Hij is a.s. maandagavond op BBC 1 te zien in "The Royal Bodygard" (trouwens, een hem onwaardige serie), maar hij is in ons land waarschijnlijk het meest bekend als detective Frost in de serie "A Touch of Frost", maar hij was ook aanwezig in "Only Fools and Horses" en "Open All Hours". Ik heb het over de Britse acteur David Jason. Eind jaren zestig werkte hij mee aan aan een van de voorlopers van "Monty Python's Flying Circus", "Don't Adjust Your Set" samen met The Bonzo Dog Doo-Dah Band. Uit dat programma drie nummers: "The Intro and The Outro", "Tubas in the Moonlight" and "Hello Mabel" (het laatste overigens zonder Jason).
8.1.12
7.1.12
Tekeningen
Gister vond ik een mapje met tekeningen van mij terug uit de vroege jaren vijftig. Dit is er een van.
Mango
Je had ze destijds in twee soorten: invalidenwagens waarmee je met de armen een ronddraaiende beweging en invalidenwagens waarmee je met de armen een op-en-neergaande beweging maakte. Ze waren er voor één persoon. Ik zie de noodzaak van brommobielen voor twee personen niet in, tenzij er binnenkort ook duorollators en duokrukken op de markt verschijnen. Vroeger wilde je niet graag gezien worden in een invalidenwagen, maar dat is, tenminste waar ik woon, ook veranderd. In plaats van een bejaarde, zie ik een, nog niet rijp voor een echt rijbewijs, jongeling door het dorp scheuren. Ik vind dat vreemd. De meeste van die karretjes zijn slecht vorm gegeven en produceren bovendien flink wat lawaai, maar gister zag ik een fraai gevormde electrische solowagen: de Mango "Jaguar". Op bovenstaande foto is hij rood, dat is niet mijn keuze, in zilver oogt hij nog beduidend beter.
6.1.12
Foto
Deze foto maakte ik in de jaren tachtig in Mulhouse. Qua foto is hij nauwelijks interessant, maar hij vertelt wel een ongelooflijk verhaal. Kijk even mee, eerst de straatnaam Passage Teutonique, op de muur geschilderd Café Restaurant Zum hinteren Sternen, de eigenaar van de zaak heette Joseph Singer , daaronder het woord funebre en tenslotte de kreet Palestine vivra.
Humor
Er is verdraaid weinig humoristische muziek. O, er valt zo nu en dan best flink te lachen, maar dat heeft meer met de tekst dan met de noten te maken. Het is maar een kort rijtje dat ik kan bedenken: Haydn, Mozart, Jones, Hoffnung, Schickele en dan heb ik het wel gehad en moet ik in de boeken duiken om meer namen van muzikale grappenmakers te vinden. Soms horen mensen de grap niet, een voorbeeld daarvan is Mozarts "Ein musikalischer Spass" in F groot KV 522, waarmee hij de draak steekt met een niet zuiver spelend aantal dorpsmuzikanten: twee hoorns en een aantal strijkers. Hier is het vierde deel "Presto", uitgevoerd door het studentenkamerorkest van de universiteit van Montreal o.l.v. Silvia Tabor.
Subscribe to:
Posts (Atom)





