Een eeuw geleden, om precies te zijn op 30 juli 1910, vloog de Bristol "Boxkite" voor de eerste keer. Alhoewel het toestel nauwelijks verschilde van een Farman, liet de Franse fabriek het er na een klacht bij zitten en kreeg Bristol geen proces aan zijn broek. Bristol was van origine de openbaarvervoermaatschappij (Bristol Tramways Company) van de gelijknamige Engelse stad, maar directeur Sir George White zag, na een bezoek aan Frankrijk, waar hij Wilbur Wright ontmoette, grote mogelijkheden om toeschouwers per openbaar vervoer naar vliegvelden te trekken en besloot zelf vliegtuigen te gaan bouwen.
Een nickelodeon ging spelen na inworp van een nickel: een stuiver. Dit is een echte nickelodeon gebouwd door de firma Cremona in 1917 in Chicago.
Gisteren de heer Ozenfant begeleid op zijn reis naar Amsterdam. Het werd een hele wandeling, want van het Centraal Station werd eerst koers gezet naar het Rembrandtplein. Onderweg stak de heer Ozenfant zijn belangstelling voor het Gemeentelijk Vervoer Bedrijf niet onder stoelen en banken. In de Reguliersbreestraat stond hij, als een stokstaartje, meer dan een halve minuut op zijn achterpoten om een tram te bekijken. Van het Rembrandtplein werd de wandeling voortgezet naar de Keizersgracht om daarna via het Singel naar de Herenstraat te wandelen en vandaar terug naar het Centraal Station. Uiterst tevreden werd de terugreis aanvaardt, want de heer Ozenfant is bijzonder graag onderweg.
De meest beroemde Wurlitzers waren de "Mighty Wurlitzers", theaterorgels, oorspronkelijk bedoeld om "stomme" films te begeleiden. Tussen 1914 en 1940 zijn er ongeveer 2200 gebouwd, het grootste voor de Radio City Music Hall in New York, met twee toetsenborden, die nog steeds onafhankelijk van elkaar bespeeld kunnen worden. De dichtstbijzijnde "Mighty Wurlitzer" bevindt zich waarschijnlijk in Berlijn, in het "Musikinstrumentenmuseum Berlin" aan de Tiergartenstrasse. Het orgel werd in 1929 aangeschaft door de industrieel Werner Ferdinand von Siemens. Na de oorlog verviel het aan de Westduitse staat. "In a Persian Market" van Ketelbey op het Berlijnse orgel met 1228 pijpen.
De Amilcar is ingedeeld bij de zogenaamde "cyclecars", alhoewel ik die naam nauwelijks in het Nederlands durf te vertalen, want onder fietsauto verstaan we totaal iets anders, dat is eerder een autootje met pedaalaandrijving, zoals je ze vroeger wel in badplaatsen zag. De Franse naam "voiturette" is naar mijn gevoel juister: lichte auto, geen voiture, maar een voiturette en daar zijn er kort voor en na de Eerste Wereldoorlog nogal wat van geweest. Niet alleen in Frankrijk en Engeland, maar ook in de Verenigde Staten. Deze O-We-Go, toepasselijke naam ontleend aan de plaats waar hij gemaakt werd, Owego in de staat New York, had een tweecylinder in V-vorm lichtgekoelde motorfietsmotor van het merk Monarch, de eindoverbrenging gebeurde door middel van riemen. Dat chauffeur en passagier zitten in tandem, dus achterelkaar zaten, dat was niet ongewoon, bij de O-We-Go zit de chauffeur voor, maar er waren voiturettes waar de chauffeur achter de passagier zat.