Drage Flut zat vloekend aan het ontbijt. Zijn gatverdammes kwamen niet alleen door de reclames op de televisie, hij haatte "dar stuk ongeluk van Brand New Day, een volslagen debiel zonder boekenkast die met een belastingbrief stond te zwaaien" en "die klootzakken van TNO, een Nederlands bedrijf dat in ronkend Engels reclame meende te moeten maken" maar de gatverdammes kwamen ook doordat het ontbijt hem niet smaakte. Zijn vrouw had zoals gewoonlijk de ingrediënten aangeschaft, maar daar had ze de afgelopen veertien dagen met de pet naar gegooid. Ze werkte nu een half jaar bij De Haan B.V. als kwaliteitscontroleur op de eierklopperafdeling maar nu had ze plotseling de laatste weken geen aandacht meer voor het huishouden: de maisvlokken waren van een inferieure kwaliteit, in plaats van melk werd van hem verwacht dat hij de maisvlokken met chocolademelk zou verorberen en zelfs zijn grapefruitsap smaakte hem niet meer. "Grapfuifsap", noemde hij het. Zijn vrouw had een uur geleden de echtelijke woninng al verlaten. Hij, leraar geschiedenis, bleef drie kwartier langer liggen. Vandaag moest hij het bij zijn eerste les hebben over het Twaafjarig Bestand.
