Bugatti Type 68

Eerst maar even de tussen Type 64 en Type 68 ontbrekende nummers: Type 65, onbekend, Type 66 een vliegtuigmotor op basis van de T50B en Type 67, een V8-vliegtuigmotor, om vervolgens bij Type 68 te belanden, een kleine tweezitter met een miniem viercylindermotortje met een inhoud van 370cc en twee bovenliggende nokkenassen, duidelijk bedoeld voor de naoorlogse markt, die naar ieders verwachting gekenmerkt zou worden door benzineschaarste. Er is een prototype bewaard gebleven (boven), maar van verdere ontwikkeling  is geen sprake geweest, er waren wel plannen en uiteindelijk had de wagen er uit moeten zien als onderstaand afgebeeld model.

Buitenlandse Zaken

Go(o)ische vrouwen

Meteen nadat Penelope-Henriëtte geworpen had kocht echtgenoot Kenneth-Hein  een kinderbakfiets waarmee Penelope-Henriëtte nu de tweeling Stephen-Sjoerd en Sean-Rudolf fietsend over het trottoir en rotondes linksom nemend naar het kinderdagverblijf transporteert. De Bussumse agent Gérard Sjollema legt op zo'n moment geblindoekt net een kaartje en zegt daarbij achterstevoren de tafel van anderhalf op: "Tien keer anderhalf is vijftien, negen keer anderhalf is dertieneneenhalf..."

Wobbe

"Jim hadden seker ferwacht dat ik kommentaar hewwe su over Ronald "Krimphoed" Plasterks nije eskapades, mar de man is soan idele ferekkeling dat ik wel anne gang blive kan."

Bugatti Type 64

 

Van Type 59 in één keer naar Type 64, waar zijn de tussenliggende Types? Type 60 was voorbehouden aan een overigens niet gebouwde vliegtuigmotor, Type 61 was een versnellingsbak voor een treinmotor, Type 62 was het prototype van een versnellingsbak, waarschijnlijk voor de Type 59, Type 63 onbekend.* Type 64 was de door Jean Bugatti ontworpen opvolger van de Type 57. Er zijn slechts twee prototypes gebouwd. De wagen had een achtcylindermotor met een cylinderinhoud van 4432 cc, zonder compressor. Eén van de wagens is bewaard gebleven en staat in het automusem in Mulhouse. De andere, met de vleugeldeuren, is verdwenen.

 

*Alle gegevens voor de verschillende Bugattitypes haalde ik uit: Bugatti "Le pur-sang de automobiles" van H.G. Conway, (Third & Fourth Editions); Die Bugattis, samengesteld door Axel von Saldern en  Bugatti, l'évolution d'un style door Paul Kestler.

Bugatti Type 59

 

Net als Type 57 verscheen Type 59 in verschillende gedaantes, terwijl het n.b. om een racewagen ging. Het was Bugatti's laatste Grand Prix auto, vermoedelijk zijn er  negen gebouwd, de eerste exemplaren hadden een motor met een cylinderinhoud van 2,8 liter, latere hadden de motoren een grotere cylinderinhoud. Foto boven: een Type 59 van het fabrieksteam in 1934.  De achterkant van de carrosserie is net als als bij de carrosserie van Type 57 "Atlantic" (foto onder) samengevoegd.

 Juist die motoren maken het niet eenvoudig de verschillende Type 59's te onderscheiden, er is de Type 59-50B als monoposto (éénzitter), maar ook als tweezitter (lange tijd gewoon in de racerij, behalve de bestuurder reed een monteur mee). Die 50B-motor was er - om het nog moeilijker te maken - in drie vormen: de BI met een cylinderinhoud van 4739cc, voorzien van een compressor, de BII met een cylinderinhoud van 4433cc zonder compressor en de BIII  met een cylinderinhoud van 2982cc en met een compressor.

 

Een Type 59-50BIII, een wagen die in 1938 o.a. in Reims en Cork aan de start verscheen. Bugatti had bij het ontwerpen van de carrosserie duidelijk naar Mercedes gekeken.

Een Type 59-50BI, met dubbellucht achter, zoals het werd gereden in de La Turbie- en Prescott Hill-Climbs. In tegenstelling met het Type 59-50BIII is het chassis in de carrosserie opgenomen en dus van buitenaf niet zichtbaar.

Een 59-B50 met een sportwagencarrosserie, waarmee Wimille in 1939 successen boekte. Wanneer u zich afvraagt waarom ik van Type 57 naar Type 59 gesprongen ben, het overgeslagen Type 58 was een dieselmotorproject dat niet van de grond gekomen is.

Bugatti Type 57 5

 

De naam Corsica is een tikkeltje verwarrend, want in eerste instantie denk je aan het Franse eiland, maar het zou wel heel wonderlijk zijn als een carrosseriefirma in Ajaccio niet alleen op een Daimler- en een Bentleychassis maar ook op het chassis van een Bugatti Type 57S bovenstaand fraais zou hebben neergezet. Corsica was een klein carrosseriebedrijf, dat zijn naam ontleende aan de straat waar het oorspronkelijk gevestigd was: Corsica Street in Londen. De lijnen van de auto zijn typisch herkenbaar Engels.

Deze auto is net als de "Corsica" uniek, het is een op het chassis van een Type 57 voor de weg uitgeruste racewagen Type 59, speciaal gebouwd voor Leopold van België, die eerder een Type 51 reed. Misschien is het  ook juister om in dit geval van een Type 59 te spreken i.p.v. een Type 57.