De Mos

De bekende PVV-klimaatdeskundige Richard de Mos heeft voor zichzelf en de grote, geblondeerde leider een nieuw voertuig aangeschaft. Geloofsbelijdenis van De Mos: " Als woordvoerder milieu zal ik in de Kamer de klimaathysterie, waar u allen flink belasting voor betaalt, gaan bestrijden".

Citroën 4

Er was een heel arsenaal van Traction-Avant-'verbeteraars' in Frankrijk en zolang ze maar van de eigenlijke koets afbleven vond de fabriek het best, werd de zaag toch in de coque gezet, dan verviel elke garantie. De kofferruimte van de Traction Avant is altijd miniem geweest, maar als men bedenkt dat de auto is ontworpen is in een tijd dat de meeste auto's nog met een hutkoffer achterop reden en geen kofferbak hadden dan valt de ruimte eigenlijk best mee. Onhandig was het wel dat de kofferruimte in de allereerste Traction Avants slechts van binnenuit, door het opklappen van de acherbank, te bereiken was. In 1953 kreeg de auto een echte kofferbak, maar wanneer je die opendeed, werd je meteen geconfronteerd met het rechtopstaande reservewiel, dat er uit moest voordat je de bagage in kon laden. Vooral voor 1953 is een groot aantal 'verbeteraars' juist met de vergroting van kofferruimte in de weer geweest, daartoe werd de originele, platte achterklep met het daarop bevestigde reservewiel verwijderd en vervangen door een bolle achterklep. De auto op de foto heeft nog een bijzonderheid: treeplanken. Waarom die leverbaar waren zal altijd wel een raadsel blijven, want die waren bij de lage instap van Traction Avant echt niet nodig, maar klaarblijkelijk kon een aantal kopers maar niet wennen aan het rijden in een auto zonder treeplanken.

Betty Boop

Een filmpje van Max Fleischer, dat vandaag de dag, omdat het politiek volslagen incorrect is, nooit gemaakt zou kunnen worden. "Betty Boop" met muziek en beelden van het orkest van Louis Armstrong in "High Society" en "I'll be glad when you're dead, you rascal you". Over dat laatste nummer bestaat een fraaie anecdote. Toen Armstrong ergens in de zuidelijke Verenigde Staten zou optreden, reed de bandbus een (vanzelfsprekend) gesegregeerde plaats binnen terwijl Armstrong naast zijn blanke manager zat. Armstrong werd vanwege dit feit door de lokale sheriff gearresteerd, maar door zijn manager vrijgekocht, waarop Armstrong 's avonds het concert begon met "I'll be glad when you're dead, you rascal you" en het opdroeg aan de politiechef.

Brief

De buurt 3

Deze prentbriefkaart werd verstuurd in 1913 naar mejuffrouw Van Kleef, die bij de eerwaarde zusters Ursulinen verbleef in Monnikendam. De Amsterdamse firma J.H. Schaefer heeft de kaart ingekleurd en wat wel vaker gebeurt, hij heeft niet naar de echte kleuren van gebouwen gekeken, want het huis aan de andere van de brug is, zoals op onderstaande foto te zien is, nog altijd wit. Net als aan de andere kant van de brug (zie blog gister) hangt er een bordje STAPVOETS RIJDEN aan de lantaarnpaal.

Citroën 3

1948. Frankrijk. De buurman had er een, de zwager had er een, de lokale taxiondernemer had er een en ze waren allemaal zwart en ze zagen er identiek uit. Natuurlijk waren er verschillen, maar die werden door niet-automobilisten niet of nauwelijks opgemerkt, je had de Légère (329.500 F.frs), de Normale (369.500 F.frs) en de 15/6 (f.frs. 507.500) Om de jouwe er toch een tikkeltje uit te laten springen kon je hem grijs laten spuiten, maar gelukkig was er in de accessoirehandel nog zo het een ander te koop om van jouw Traction Avant een van het doorsneepatroon afwijkende auto te maken. Zo leverde de firma E.Tonneline uit Courbevoie een voorzetneus, die afweek van wat Citroën bedacht had.

En voor wie dat nog niet genoeg was, er waren er door Tonneline ook motorkapversiersels en gewijzigde voorspatborden leverbaar. Besloot je tot aanschaf van laatstgenoemde, dan konden de koplampen ook lager worden geplaatst.
Al eerder had Tonneline een andere, ronde neus voor de Traction Avant ontworpen, qua vorm duidelijk onder invloed van wat in de Verenigde Staten kort voor de oorlog modieus was.

De buurt 2

De brug over het water, dat leidde naar de haven van Bussum is al lang verdwenen, er ligt nu een dam, alhoewel binnen afzienbare tijd er weer een kitscherig grachtje langs nog kitscheriger huizen zal lopen, want ook in Bussum heeft de retrohype toegeslagen. Twee Berlijnse architecten kunnen zich hier met hun "gemütlicher Baukunst" uitleven, waartoe ze in hun woonplaats nooit de kans zouden krijgen. Het interieur van het links op onderstaande foto nog net zichtbare huis is langzaam veranderd tot een bouwval.