Dan was er naast Minialuxe dat andere Franse merk dat miniaturen van oude voitures in de aanbieding had: Rami en anders dan Minaluxe van metaal en gemodelleerd naar de verzameling van Henri Malatre in Rochetailée bij Lyon. De modelen waren niet allemaal even fraai, maar er zaten wel degelijk juweeltjes bij. Ik heb een aantal omgeschilderd,. Ik ben daar al in de jaren zestig toen de Rami's uitkwamen meebegonnen. Bovenstaande Panhard "La Marquise" uit 1908 is een voorbeeld, een recenter voorbeeld is de Panhard "Tonneau ballon" uit 1899, die pas eergister een nieuwer en juister jasje kreeg. Beide modellen kwamen in 1964 op de markt.
Het was een indrukwekkend rijtje dat Rami eind jaren vijftig en in de eerste helft van de jaren zestig uitbracht. Mijn eerste Rami een Citroën B2 kocht ik in Parijs, maar gelukkig werden ze al snel ook in Nederland leverbaar. Het grote voorbeeld van Rami nummer 1 was de zogenaamde "Taxi de la Marne", de Parijse Renaulttaxi waarmee soldaten tijdens de Eerste Wereldoorlog naar het front werden vervoerd, het model daarvan heb ik later vervangen door een beter model van een ander firma, ook nummer 10, de Hispano-Suiza, heb ik niet meer, maar de rest, met zo'n Scotte stoomwagen uit 1892 staat nog altijd in de vitrine. De komende dagen zal ik een aantal originele en omgeschilderde Rami's laten zien.
Lang geleden, in de jaren zeventig, maakte ik voor de VARA op de vroege woensdagmorgen Truck, een programma voor vrachtwagenchauffeurs, het ging over eten (in de strijd tegen het redelijk ongezonde 'balletje met'), over medische kwalen (met een Noordhollandse arts die in zijn vakanties op een vrachtwagen klom), over behandeling door de klanten (die soms de vrachtwagenchauffeurs nog net niet als uitschot beschouwden) en natuurlijk over de C.A.O. (waar sommige transportfirma's een janboel van maakten). Soms had ik een bijzondere gast, zoals Ger van Rens die een film gemaakt had van een rit naar Pakistan en zo waren er meer internationale chauffeurs die hun vrachtwagen niet alleen naar Spanje, Italië of Zweden stuurden, maar naar het Middenoosten zoals naar Saudi-Arabië, Syrië, Libanon en Irak. Vier jaar geleden nam Ger contact met me op, samen met een aantal andere chauffeurs plande hij een reünie van Middenoostenchauffeurs en of ik ook kwam. Daar moest ik over nadenken, het programma lag inmiddels veertig jaar achter me. Maar Ger is een doorzetter en hij wist me te overtuigen, ik ging naar de eerste reünie en gister naar de derde. In 2016 ga ik weer!
En dan was er die andere muzikale wereldreiziger, ooit ook begonnen met de blues, maar daarna samenmusicerend met mensen in Hawaii, India, Réunion, Griekenland en Okinawa, terwijl hij zijn hand niet omdraaide voor een calypso. Helaas schrijf ik 'was', want Bob Brozman stapte eind april vorig jaar uit het leven. Ik zag en hoorde zijn verpletterende gitaarspel een aantal jaren geleden in Rotterdam.
In welk programma hij gast was en wanneer weet ik niet meer, maar het was ongetwijfeld ergens in de jaren negentig: Roy Book Binder. Hij heeft zijn achternaam in twee stukken gehakt, want zijn broer, eigenaar van een bekende Newyorkse treinenwinkel, schrijft de naam nog altijd als Bookbinder. Roy is een verhalenvertellende bluesmuzikant, die toen hij het Amerikaanse leger verliet met een stipendium in de leer ging bij Reverend Gary Davis en uiteindelijk diens chauffeur werd. Dit is de Reverend als gast in een programma van Pete Seeger in de jaren zestig. Roy Book Binder is één van die nijvere Amerikaanse verzamelaars en uitvoerders van bluesmuziek uit het verleden, Ry Cooder was, voordat hij andere paden opging, een evenknie. Hier voert Book Binder een stuk van Blind Boy Fuller uit: Rag Mama Rag, niet te verwarren met het fameuze, gelijknamige nummer van The Band.