Dr. Hans Keilson 2

Hans Alex Keilson werd doctor in de Geneeskunde op 22 februari 1979. Zijn proefschrift "Sequentielle Traumatisierung bei Kindern" is niet alleen omvangrijk (463 pagina's) het berust grotendeels op eigen, indrukwekkend onderzoek onder Joodse oorlogswezen in Nederland. Het is geen gemakkelijke literatuur dat hij, blijkens het motto voorin, schreef in plaats van een kaddiesj (קדיש). Ik heb het compleet met de stellingen in mijn boekenkast staan, samen met een aantal andere publicaties, zoals het uit 1988 in het tijdschrift "Psyche" (Zeitschrift für Psychoanalyse und ihre Anwendungen) afgedrukte artikel ">Linker< Antisemitismus?", waarin Keilson de interpretatie Jood = kapitalist aanpakt. Er is weinig waarover hij zijn licht niet liet schijnen, daarom deugde de toon en de aanpak van Van Nieuwkerk, die in Keilson klaarblijkelijk alleen een honderdjarige zag, van geen kant en is op zijn best respectloos te noemen.

Dr. Hans Keilson

Naar de vaderlandse televisie kijk ik nauwelijks en dus miste ik "De wereld draait door" van gisteravond. Mijn oudste zoon maakte me vanavond attent op het feit dat een van de gasten Hans Keilson was en ik heb het programma net bekeken. Met kromme tenen, dat wel. Want de verdienste van Hans Keilson is natuurlijk niet dat hij honderd jaar en negen maanden oud is, want op dat feit werd door Matthijs van Nieuwkerk bij voortduring gehamerd. Zijn leeftijd speelde in de recensie in de International Herald Tribune van een paar weken geleden geen rol, in die krant werd Keilsons "In de ban van de tegenstander" een meesterwerk genoemd. Dat is het ook. Het verscheen 51 jaar geleden voor het eerst in Nederlandse vertaling en in 1982 verscheen het opnieuw in onze taal. Nu de Amerikanen het boek hebben ontdekt, rent Nederland er in gestrekte draf achter de Amerikanen aan. Ik heb de uitgave van 1982, toen was ik patient van Dr. Keilson, een eminent psychiater, die me niet alleen hielp overleven, maar me ook wees op boeken die tot die tijd voor mij gesloten waren gebleven. Dr. Keilson, ik heb zijn voornaam nooit in een gesprek gebruikt, daagde me uit en dat bracht me verder. Soms wordt de titel "renaissance man" ten onrechte gebruikt, maar als er iets op hem van toepassing is het die benaming: trompettist, violist, samensteller van boek met Nederlandse zeemansliederen, sportleraar, arts, psychiater, schrijver, voorzitter van de afdeling buitenland van de Duitse Penclub, dat alles was hij, soms tegelijkertijd. Een heel bijzondere man, die ik dankbaar ben en dat hij nu honderd jaar en negen maanden is, Matthijs? Oi.

De Poepen

Ymkje is het laag gewassen en ze is daardoor nu wat raar in het tuintje. Maar denk ik dan, het is mijn eigen schuld. Ik heb te rapmondig geweest. Het zit zo: de man van de hut en de hijgerkamper vond dat ik veelstenteveel over hem opgeschreven heb en dat hem dat tijge tegenviel van wat hij een wijs oud wijf vond. Ik zou beter moeten weten, op het eindsluiten was ik al oud genoeg toen de Poepen in De Folgeren waren en kon je je toen ook niet verpraten. De man heeft gelijk vanzelfs, nu zit ik met de handen in het haar met de moed in de hakken. Maar het was ja ook zo prachtigmooi: een hut en een hijger. Ik ben nu weer ergens anders te landen gekomen, maar ik zal er maar niet over zeggen en schrijven.

Vrouw Ymkje Sinnema - Meindertsma, op de flitter.

Plint's Advice

Let's talk about bikes. Je kid krijgt zijn eerste grote fiets en natuurlijk geef je je kind een omafiets, want iedere gezonde boy wil nowadays een omafiets. Dat is logisch, want wie wil zijn been nog over zo'n rotstang van een herenfiets tillen, kost een hoop energy en die kan beter voor de knopjes van de gameboy gebruikt worden. Bovendien is zo'n omafiets ook goed voor de equality of the sexes: geef je zoon van tien dus een roze omafiets.

Plint's Advice

Gisteravond eindelijk weer eens tussen mijn eigen soort mensen doorgebracht. Het Larens Jazzfestival is echt een must, niet aleen vanwege muziek, met een flink aantal female vocal soloists, van wie ik alleen Madeline Bell zal noemen. Quality assured! Good old Louis van Dijk speelde zoals altijd de sterretjes van het firmament. Het luisterend vrouwvolk oogde weer voortreffelijk, meest gekleed in zwart en wit: real eye candy. De enige mishap was het luide bandje waarmee de organisatoren meenden het festival de moeten afsluiten: de Punk- of Pluktoons: ridiculously loud, zodat ik, net als andere aanwezigen grote moeite had om gezellig te blijven converseren. Heel vervelend hoor, ik was net in gesprek met twee buurtjes over de huizenprijzen in het Gooi, die toch weer in de lift schijnen te zitten.

Auto's

Achter me reed een Mercedes, hij zat me zo dicht op de hielen, dat ik de afslag naar mijn logeeradres miste. Ik moest terug en stopte. De man van de Mercedes sprong uit zijn auto en rende naar de Panhard. Hij wilde weten wat het wonderlijke voeertuig was, waarin ik me voortbewoog: "Is het een Rus?" Ik schetste in het kort de geschiedenis van Panhard. Het overkwam me de afgelopen dagen in het noordwesten van Groningen regelmatig. In Zoutkamp, in Zuidhorn. Soms confronteerde ik mensen met hun jeugd: een buurman had in de jaren zestig een Panhard. Ik heb nog nooit zoveel enthousiasme beleefd rond een auto van me. De PL17 bleek bovendien buitengewoon geschikt voor de bochtige wegen, veel schakelen dat wel, maar wat wil je met een kleine luchtgekoelde tweecylinder. Veel gezien in drie dagen. Behalve het atelier van Pieter Knorr in Doezum, het Nationaal Rijtuigmueum in Leek, de Kruidentuin in het Friese Buitenpost. het Theemuseum in Houwerzijl. Op de parkeerplaats van laatstgenoemd museum stond donderdagmidag j.l. een Traction Avant Familiale, zo'n lange met drie strapontins achter de voorstoelen, zodat je er met zijn achten gemakkelijk in kon Zo'n Familiale was mijn mijn allereerste auto, ik kocht hem toen ik nog geen rijbewijs had.
Ik parkeer de Panhard en kijk naar het kenteken van de Familiale. PX-88-08. Verdomd, dat was meer dat veertig jaar geleden mijn auto, alleen is hij nu donkerblauw en is het aluminium NL-bord verdwenen. Ik ga op zoek naar de eigenaar, die met drie anderen aan een tafeltje in het bij het museum horende theehuis zit. Ik vraag of de auto nog steeds (heel bijzonder) twee carburateurs heeft, maar die zijn net als het nationaliteitsteken verdwenen. Maar het blijft een wonderlijke belevenis na veertig jaar mijn allereerste auto terug te zien.

Mijn Familiale rechts aan de zijkant van weg geparkeerd in de buurt van Rennes tijdens een bezoek aan een automuseum.

De Familiale nu, op het parkeerterrein van het Theemuseum.

Plaatsnamen

De afgelopen dagen bivakeerde ik aan de Gronings-Friese grens, ik passeerde Bombaij en Egypte, maar behalve oorden met deze exotische namen waren er Stroobos, Drogeham, Gaarkeuken, Kommerzijl, Snipperij, Pasop, Faan en Kleine Huisjes. Dat is heel wat anders dan Bussum, Laren en Blaricum.