Lievelingsmuziek

De vraag is me niet een keer maar ...tig keer gesteld: wat is uw lievelingsmuziek? Tja, wat zeg je dan? Meestal antwoordde ik met een veel te lang verhaal, dat ik daarom hier niet ga herhalen. In elke muzieksoort heb ik mijn favorieten. Clarence Williams (foto) scoort bijvoorbeeld heel hoog wanneer het gaat om oude jazz. Er zit in zijn muziek iets humoristisch dat me erg aanspreekt en bovendien wordt hij altijd omringd door uitstekende muzikanten. onder wie Louis Armstrong, Sidney Bechet, Coleman Hawkins, Tommy Ladnier, James P. Johnson, Fats Waller en natuurlijk mijn favoriete tubaspeler Cyrus St. Clair. Wie een keer de solo in "Red River Blues" van laatst genoemde heeft gehoord vergeet die nooit meer. Ook in de opname van "Cushion Foot Stomp" uit 1927 is St. Clair nadrukkelijk aanwezig, naast  Ed Allen op cornet, Buster Baily op clarinet, Clarence Wiilams aan de piano en zang piano en Floyd Casey op wasbord.

 

Wolf

 

Er zijn mensen die vinden dat de wolf in Nederland thuis hoort, er zijn anderen die willen dat wolven kunnen worden afgeschoten. Een boer in Texas heeft een middel gevonden om zijn kuddes te  beschermen: een ezel.

MG

Onlangs werd ik een MG gewaar. Een nieuwe, op SUV-formaat. Ik vroeg me af wat MG-adepten van de teloorgang van het eens voornamelijk, door sportieve voitures bekende merk hiervan vonden. MG dat eens stond voor Morris Garages schijnt nu Modern Gentlemen te betekenen en het hoofdkwartier van de firma staat in Shanghai. Ik heb een aantal modellen van klassieke MG's uit mijn verzameling bij elkaar gesprokkeld en op deze blog gezet.  Nee, ik  heb die MG-SUV niet gefotografeerd, er zijn grenzen.

Leeuwarden 2

Was het alleen maar ergernis in de Friese hoofdstad. Wel nee. Het Oranjehotel tegenover het station blijft een geweldig hotel met ongelooflijk aardig personeel. Toen Una nog leefde ontdekten we hoe hond vriendelijk het hotel is: er stonden een bedje, een bakje water en hondensnoepjes voor haar klaar.  Dat was uniek,  want de meeste hotels rekenden zeventieneneenhalve euro voor een nachtje  slapen voor een hond, maar daar stond niets tegenover. Wat me op straat opviel is hoe weinig Liwadders, het Stadsfries, nog gesproken  wordt, maar daar kwam verandering in toen ik in gesprek raakte met twee Leeuwarders op het terras van Proeflokaal Wouters, waar het tussen haakjes, heel goed eten is. Eigenlijk waren beide mannen geen Leeuwarders maar Huizumers, die me aanraden  naar de Schrans te gaan. De Schrans, oorspronkelijk de weg waar je van Heerenveen komend binnenkwam, maar nu een fraai aangelegde boulevard.

Electra toen

Electrische auto's hadden natuurlijk geen radiateurs en die was destijds - en jaren later nog steeds - het onderdeel van een auto dat de herkenbaarheid van  het merk bepaalde, maar het ontbreken van de radiateur kan niet de oorzaak zijn van dat vrijwel alle electrische auto's als twee druppels water op elkaar leken: voor een ruimte voor de accu's, dan een ruimte voor chauffeur en passagiers en tenslotte een bagageruimte waarin de rest van de accu's waren geplaatst. Dit zijn  drie Amerikaanse merken: Argo, Beardsley en Borland, die een vrijwel identieke carrosserie hadden.

Argo kwam uit Saginaw, Michigan en bestond slechts drie jaar (1912 - '14), topsnelheid de auto was 20 mijl per uur. Klaarblijkelijk waren er twee voorstoelen tegen de rijrichting in, ieder aan een kant van de chauffeur.

Beardsley adverteerde heel duidelijk met de vrouw in gedachte, de auto kwam uit Los Angeles, Californië en dat is uitzonderlijk. Er schijnen tussen 1915  en 1917 twaalf verschillende modellen leverbaar te zijn geweest, de maximum snelheid van het lichtste model was 28 mijl per uur.

Borland zat in het laatste jaar van zijn bestaan (1913) nog altijd in Chicago, Illinois, waar de fabriek in 1903 was begonnen. In tegenstelling tot andere bouwers van electrische auto's had de Borland een cardanas in plaats van kettingen voor de eindaandrijving. De topsnelheid vas 22 mijl per uur.

 

Leeuwarden

Ik was een paar dagen in Leeuwarden, een stad die ik exact zeventig jaar geleden verliet. De heenreis was al bijzonder plezierig, omdat de trein niet verder ging dan Akkrum en ik vandaar met een touringcar naar de Friese hoofdstad vervoerd. Mijn rollator ging in een  laadruimte  onder in  de bus en vervolgens mocht ik zien hoe ik de bus in kwam. Op de terugweg ben ik dan ook via  Groningen gegaan, om zo'n exercitie te missen. Leeuwarden is flink opgeschoten in de vaart der volkeren en er bestaan grootse plannen om nog verder omhoog te gaan. Zo krijgt het mausoleum van Bonnema er vijftien etages bij, het witte waterstaatstation wordt in een zacht roze tint geschilderd, de raampartijen worden hardgroen maar  uiterst belangrijk op een  aantal markante punten  in de stad (hoek Wirdummerdijk/Nieuwestad, hoek Voorstreek, aanvang Harlingerstraatweg, tegenover Ús Heit) komen exacte kopieën van het meer dan fantastische beeld van Betje (of Roosje) Cohen - compleet met kinderwagen - dat oorspronkelijk aan het begin van de  Schrans stond maar inmiddels is opgerukt naar een hoek vlak bij de Beurs, dit allemaal tot meerdere glorie van de "joadse negoasje", want zo herinnert Leeuwarden zich zijn joodse volksdeel  toch het best.

Condens