Dopper

Meer alternatieve zang

Ook van het Amerikaanse volkslied, 'The Star-Spangled Banner', bestaat een alternatieve versie
"Oh say can you see
Any bedbugs on me?
If you do, pick a few,
And they look just like you!"

Een langere versie luidt als volgt:

"Oh say can you see
Any bedbugs on me?
If you do, pick a few,
And we'll have bedbug stew-ew.

Oh say can you see
Any leeches on me?
If you do, pick a few,
And we'll serve them up too-oo.

With a cockroach deee-sert
And spider's brain tea
It's a meal for a ghoul
And I'm sure you'll agree

Oh say can you see
Any wor-or-orms on me-ee?
If you do...Pick a few...
And we'll have...SPAGHETTI!"

31 augustus

31 Augustus. Die datum zegt alleen ouderen ons nog wat. Koninginnedag: de verjaardag van Koningin Wilhelmina. Onder aanvoering van meester Rijpstra trok mijn klas naar de Prinsentuin om daar met andere Leeuwarder lagere schoolklassen een zogenaamde aubade te brengen: vaderlandse liederen mochten na de oorlog weer en we hadden vol ijver gerepeteerd: van "Het Wilhelmus" tot "Waar de blanke top der duinen". Van het laatste, inmiddels lang vergeten, lied bestond een alternatieve versie, die uit de oorlog dateerde en die ik pas later leerde kennen. ("Waar de blanke top der duinen, afgezet met prikkeldraad en op elke honderd meter weer zo'n vuile rotmof staat, juich ik aan het vlakke strand: hij komt nooit in Engeland.") De alternatieve versie van het Fries volkslied kende ik wel en dus zong ik samen met de andere kinderen uit mijn klas vol overgave:"Frysk bloed tsjoch op! Ik moat sa noadich pisje, it wetter stiet my oan 'e knibbels ta".

Electra

Nog altijd blijkt het moeilijk een electrische auto serieus te nemen, maar wanneer er vanaf 1900 evenveel geinvesteerd zou zijn in de ontwikkeling van de electrische auto zoals dat gebeurd is bij de ontwikkeling van de auto voorzien van een verbrandingsmotor, dan zou de wereld er anders uitzien. Het grote probleem van electrische auto is de accu, die nog steeds onvoldoende is ontwikkeld om de concurrentie met een verbrandingsmotor aan te gaan. Er moeten snelwerkende oplaadpunten komen of de accu moet zo vlug en handig uitwisselbaar zijn, dat het even snel kan gebeuren als het vullen van een benzinetank.

Vooral in de Verenigde Staten was de electrische auto een eeuw geleden redelijk populair, er werd vooral gegokt op rijke dames, die zonder hun handen vuil te maken, een eenvoudig bedienbare auto zouden kunnen aanschaffen. Toch werd er toen ook gekeken naar een ander marktsegment: transportondernemingen, die zonder vervuiling, in de grote steden hun waren konden vervoeren. (clicken maakt de foto's groter)

'Cabaret du Néant'

In 1960 zag ik, twee jaar voordat het definitief sloot, in het Grand Guignoltheater in Parijs bijzonder griezelige zaken op het toneel. Ik herinner me veel bloed en een aantal afgehakte hoofden. Veel eerder sloot het 'Cabaret du Néant' (Cabaret van de Doden), het eveneens in de jaren negentig van de voorvorige eeuw furoremakende theater in de Franse hoofdstad. Ik had er nooit van gehoord, maar gister vond ik in een marktkraam in Bussum een ansichtkaart van dat cabaret. Ik ben op vervolgens op zoek gegaan om wat meer van het 'Cabaret du Néant' te weten kon komen.

Er zijn twee theaters met die naam geweest, een in Parijs en later ook een in New York. Na binnenkomst werden de bezoekers door een 'monnik' naar een zwartgeschilderde kelder geleid en vandaar naar een café met kaarsen op tafels in de vorm van doodkisten, waar drankjes werden geserveerd door obers in doodgravercostuum. Een presentator wees tegelijkertijd op schilderijen van figuren, die oplosten in skeletten. Terwijl klokken luidden en een 'marche funèbre' ten gehore werd gebracht, leidde de 'monnik' de bezoekers naar een ander ruimte, waar een vrijwilliger werd gevraagd plaats te nemen in een rechtopstaande doodkist (zie foto). Nadat de bezoeker was omwikkeld met wit linnen werd een skelet op het linnen geprojecteerd, zodat het net leek alsof door de bezoeker werd heengekeken. Daarna werd de projectie gedoofd en de bezoeker weer uitgepakt. In de laatste te bezoeken ruimte waarde, eveneens door middel van projectie, een geest rond.
Hoe de onverstuurde ansichtkaart van het 'Cabaret du Néant', meer dan honderd jaar later, op een Bussumse marktkraam belandde zal altijd wel een raadsel blijven.

.

Bersey

Een electrische taxi, gefabriceerd door W.C. Bersey in 1897 in Londen, toont exact dat er in de eerste dagen van de automobiel veel ontleend werd aan de bouw van koetsen. De Bersey was trouwens geen succes en na twee jaar gooide de fabrikant de handdoek in de ring, alhoewel de Prince of Wales voor een rit van Marlborough House naar Buckingham Palace gebruik heeft gemaakt van een Berseytaxi. Ook onderstaande Panhard & Levassor uit 1895 heeft nog veel van een koets, maar is desalniettemin veel moderner: de verbrandingsmotor staat voorin en de aandrijving vindt door middel van kettingen plaats op de achteras.

Robby

Eerlijk gezegd: ik heb niet zo heel veel met honden. Katten hebben lang mijn voorkeur genoten, al heb ik jaren geen meer. Maar nog steeds komen sommige in de buurt op mij af, vooral als ik ze miauwend begroet. Sinds 30 juni heb ik een hond. In feite heb het bezit de danken aan mijn goede vriend E.G. te M., die een buitengewoon komische Jack Russell heeft: Dirk. Dirk is een onvermoeibaar pretpakket, dat enthousiast dikke takken van bomen aansleept, die dienen te worden weggegooid, opdat hij ze terug kan brengen. Robby, mijn hond, is een Cairnterrier, waarvan gezegd wordt dat het een grote hond is in een klein pakje. Die observatie klopt, want meneer hoeft maar een grote reu te zien of hij krijgt het te kwaad: trekt aan de lijn, blaft, gromt en laat zijn tanden zien. Robby is overwegend zwart, met hier en daar een grijze en witte veeg, alsof hij langs nat schilderwerk heeft gelopen, zijn staart is net een maiskolf.
Hij zat, nadat zijn bazin overleden was, veertien dagen in een asyl in het zuiden des lands, maar ging zonder problemen met bus en trein mee naar Bussum. Inmiddels heeft hij er diverse treinreizen, en autoritten opzitten, gaat hij mee in een mand achterop de tandem en loop ik drie keer per dag door straten, waar ik nooit eerder was. Tijdens mijn bezoek aan de Verenigde Staten was hij o.a. logeren bij Dirk. Robby heeft, zo heb ik ontdekt vrolijke en boze dagen. Nu ligt hij onder mijn stoel, want van onweer wordt hij nerveus.