Larry Jon Wilson

Ik kijk altijd even naar de "kijkcijfers" op YouTube: Bobby Charles haalt samen met "The Band" 19.298 kijkers, dat aantal haalt hij bij lange na niet met "Street People", hij komt niet verder dan 825 kijkers en zelfs "Small Town Talk" haalt maar 4076 kijkers. Het gaat dus niet om kwaliteit maar om naamsbekendheid, in zijn geval meegezogen worden met een groep als "The Band". In mijn platenkast staan meer in feite onbekend gebleven grootheden. Daar is bijvoorbeeld Larry Jon Wilson (1940 - 2010), die in 1975 pas zijn eerste elpee afleverde en wat voor één. Maar "Broomstraw Philosophers and Scuppernong Wine" haalt maar 10(!) kijkers. Is het omdat Wilson (foto) in het hokje "country" werd gestopt, waar hij duidelijk niet in thuis hoort. Zijn "Ohoopee River Bottomland" haalt 35.526 kijkers. Het is ook voor degenen die nooit in een opname studio waren interessant.

Bobby Charles

Officieel heette hij Robert Charles Guidry en zo heeft hij zowel "See you later alligator" als "Walking to New Orleans" geregistreerd, maar zijn eigen opnamen maakte hij onder zijn voornamen: Bobby Charles. Ik kan me dat wel voorstellen, want zijn cajunachternaam werd natuurlijk voortdurend verkeerd uitgesproken. Alhoewel hij wel degelijk aanwezig was bij de opname van "The Last Waltz" van The Band en samen met Dr. John, Garth Hudson, Levon Helm en Rick Danko op de grammofoonplaat belandde is "Down South in New Orleans" niet in de film meegenomen. Dat is verdraaid jammer, want dat had zijn bekendheid aanzienlijk groter gemaakt. Hij heeft schitterende liedjes geschreven, ik liet "Small Town Talk" eerder deze week al horen in een uitvoering van Amos Garrett en Geoff Muldaur, dit is Bobby Charles zelf met "Street People" en "Jealous Kind".

DE CHAMMERS

Amos en Geoff

Op de elfde van deze maand liet ik Geoff Muldaur & Amos Garrett zien met een liedje van Bobby Charles. In mijn platenkast staat een Flying Fishelpee uit 1978 van het duo met een wonderlijke selectie van nummers: Chopin, Hoagy Carmichael, Chuck Berry, Tsjaikovsky, Jimmie Rogers, Percy Mayfield, afgezien van nog wat door Muldaur zelf  geschreven werkjes. Dit is hun versie van Berry's "La Juanda".

Blériot 2

Op één van de laatste pagina's  van de Blériotcatalogus staat een bandenpomp beschreven, die vanaf het stuur te bedienen was. Het lijkt ietwat overdreven, maar wie de beschrijvingen van het automoblisme van een eeuw geleden gelezen heeft, weet dat lekke banden aan de orde van de dag waren. Je kon de "gonfleur" telegrafisch bestellen, daarvoor gebruikte men destijds de code van Michelin: Valérius betekende verzending per post, Varus per post tot spoorstation, Velito per post tot huis, Vespasia per expresse per post tot spoorstation, Vindex per expresse per post tot huis, Vistula normaal per post tot spoorstation en Volta normaal per post tot huis.

Krugman

Niet dat ik de arrogantie bezit om te denken dat iemand uit het kabinet van de VVDA, dat volgend jaar 6 miljard wil bezuinigen, dit blog leest en ministers en staatssecretarissen zijn op hun beurt arrogant genoeg om dit artikel van Paul Krugman niet te lezen. Het staat in de New York Review of Books en  dat is een tijdschrift dat veel te hoog gegrepen is voor Rutte c.s. Wanneer u geen tijd/zin hebt het hele stuk te lezen, lees dan in ieder geval het laatste deel vanaf het cijfer 4. U weet dan dat Nederland geregeerd wordt door een stelletje chammers.

Haiti & Irak

Op bladzijde 176 van "FDR"* stuit ik op de volgende zinnen: "Franklin however, saw the the occupation as an example of American benevolence. When the Marines had arrived in 1915, the Haitians were primitive savages, living in mud and wattle huts concealed in the underbrush. They had to use force to bring the benefits of democracy to a primitive country. American investments would promote prosperity. Dictators would be overthrown and democratic principles would thrive." 

Honderd jaar later lijkt er wat betreft de basis van de Amerikaanse buitenlandse politiek weinig veranderd, vergelijk Haiti van toen met Irak van tien jaar geleden. Ik citeer opnieuw uit "FDR". "In 1917, the island was in effect governed by the U.S. Navy. Smedley Butler (foto), a Marine general of the "we have landed and have the situation well in hand" school, was commander of the Haitian gendarmerie. He presided over the inauguration of President Dartiguenave, the handpicked choice of the State Department. "I won't say we put him in", Butler said. "The State Department might object. Anyway, he was put in." Butler ran the Haitian customs, administered Haitian finances, and was in charge of Haitian public works, primarily road building. He had 6,000 men at work on the road systems, most of them forcibly recruited. He bragged that this roads cost only $250 a mile and once wrote Franklin that "it would not do to ask too many questions as to how we accomplished this work." Herbert J. Seligman, who went to Haiti for the Nation in 1920, reported that "the road program was used as an excuse for kidnapping thousands of Haitians from their homes" and " forcing them to live for months in camps, insufficiently fed, guarded by Marines, rifles in hand .... when Haitians attempted to escape ... they were shot." Seligman charged that under the Marines , Haiti had become a police state. The Marines called the Haitians "gooks", treated them brutally, and in five years of occupation killed 3,000 of them."

Het enige verschil lijkt dat, anders dan in Haiti, in Irak Amerikaanse privé-firma's werden ingehuurd om het vuile werk op te knappen.

*"FDR, A Biography" (over Franklin Delano Roosevelt) van Ted Morgan uitgegeven door Simon and Schuster, New York. ISBN: 0-671-45495-1.