In de eerste plaats was ik naar Get Records in de Utrechtsestraat gewandeld om de blueskalender voor 2007 aan te schaffen. Gelukkig was er nog een exemplaar, compleet met gratis CD. Daarna even snel rondgekeken of ik nog iets van mijn gading kon vinden en waarachtig daar was na zeventien jaar zwijgen een nieuwe CD van David Bromberg. Toen ik David in 1989 in Chicago sprak, vertelde hij me dat hij moe was van het touren en heel andere plannen had: vioolbouw, daarna hadden we nog een paar maal telefonisch contact en had het bouwen van violen zich uitgebreid tot de handel in violen. Ook dit keer kocht ik de CD zonder een noot gehoord te hebben, David heeft nog nooit iets op plaat of CD gezet, dat me niet beviel, of het zoals nu, solistisch gebeurt, of met een band. Ik moet hem midden jaren zeventig ergens in het zuiden van ons land voor de eerste keer ontmoet hebben. Hij was op een wonderlijk geplande tournee, die hem en zijn band van van hot naar her sleepte. Daar viel niks meer aan te veranderen, maar wel aan het feit dat hij zijn laatste optreden had in Leeuwarden en de boot naar Engeland moest nemen vanuit Calais of dat hij zijn laatste optreden had in Luik en de boot vanuit Hoek van Holland moest proberen te halen. Zo heel precies weet ik het niet meer, maar ik vond het redelijk absurd en met mijn hulp werd de plaats van vertrek van het continent veranderd, waarvan nog steeds Davids vriendelijke woorden op de achterkant van de hoes van de elpee "David Bromberg" getuige zijn. Hij had een schitterend orkest, dat het ene moment als een stringband klonk en het volgende moment als een blaasorkest, doordat hij een aantal voortreffelijk multi-instrumentalisten in zijn band had.
Ik hem vaak gesproken, net als Loudon Wainwright III en Augie Meyers mist hij elke sterallure. Ik heb met hem in Chicago naar een baseballwedstrijd van zijn zoontje staan kijken, ik heb hem in de oude VARA-studio geinterviewd, de dag nadat aangekondigd was dat Singer de Nobelprijs zou krijgen en met hem gesproken in de lobby van het vermaarde Amsterdamse hotel Wiechmann, toen mijn bandrecorder dienst weigerde en hij besloot, nadat ik met veel gemier het apparaat weer aan de gang had, liever een paar liedjes te zingen in plaats van opnieuw een vraaggesprek te ondergaan.
Op zijn nieuwe CD grasduint hij door de rijke Amerikaanse folklore van tradionals via reverend Gary Davis tot Bob Dylan, elk liedje is voorzien van een inleiding, zodat je precies te weten komt, hoe en waar hij het ontdekte en wat het voor hem bijzonder maakt. De CD heet "Try me one more time", toen ik thuiskwam bekeek ik ook de aangeschafte blueskalender en zag ik welke liedjes op de daarbij behorende CD staan en toeval of niet op die CD staat het orgineel van "Try me one more time" van Marshall Owens, een blueszanger wiens hele opgenomen oeuvre vier nummers beslaat.
David Bromberg "Try me one more time" Appleseed Recordings. APR CD 1099
