MINERVA

 

Toen ik  in  1953 in Den Haag-Zuid ging wonen, had ik de keus uit twee buslijnen, de lijnen E en R. Bussen in Den Haag hadden, anders dan de trams vanaf het prille -  en niet zo heel  succesvolle -  begin in de jaren twintig, letters.  Trams die toen al twintig  jaar tot plezier van de Hagenaars voor het openbaar vervoer zorgden hadden cijfers.  Daar kwam pas in 1955 verandering in toen de bussen ook cijfers kregen, bus E werd omgedoopt in 20 en en R in 27.  

Het Haagse busnet kwam in de jaren dertig tot ontwikkeling, eerst door Allan in Rotterdam van carrosserie voorziene Minerva chassis in verschillende groottes gebouwde bussen, die in mei 1931 hun kenmerkende crème en bruine  kleur kregen en tot 1940 dienst bleven doen.

ZANG

 

Het dames Gesangquintett Flonderstonk, bestaande uit v.l.n.r. Sybilla, Fladeria, Argonauta, Steuna en Margadina, dat gister de sterren van de hemel zong in Katwijk en meteen werd gecontracteerd door  Prins Bernhard ter opluistering van de races in Zandvoort. Zijne Koninklijke Hoogheid gaat het kwintet uit eigen zak betalen.

Williams

De vraag is me niet een keer maar ...tig keer gesteld: wat is uw lievelingsmuziek? Tja, wat zeg je dan? Meestal antwoordde ik met een veel te lang verhaal, dat ik daarom hier niet ga herhalen. In elke muzieksoort heb ik mijn favorieten. Clarence Williams (foto) scoort bijvoorbeeld heel hoog wanneer het gaat om oude jazz. Er zit in zijn muziek iets humoristisch dat me erg aanspreekt en bovendien wordt hij altijd omringd door uitstekende muzikanten. onder wie Louis Armstrong, Sidney Bechet, Coleman Hawkins, Tommy Ladnier, James P. Johnson, Fats Waller en natuurlijk mijn favoriete tubaspeler Cyrus St. Clair. Wie een keer de solo in "Red River Blues" van laatst genoemde heeft gehoord vergeet die nooit meer. Ook in de opname van "Cushion Foot Stomp" uit 1927 is St. Clair nadrukkelijk aanwezig, naast  Ed Allen op cornet, Buster Baily op clarinet, Clarence Wiilams aan de piano en zang en Floyd Casey op washboard.

 

DE CASO

 

Marc de Caso (1893-1985) kwam na zijn opleiding aan de École Polytechnique in Parijs in dienst van de Franse Nord Compagnie om zich bezig te houden met de verbeteringen aan locomotieven, tenders en rijtuigen. Van zijn hand zijn de in 1928 geïntroduceerde geheel metalen rijtuigen, die de bijnaam "torpilles" kregen en tot 1936 gebouwd werden. De Caso ontwierp voor de het netwerk van de Nord rond Parijs een tenderlocomotief,  de 141T, waarvan 72 exemplaren werden gebouwd en waarvan de laatste exemplaren tot december, toen het stoomtijdperk rond Parijs eindigde, in dienst bleven. De Caso's magnum opus is echter de serie 232R, S en U (de T ontbreekt want die letter was voorbehouden aan tenderlocomotieven). De serie R verscheen niet meer in het kenmerkende bruin van de Nord, maar in 1940, na de samensmelting van de Franse spoorwegmaatschappijen in 1938, in het SNCF-groen. Bovenstaande foto toont een model van de 232R in zijn nadagen, in 1958 was er nog één van de drie gebouwde locs aanwezig in het depot La Chapelle. Het model veroorzaakte nogal wat zorgen, de basis is een door Jouef op de markt gebrachte 232U met een transkit van de firma Railway, oorspronkelijk had ik het geheel, na zorgvuldig afplakken van de wielen etc., in de primer gespoten om het door een vriend in de juiste kleur te laten spuiten, maar helaas die verf reageerde heel slecht op de primer, zodat de zaak weer moest worden schoongekrabt en uiteindelijk met de hand moest worden geschilderd en daarna geweathered*.

*weatheren is een manier om een modelloc, een -rijtuig, een -auto er gebruikt uit te laten zien.

SALLAND

Adelbert Kleinboetenhoes, dirigent van Hancates Gemengde Zangvereniging op Protestantse Grondslag "Röste en Vrea", tevens voorzitter van de Bond van Regionale Gemengde Zangverenigingen: "Wij hebben, al zeg ik het zelf, een prachtig repertoire van  Saksische liederen opgebouwd, maar wij beginnen ieder optreden met het zingen van het Sallands volkslied, waarvan ik de regels volgaarne citeer: "In de darpen met bargen en busse van ons oaveriesels land is zo röstig en kalm nog het leaven en ie veult nog de saksische band. Salland, woer iessel en regge eur weg zeukt langs diek en langs wal. Ik verlang noa oe heed en oe busse, 't is et land det mie geet boavenal. Salland, salland, hier is mien stea, woer't leaven vedan geet in röste en vrea." Daarnaast zingen wij, nu het weer kan, ook oudere Nederlandse liederen, opdat die niet vergeten worden, zoals: "Wien Neerland bloed door d'aderen vloeit van vreemde smetten vrij". Met dat lied hadden wij voordat corona ons in de greep nam veel succes op een bijeenkomst van de Nederlandse Pegidabeweging en  dat heeft er toe geleid dat we later dit  jaar kunnen optreden bij onze Saksische  bloedbroeders in Chemnitz. Begin juli komt bovendien de Gross Chemnitzer Gesang Verein naar Hancate wij zijjn al druk bezig een aantal Duitse liederen in te studeren waaronder "Mit Mercedes Benz voran", ik hoop dat we daardoor voor subsidie van de autofabriek in aanmerking  komen, zodat niet alleen ik, maar  het hele koor geüniformeerd kan optreden."

 

Familiale/Commerciale

Het meest sublieme idee voor een personenauto/bestelwagen is natuurlijk om voor beide dezelfde carrosserie te gebruiken. Citroën kwam in 1935 uit met de "Familiale" (een verlengde Traction Avant met drie zijruiten aan iedere kant en twee of drie strapontins - opklapbare stoeltjes - achter de voorstoelen), in 1939 werd het zusje leverbaar de "Commerciale" met een naar boven en beneden openklapbare gedeelde achterzijde. De "Conduite Interieure Commerciale", zoals de officiële naam bij de introductie luidde, was alleen leverbaar in zwart.

 

PUNJAB

Dit is eigenlijk een grapje, want de doedelzak is in de Punjab geen inheems instrument, maar de Britten hebben zo'n stempel, in eerste instantie op de militaire muziek van hun koloniën gezet, dat je van Ghana tot Fiji doedelzakken vindt. Schotse doedelzakken, wel te verstaan, compleet met de zak in tartanruit. In de Punjab kunnen doedelzakbandjes ter opvrolijking worden ingehuurd voor bruiloften en parijen.