2.8.15
Marianne Oswald
Marianne Oswald (1901-1985) heette in werkelijkheid Sarah Alice Bloch, ze werd in wat toen Saargemünd heette - want Lotharingen was tussen 1871 en 1918 Duits - en nu Sarreguemines, geboren als dochter van Joodse immigranten uit Polen. Ze verloor haar ouders jong en werd in 1917 naar een kostschool in München gestuurd. Drie jaar later is ze in Berlijn waar ze in cabarets optreedt tot in 1931 het antisemitisme te virulent wordt en ze uitwijkt naar Parijs. Haar voordracht is duidelijk geënt op de Duitse stijl uit de jaren twintig, zij is ook degeen die liederen uit "Die Dreigroschenoper" (in het Frans vertaald) in Parijs introduceert. Haar wat ruwe stem trekt de aandacht en in 1932 maakt ze haar eerste grammofoonplaat, om meteen daarop door de directeur van Columbia Records France te worden opgemerkt, hetgeen resulteert in "La complainte de Kesoubah". Jean Cocteau schrijft "Anna la bonne" voor haar en wanneer Marianne door notoire antisemieten van het toneel wordt geschreeuwd komt de dichter Jacques Prévert voor haar op en dat resulteert in een jarenlange samenwerking. Prévert schrijft o.a. "La chasse à l'enfant" voor haar, geïnspireerd op de sadistische behandeling van kinderen door bewakers in de gevangenis in Belle-Ile-en-Mer. In 1939 vertrekt ze naar Amerika, waar ze tot 1946 zal blijven en in de jaren daarna onderwerp wordt van een serie radioprogramma's gepresenteerd door Cocteau, Camus en anderen. Marianne zong Préverts "Les Feuilles Mortes" in het Duits ("Das trockene Laub") en "Mon oncle a tout repeint" met muziek van Hanns Eisler.
1.8.15
Bentley
Waarschijnlijk kent u de advertenties waarin auto's worden aangeboden met "matching numbers", d.w.z. dat chassis en motor dezelfde nummers hebben. Dat is bij deze 3 Litre Bentley uit 1926 nooit het geval geweest, toen hij aan J.P. Pyman werd verkocht. Het chassisnummer was en is nog steeds 1114, maar de motornummers waren respectievelijk 1729, 3127 en 1079.
1990 2
Van Ockeghem
Dit is het 7500e stukje op mijn blog en het gaat over Johannes van Ockeghem, geboren in Saint-Ghislain in Henegouwen, ook bekend als Jean de Ockeghem (rond 1430-rond 1496), opgeleid in Antwerpen treedt hij achtereenvolgens in dienst van Charles 1, hertog van Bourbon en de Franse koningen Charles VII, Louis XI en Charles VIII. Het spreekt vanzelf dat deze koningen bij ons beter bekend zijn onder hun vertaalde namen. Hij was een geestelijke en zo heel veel profaan werk van hem is niet bekend, slechts negentien liederen zijn overgeleverd. Van Ockeghem is een van de eersten die de melodie van een populair lied gebruikte in een geestelijk werk, zoals in "L'Homme Armé", gevolgd door het Kyrie uit de "Missa Prolationum".
Nelleke en Lucille
Groot was de verslagenheid in huize Ter Vloot toen wij vernamen dat Nelleke van der Krogt, de onvervangbare, gevatte en vakkundige presentatrice van "Tussen Kunst en Kitsch" het vaderlandse scherm ging verlaten. "Nooit meer Nelleke", riep mijn ega Sybilla ontroostbaar uit, "hoe krijgen ze het bij de AVRO in hun vermaledijde hoofden?" "Wat een enorm verlies", snikte ook ik en schreef een boze brief. Gelukkig is er inmiddels toch enige opgewektheid teruggekeerd in Steenwijkerwold, want gisteravond keken wij naar "Pointless" en onze harten sprongen op bij het ontwaren van Lucille Werner, de bemoederende schat. Wij kenden "Pointless" van de BBC, gepresenteerd door ene Alexander Armstrong, maar potverjandriedubbeltjes wat maakt Lucille er een fantastisch programma van. Nelleke heeft een waardige opvolger gevonden in Lucille en eerlijk is eerlijk (maar dat gaat Sybilla niet aan): ik val op dat soort vrouwen en blaas stiekem kushandjes in de richting van de tv.
Drs.Barend-Otto ter Vloot, Steenwijkerwold.
Subscribe to:
Posts (Atom)