Tekening

Over een paar dagen is deze tekening weggeregend of door voetstappen weggesleten, ongetwijfeld is het een portret van iemand die een bril draagt. Op  mijn wandeling door Weesp fotografeerde ik vanmorgen de tekening, op de terugweg naar het station haalde een mevrouw boodschappen uit haar fietstas, ik vroeg of zij  wist wie de kleine kunstenaar voor haar huis was, het bleek haar vijfjarige zoon.

Muziek

Soms ontmoet ik mensen van wie de muzikale smaak niet verder reikt dan een Madrigaal van Monteverdi. Dat is niet erg, wanneer ze maar erkennen dat Strawinsky en Glass ook muziek schreven respectievelijk schrijven en precies daar hapert het nog wel eens aan. Gaat waardering van muziek  bij mij altijd van een leien dakje? Nou nee, niet echt. IJle met een computer opgeleukte, urenlange fluitmuziek van Amerikaanse Indianen (zogenaamd ter meditatie) gaat er bij niet in. En eigenlijk vind ik de uitvoering van Les Stentors van "J'attendrai" ook over het randje. Een liedje, dat ik altijd geassocieerd heb met een vrouw wier man naar het front trekt, wordt in een glittercostuum gehesen. Maar misschien is die associatie van mij wel fout. Het pompeuze van I Muvrini stuit mij ook tegen de borst: folklore wordt  op een wonderlijk overdreven manier de concertzaal ingehesen, terwijl al die versiering absoluut niet nodig is. Eeuwenlang is er op Corsica en Sardinië op dezelfde manier gezongen, polyfone zang door een groepje in een kring staande mannen, maar moderne techniek voegt er iets aan  toe dat ik in feite niet horen wil en CD na CD lijkt het erger te worden. Ik ben dus eigenlijk muzikaal gezien qua waardering van folklore een conservatief baasje. Om duidelijk te maken wat ik bedoel: luister eerst nog eens naar I Muvrini (gister op dit blog) en dan naar A Cumpagnia of A Filetta (foto), die aanzienlijk dichter bij de bron blijven.

Les Stentors

Behalve dat "J'attendrai" o.a. op het repertoire staat van een op straatspelend  dixielandbandje in Toulouse heeft het liedje ook een plaats gevonden bij Les Stentors, een in 2010 door bariton Sébastien Lemoine gevormd kwartet van operazangers, bestaande uit Lemoine (die trouwens begin dit jaar de groep heeft verlaten en vervangen is door Jean-Philippe Catusse), Mathieu Sempere, Vianney Guyonnet en  Mowgli Laps. De groep voert oude Franse chansons uit en  doet dat met groot succes, in 2012 kwam de CD "Voyage en France" uit, waarvan meer dan 350.000 exemplaren werden verkocht. Inmidels zijn er meer CD's verschenen: "Une Histoire de France" en "Rendez-vous au Cinéma", alle op het label TF1 Musique. Alhoewel ik de uitvoering van "J'attendrai" overdreven pompeus vind zijn er wel  degelijk fraaie staaltjes van Les Stentors te vinden zoals "Le Chant des Partisans Officiel" en hier zijn ze samen in een live optreden met twee leden van Corsicaanse trio I Muvrini, dat trouwens ook enige overdaad niet schuwt.

Terug

Een buitengewoon goed begin van  de dag: Ronald van den Boogaards blog is terug!

News for the Dutch

Minister Melanie Guiltz of the Hedges of Infrastructure and Environment will prolong 2toDrive

Rina Ketty

Rina Ketty (echte naam Cesarina Pichetto 1911-1996) was, zoals de echte naam al doet vermoeden, een Franse zangeres van Italiaanse origine. Ze kwam begin jaren dertig naar Parijs en na een wat moeizame start had ze haar eerste succes met "Sombreros et Mantilles", maar daarna kwam"J'Attendrai" dat voor altijd - net als "Lili Marleen" - aan de Tweede Wereldoorlog zal blijven gekoppeld. Oorspronkelijk was het een Italiaans liedje "Tornerai", ook gezongen door het Trio Lescano, een drietal in Nederland geboren zingende zusjes met een Hongaarse vader en een Nederlandse moeder. Het trio had tot 1943 veel succes tot de Italiaanse autoriteiten alle optredens onmogelijk maakten vanwege het feit dat de moeder (operettezangeres Eva de Leeuw) van joodse origine was. Het Trio Lescano had ook een loflied op de fameuze Italiaanse autocoureur Tazio Nuvolari - de vliegende Mantuaan (foto) - op het repertoire.

Montevideo 2

In juni 1942 eindigde de vlucht van Frankrijks meest beroemde vooroorlogse orkestleider Ray Ventura in Montevideo. Hij - van Joodse komaf - was in Juni 1940 Parijs ontvlucht, nadat hij zijn orkest had ontbonden en zich in Lyon (in het onbezette Vichy-deel) gevestigd. Ventura probeerde daar zijn band opnieuw op poten te zetten om in Zuid-Frankrijk te gaan touren. Dat lukte en het laatste concert van Ray Ventura et ses Collégiens vond plaats in Cahors, waarna de band de Spaanse grens overtrok en via Madrid zich in Cadiz inscheepte naar Rio de Janeiro, waar de band op 24 december 1941 aankwam. Na een contract van een paar maanden in het Casino de Urca trok de band verder en belandde in Montevideo. Het grootste Ventura-succes was "Tout va très bien, Madame la Marquise" in 1937, waarvan overigens meerdere versies bestaan, want klaarblijkelijk vond de platenmaatschapij het nodig in te grijpen. Dit is de ongecensureerde versie "De markiezin op reis".