSW-motor (75 pk).

ONTEVREDEN

Ontevreden over uw neus? Men wist er tijdens de Eerste Wereldoorlog wel raad mee. In het tijdschrift " Illustrierte Geschichte des Weltkrieges 1914/15" vond ik deze advertentie.