Kerk

 

Er was enige verwarring, herinner ik me, want hoe noemde je dergelijke muziek nu: was het gospel of was het spiritual? Mahalia Jackson vierde hoogtij, maar eigenlijk vond ik reverend Kelsey veel boeiender, met name door die fantastische overgang van preek in zang. Ik heb geen idee van wanneer deze opname dateert. Kelsey wordt hier "bishop" genoemd, terwijl hij op de plaatopname van "I'm A Soldier" in 1947 nog "reverend" heet, een opname in zijn kerk "The Temple Church Of God In Christ" in Washington D.C. In de jaren zestig maakte de inmiddels bisschop geworden Samuel Kelsey een aantal tournees door Europa samen met Lena Philips, reverend Little en andere leden van zijn kerk.

Haar

Vanaf deze plaats zou ik gaarne een pleidooi willen houden voor een normale herenhaardracht en tevens een verbod op het dragen van herenhoeden door schepsels van de vrouwelijke kunne, er  zijn per slot van rekening voldoende dameshoeden in de daarvoor ter beschikking zijnde etablissementen te verkrijgen. Vervolgens wil ik het hebben over de meer dan absurde kapsels waarmee, met name politici, denken door het leven te kunnen gaan, sterker nog stemmen te kunnen trekken. Zover ik heb vastgesteld is de idioterie te onzent begonnen met de waterstofperoxide pruik van Geert Wilders, waarna ene Boris Johnson  in het Grootbritse er een schepje bovenop meende te moeten doen door een groot part van de vacht van een langharige Tadzjikistaanse  schoothond op zijn schedel te placeren, op de voet gevolgd door de voormalige Amerikaanse president Donald Trump die een deel van een voorgebleekte staart van een Shetlandpony dwars op zijn voorhoofd geplakt heeft. Tegen de genoemde haardrachten zou ik normaliter geen enkel bezwaar wensen aan te tekenen, men doet maar, zou mijn goede overgrootmoeder gezegd hebben, maar omdat zowel Wilders als Johnson als Trump zich bij voortduring in het nieuws wrikken, wekt zulks mijn irritatie. Aan de ontbijttafel in de keuken is zo'n haarvertoning wellicht op zijn plaats, maar publiekelijk dient die achterwege te blijven.

Drs. Barend-Otto ter Vloot, Steenwijkerwold.

 

Hond 8

Gisteravond begon Marga-Rina te zeuren dat het toch eenzaam was zonder Kasper, meteen gevolgd dat ze het toch wel op prijs zou  stellen als we een nieuwe hond zouden nemen en het liefst een norwegeraner. Aan mijn nooit niet: eens een norwegeraner, nooit weer een norwegeraner. Ik maakte ogenblikkelijk bezwaar en zei dat ik mijn buik vol had van zo'n beest, vooral omdat ik voor alle zorg opdraaide. "Ja, maar was zo'n lieve hond en jij mag er toch wel wat  voor over  hebben." Belachelijk, ik was gedwongen er alles voor te hebben, ik was goddomme dag en nacht in touw met dat loeder. Ik zei dat ze een norwegeraner kon vergeten. "Weet je wat dat secreet ons  gekost heeft?" "Ja hoor, meneer begint gezelligheid weer tegen een kostenplaatje weg te strepen, meneer gunt mij weer niks." Ze stapte boos de  kamer uit. Dat wordt weer op de bank in de huiskamer slapen, want ik hoorde  dat ze de slaapkamerdeur op slot draaide. Ik begin er echt niet meer aan.

Laagdakkers

De afgelopen dagen was het Binnenhof  vanwege de sterk opgelopen restauratiekosten vaak  in het nieuws. Een eeuw geleden reden  trams  over het Binnenhof. Dat klinkt wat vreemd, maar  het was niet  geheel onlogisch, omdat het  nabij gelegen Plein het knooppunt was voor veel HTM-tramlijnen, waar trouwens pas een eind aan kwam, omdat de Duitse bezetter vond dat hij gestoord werd in  zijn misdadige activiteiten. De Binnenhoftram verdween al veel eerder, nadat een  rijtje  huizen  werd gesloopt langs de Hofvijver  tegenover de Gevangenpoort. De trams die gebruik maakten van de poortjes van en naar het Binnenhof waren laag om er onderdoor te kunnen, ze heetten  daarom "laagdakkers".

Hond 7

 

Hond 6

 

Ik heb ten derde male het verenigingsorgaan van de Norwegeranerclub doorgenomen, de achterpagina wordt ingenomen door een advertentie van "HODIE MIHI WAF TIBI", de hondenbegrafenisonderneming van ene Bram Rodzema, die een stijlvolle begrafenis of crematie regelt voor Norwegeraners eventueel omlijst door een stijlvol optreden van "The Voices Of Zealand" o.l.v. van Bea Rodzeman of met stemmige klanken van het "Ten Aken String Quartet". Met na afloop koffie en appeltaart en voor de medehonden een kleine verassing. Dat laatste woord bevat, naar ik aanneem, een drukfout want het moet met twee r's geschreven worden, tenzij het hier om een massale Norwegeranerverbranding gaat.
Daarna heb ik mij met Kasper in de auto gezet, om hem, zoals ik Marga-Rina meedeelde, eens, na onze terugkeer uit Kokkola, fatsoenlijk uit te laten. Ik heb zo'n tachtig kilometer gereden, eerst over de snelweg, daarna over een breed assortiment van B-wegen en tenslotte over een bospad, dat eindigde bij, wat ik maar zal omschrijven als een enorm diepe zandbak. Ik heb aan een dichtbijstaande denneboom mijn altijd in de auto aanwezige sleepkabel vastgemaakt en ben vervolgens in de vier meter diepe put afgedaald en heb Kasper geroepen, die met zeer veel moeite in de afgraving afdaalde. Daarna heb ik mij langs de sleepkabel weer omhoog gewerkt, heb de kabel losgemaakt en ben in de auto gestapt en weggereden. Er zitten volgens mij voldoende konijnen in de kuil om Kasper weken in leven te houden. Tegen Marga-Rina heb ik bij terugkeer in Drachten gezegd dat Kasper in de buurt van Diever meende achter schapen te moeten aangaan en dat ik me daarom uit de voeten heb gemaakt toen ik zag dat hij een lammetje verscheurde. Ik vrees dus dat ik geen lid ga worden van Berendina Rodzemans eerst en enige Norwegeraner Ras Vereniging.

Gelezen in de "Bode voor Ommen e.o." van 22 april 2023:

Hond 5

Ik heb het blad van de eerste Nederlandse Norwegeranerclub nog eens doorgenomen en laat u  even deze  advertentie  uit het clubblad zien.