Dump

Er was na de Tweede Wereldoorlog weinig meer over van een wagenpark waarmee goederen vervoerd konden worden, het is daarom niet verwonderlijk dat transportondernemers kozen voor overtollig oorlogsmaterieel. Ik kan me niet herinneren dat het woord dump toen gebruikt werd, maar nog jarenlang, tot ver in de jaren vijftig, zag ik, soms totaal verbouwde legertrucks. Ik heb het grote voorbeeld gevolgd en een aantal legervrachtwagens een civiel tintje gegeven. Vooral bovenstaande drietons Bedford was zeer in trek. Van de vrachtwagen hieronder ben ik niet zeker van de oorspronkelijke fabrikant, vermoedelijk is het het een AEC, de chroom radiateur zal hij tijdens de oorlog niet gehad hebben, maar aangezien het oorspronkelijke ontwerp ontleend was een een vooroorlogse vredesproductie, heb ik me deze vrijheid veroorloofd. De onderste vrachtwagen is een GMC, de oorspronkelijk canvashuif is vervangen door een houten opbouw. Soms was de oorspronkelijk auto nauwelijk te herkennen, vooral op het chassis van de jeep, we spraken dat woord destijds als jeep uit en niet als dzjiep, verschenen de meest merkwaardige houten bouwsels.

Canada 3

Eerst maar even de tekst van "La Bastringue":

Messieur, messieur je voudrais danser
Oh La Bastringue, pis La Bastringue
Messieur, messieur je voudrais danser
La Bastringue dans vot’ café

Venez, venez j’vais vous faire danser
La Bastringue, pis La Bastringue
Venez, venez j’vais vous faire danser
La queue d’votre robe va r’voler

Avec toué je veux pas danser
ah La Bastringue pis La Bastringue
Avec toué je veux pas danser
Tu es bien trop exité

Mais dis-moi donc t’es pas gênée
La Bastringue, La Bastringue
Mais dis-moi donc t’es pas gênée
V’nir m’insulter dans une veillée

T’as pas besoin de te fâcher
ah La Bastringue, pis La Bastringue
T’as pas besoin de te fâcher
J’ai faite ça c’est pour t’étriver

Me voilà donc le coeur brisé
La Bastringue, et pis La Bastringue
Me voilà donc le coeur brisé
D’la peine que tu m’as donnée

Viens dans mes bras mon cher André
ah La Bastringue, pis La Bastringue
Viens dans mes bras mon cher André
Viens donc je vas t’embrasser

T’as donc un beau bec sucré
La Bastringue, La Bastringue
T’as donc un beau bec sucré
Je suis prêt à r’commencer

en daarna de beroemde uitvoering van La Bolduc (1894 -1941), bijgenaamd "Queen of the Canadian Folk Singers", zeker is dat zij de eerste Canadese singer/songwriter was.

From: http://lyricstranslate.com

Canada 2

Het Canadese Frans klinkt even anders dan ons school-Frans, dat wordt duidelijk wanneer we de liedjes van Richard Desjardins horen, een in 1948 in Rouyn (Quebec) geboren cineast en liedjesschrijver, die al jong samen met zijn broer Roger optrad en deel uitmaakte van de groep "Fabulous Cascades". Samen met vier vrienden richtte hij in 1975 de countryrockgroep "Abbittibbi" op, maar ofschoon het succes uitbleef, volgens Dejardins omdat zijn liedjes even welkom waren als een stripteasedanseres in Teheran, en de groep uiteenviel, bleven zij elkaar, ook muzikaal, ontmoeten. In 1977 maakte Desjardins zijn eerste film, een documentaire ter gelegenheid van het vijftig jarig bestaan van zijn geboorteplaats. Het was tevens zijn eerste film, waarin hij aandacht vroeg voor het milieu. Hij schreef en schrijft nog steeds de muziek voor eigen films en werd in 2005 gekozen tot “Environmental Hero of the year 2005”.

Als toegift "Les Charbonniers de l'Enfer" (let op het voetenwerk) met "C'est dans notre Paroisse".

Canada

Een van de laatste der dagelijks inzetbare Mohicanen moet de kraanwagen van garage Roeleveld in Breukelen geweest zijn. Dat was eind jaren zestig, maar vlak na de Tweede Wereldoorlog zag je ze in grote getale het vaderlandse beroepsgoederenvervoer weer op gang brengen, bijvoorbeeld op het Leeuwarder Oldehoofsterkerkhof, waar ik op een vrije woensdagmiddag regelmatig te vinden was. Ik vond en vind ze nog steeds prachtig met hun stompe neuzen, die Canadese Fords en Chevrolets, de eerste met een V8-, de tweede met een zescylinderlijnmotor, ze waren er met een, maar ook met twee aangedreven assen en waren universeel inzetbaar. Ik heb foto's van ze met een luchtdoelgeschut achterop, als radiowagen, als watertanker, als brandweerwagen, als rijdend kantoor, als ambulance, als kiepauto, als commandowagen en natuurlijk als vrachtwagen. Toen ik zondagmiddag na afloop van de rondrit met de oude trams het terrein van het Haarlemmermeerstation opliep, stond daar onderstaande Canadese Ford. De foto boven is van een model van zijn broertje: een Chevrolet.

Carrousel

Als ik aan het woord carrousel denk, dan denk aan de kermis op het Zaailand in Leeuwarden van vlak na de oorlog, dan denk ik aan België, waar men in de regel wat meer interesse heeft voor volkse historie, dan denk ik aan het marktplein in Colmar, waar ik een paar jaar geleden nog een carrousel zag en dan denk ik aan Jacques Tati's magnifieke "Jour de Fête", maar dan denk ik niet aan de Verenigde Staten. Dat blijkt bekrompen want vriend Charlie Hurst, die zaterdag j.l. voor bekenden met zijn Plymouth een huwelijk reed, stuurde me een paar indrukwekkende foto's van een carrousel in East Haven (CT). De carrousel staat permanent in een gebouw, waar recepties worden gehouden en een van de panelen toont zowaar een "Nederlands" landschap.

Schotse Trije

Gisteravond om kwartier over zessen kwam ons buurvrou, die de r niet zeggen kan, mij vragen of ik om halve achten mee ging te laindensen in Langweer. Nu heeft het even geduurd voordat ik voor het verstand gekregen heb dat ons buurvrou Richtje heet, want ik vond Wichtje toch al een nuivere naam, maar ja, als men de r niet zeggen kan, krijgt men gauw zulks misbegrijp. In de wagen, ze heeft een Mietsoebizon, vertelde ze me wat laindensen was, dat was maar goed ook, want ik dacht dat het een soort van Groninger Schotse Trije was. Het is dansen in kobaaipakjes met puntige laarzen en grote hoeden op de hol en dan allegaar tegelijk in regeltjes, op zangetjes van Sjonnie Kes en Sjonnie Denwer. Men moet dus zonder mis Sjonnie heten om voor het muziek te zorgen. Maar het was prachtigmooi, ze hadden allegaar bloesjes met floddertjes aan, uitzijn een man, die was in Schotse rok en blote knibbels, die had waarschijnlijk, krekt als ik gedacht, dat het om de Schotse Trije ging. Richtje deed tijge haar best en vroeg mij of ik niet meedoen wou. Nou ben ik wel een lijtsbeetje halfwijs maar niet helendaal, dus dat heb ik niet gedaan. Toch was het een puur noffelijke avond.

Vrouw Ymkje Sinnema - Meindertsma, De Haske

Tram 2

Langzamerhand kreeg ik gister medelijden met Richard, die gister meer dan twee uur aan de krukken stond van tram 72, terwijl we een uitgebreide rondrit door Amsterdam maakten, na zelf een half uurtje op het open balkon te hebben gestaan, drong het ook tot me door dat trambestuurder een eeuw geleden een beroep was voor geharde mannen. Op de foto links is ook het kleine luikje in de deur van het gesloten compartiment te zien, waardoor de de lopende conducteur destijds kon vragen of iedereen op het voorbalkon een kaartje had. De donateursdag van de Tramweg-Stichting begon om 11 uur bij het Amstelstation en de rondrit langs o.a. Leidseplein, Centraal Station en Artis eindigde rond twee uur bij het Haarlemmermeerstation, waarna er nog uitgebreid gebruik kon worden gemaakt van ritten over de museumlijn naar Bovenkerk. Aan de rondrit deden, behalve de 72, de motorwagens 307 en 533 en de bijwagens 663 en 987 (de laatste voorzien van de voor Amsterdam zo kenmerkende brievenbus) mee.
Volgens de boeken werd de tweeramer 72 gebouwd in 1903-'04 in een Hongaarse fabriek, de 307 in 1914 door Werkspoor, de 533 in 1949 eveneens door Werkspoor, de 663 kwam in 1912 in dienst onder nummer 445 en werd ook door Werkspoor gebouwd, de 987 kwam in 1950 op de rails en was ook een Werkspoorproduct.
Bij het Haarlemmermeerstation stond de 144 door de Tramweg-Stichting met een hele vloot andere wagens overgenomen van het failliete Amsterdams Openbaar vervoer Museum (AOM), de 144 een voor Amsterdam in Hongarije gebouwde tram met een electrische installatie van Union kan voorlopig alleen maar heen en weer rijden, bochten nemen is uit den boze.
Wie wil zien hoe een trambestuurder de koude wereld zag zo'n 105 jaar geleden, kijkt met me mee over de schouder van Richard. Het tweede filmpje toont de 307 genomen van het achterbalkon van de 72.

De Tramweg-Stichting, kan trouwens na de de overname van de boedel van het AOM, best wat nieuwe donateurs gebruiken, het adres is Van Zuylenstraat 44, 3454EV De Meern.