Ophicleide

Eindelijk een duidelijke uitleg bij een uitzonderlijk en in onbruik geraakt instrument: de ophicleide. In Parijs ga ik altijd even langs bij de antieke instrumentenhandel van Bissonet in de Rue du Pas de la Mule, nee ik ga niet naar binnen, maar ik vergaap me voor de etalage aan al het fraais: een oude draailier, een monochord, een concertina en een keur van blaasinstrumenten, waaronder de ophicleide. David Guerrier speelt Airs variés pour ophycléide et piano van Hyacinthe Klosé. Waarom ben ik zo geinteresseerd in dat instrument? Omdat het anders dan de saxofoon in feite bijna volledig verdwenen is. Toch heeft het een schitterende klank en had het oorspronkelijk net zo'n uitgebreide familie als de saxofoon, met bijvoorbeeld een alt, tenor, bariton en bas. De uitvinder van de saxofoon, Adolphe Sax was waarschijnlijk net iets handiger dan de uitvinder van de ophicleide, hij liet meteen speciale composities schrijven en belangrijker de sax werd ogenblikkelijk vergeleken met de menselijke stem. De ophicleide klonk misschien net iets te veel als een hoorn. Maar in deze Fantasie van Hummel, uitgevoerd door Patrick Wibart, klinkt de basophicleide fantastisch.

H.O.S. 2

It H.O.S. organisearre twa kear yn it jier in rally, ien yn Maaie en ien yn Septimber. Beide kearen útset troch de foarsitter sels. Yn Maaie siet Oege, de skriuwer oan it stjoer fan syn Opel Kadett út trijentachtich en wie Jelle, de ponghâlder de kaartlêzer, yn Septimber siet Jelle oan it stjoer fan syn Mercedes 190 út fjouwerentachtich en lies Oege de kaart. Beide kearen siet Hobbe efteryn, net foar de kontrôle, om't hy dêrfoar syn fjouwer bern ynskeakele hie, sels de lytse Dennis, hy wie noch mar fiif, wie moarns ier troch Hobbe mei de Suzuki en wat krintepofkes nei syn kontrôleplak brocht. Net dat Hobbe syn frou it dêrmei iens wie, want it koe skriklik reine en de bern kamen oan 't fel ta trochwiet jûns wer werom. Se waarden wol te plak brocht troch Hobbe, mar net wer ophelle, nee, Hobbe hie in hyl systeem úttocht en hy hie dêr mei it útsetten fan de rally mei rekkene, dat Esther, syn âldste de jongere bern by lâns koe en se mei de bus ophelle koe. Esther hie de lêste kear tige it smoar yn han, want Hobbe hie net goed op de pealen fan Arriva sjoen, want op Snein rûnen de bussen mar ien kear yn de twa oeren en sadwaande kaam se mei de oare bern earst om kertier oer tsienen yn'e hûs.

H.O.S.

Hobbe, jim wite wol de man fan de stjonkende bolle, wennet yn de Haske, wêr hij ek foarsitter fan it "Hasker Oldtimer Selskip" is. Net dat er sels in âld wein hat, want men kin in Suzuki út sânennjoggentich skraachoan in oldtimer neame, mar yn de Haske hat men, lykas as it sankje al seit mear ferstân fan it ophingjen fan bargen as fan auto's, om it even of it om nije weinen, oldtimers of yougtimers giet.

Ien kear yn 'e moanne komt it "Hasker Oldtimer Selskip" byinoar. Foar it geselligens. It is wol in ledegearkomste, mar feitliks mei it dy namme net drage. Hobbe en syn maten, de meibestjoersleden fan it "H.O.S.", sjogge inoar ommers eltse dei, omdat se yn it Fean yn de bou sitte, mar men hat in hobbyklupke of men hat gjin hobbyklupke. Se binne mei harren trijen: Hobbe, de foarsitter, Oege de skriuwer en Jelle de ponghâlder, mear leden, gewoane leden, sil ik mar sizze, bin der ek net, want sa as Hobbe seit, dêr hat men mar in bult lêst fan. En al hat Doekele Tiemersma al sân kear besocht mei syn A-Ford út njoggentjintritich lid fan it "Hasker Oldtimer Selskip" te wurden, hij komt net troch de ballotaazje. Doekele koe him al op it blêd fan it selskip abonnearje, mar hij stie derop dat hij earst in proefeksimplaar ynsjen woe. "Dat kin net", hat Oege doe sein, "soks wol Hobbe net ha!" En Hobbe syn wurd wie wet by it "Hasker Oldtimer Selskip". No soe Doekele dôchs net folle nocht oan it blêd han ha, want útsein it wurd fan de foarsitter stie it blêd, neamd "Ús Wein", fol mei oerdrukken fan artikels út "De Auto" út de jierren njoggentich en kaam it mar ien kear yn it jier út.

Charlie Parker

Charlie Parker (foto) en Dizzy Gillespie met "Hot House" in 1952.

Schilder in het kwadraat

Niet meteen een onderwerp waar je als schilder aan denkt of dat je inspireert. Maar toen een paar jaar geleden mijn huis geschilderd werd, bleek een van de schilders behalve vaardig met de kwast ook vaardig met het penseel. Ik kreeg een folder van een tentoonstelling in Kortenhoef waar zijn werk een paar dagen kwam te hangen. Voorop de folder zag ik naaststaand benzinestation en ik was meteen enthousiast, want ik herkende het als het BP-station aan het Moleneind in Kortenhoef waar ik, enige jaren toen ik in Breukelen woonde en in Hilversum werkte, tankte. De eigenaar van het station, die ook in fietsen deed, was een reus van een man, altijd gekleed in een groene overal: de heer De Kloet. Natuurlijk heb ik het schilderij gekocht. Het tankstation is al lang verdwenen. Vanmorgen zag ik de maker van het schilderij: Martin van den Broeck bezig met waarmee hij zijn dagelijks brood verdient: het schilderen van huizen. Inmiddels heeft hij een website: ga kijken! Martin zet nog altijd de wijde omgeving rond zijn woonplaats op het doek.

Wobbe

"Ajje in ons land teugen te hoge WOZ-waarde protestere wille, dan mutte je uuteindeluk naar de rechter. Dat kost nou 41 euro, maar Opstelten, wil dat verhoge tot 500 euro. 't Is maar dat jimme wete dat de VVD het goed met jim foor het."

Kleur

Vrolijk? Ja! Functioneel? Nee! Ik heb het over de kleurtjes op de rijtuigen van de snelle trein tussen Amsterdam en Rotterdam, die vanaf maandag doorrijdt naar Breda. Wat Fyra, want zo heet de trein, een naam die ik ook al niet begrijp, bezield heeft die wonderlijke zwevende lijnen op de wagons te penselen is mij een raadsel, tenzij het de bedoeling is de Coca-Cola-omzet te verhogen.

Op onderstaand rijtuig van de Chemins de fer de l'Est uit het verleden hebben de kleuren een functie. Het rijtuig heeft vier compartimenten, de middelste twee rode zijn voor eerste-klas-passagiers, de beide buitenste groene voor reizigers tweede klas.