Gesprek in Duitsland 5

Hij meent het, denk ik, hij wil bejaarde kortebroekendragers inderdaad uit beeld, wat ik dacht dat een goede grap was, blijkt serieus. Ik moet hem een paar stevige suggesties aan de hand doen: "Wat dacht u van een verbod tot winkel-, café- en restaurantbezoek? Bij de toegang een klein cirkeltje met een rode rand, een verbodsbordje. Met een korte broek en een kruis erover?" "Het is een begin", zegt Čalba. "Of nog veel beter", ik raak enthousiast, "slechts zij, die toestemming op het gemeentehuis hebben gehaald, mogen korte broeken dragen." "Ja, maar dan wel nadat zij eerst al hun lange broeken hebben ingeleverd. Voortaan dragen zij 's zomers en 's winters een korte broek. Dat zal ze leren." "Goed, wat doen we met de mouwloze t-shirtdragers?" "Exact hetzelfde: alle overhemden, colbertjes, jacks, jassen en dergelijke dienen te worden ingeleverd, voordat toestemming wordt verleend in een mouwloos t-shirt de openbare ruimte te betreden en dat hemd dient dan het gehele jaar te worden gedragen. Fantastisch, binnen één winter zijn we van de idioten af, ze sterven bij bosjes aan longontstekening en pleuris." Čalba zwaait enthousiast met zijn armen bij het vooruitzicht. Voorzichtig maak ik hem attent op het overgebleven vraagstuk: hoe getatoeëerden uit het straatbeeld te verwijderen.

J.J.

 

Er staan twee J.J.'s in  mijn platenkast: J.J. Johnson de trombonist, die samen met collega Kai Winding, zorgde voor prachtige tromboneduetten en J.J. Cale, de gister overleden singer/songwriter, van wie ik net de eerste negen elpee's uit de kast gehaald heb. Weer een held voor altijd het zwijgen opgelegd, ik heb hem vanaf 1972 gevolgd en het leek me goed vanaf zijn eerste lp "Naturally" tot zijn negende "Travel - Log" steeds één nummer te laten horen "Clyde", met een voorname rol voor violist Buddy Spicher, ook in "Playing in the Street" van "Really" is een violist aanwezig, dit keer is het oudgediende Vassar Clements,  J.J. Cale werd op 5 december 1938 in Oklahoma City, meer "Okie" kan nauwelijks en dat is dan ook de titel van zijn derde elpee, van die plaat uit 1974 "Everlovin' Woman". "Travelin' Light" komt van "Troubadour" en "Boilin' Pot", waarin Cale alle intstrumenten speelt, van "5". "De hoes van "Shades" (foto) is geïnspireerd op een pakje Gitanes, echtgenote Christine Lakeland speelt orgel en zorgt voor de achtergrondvokalen in "Carry On"."Grasshopper" is een intrumentaaltje en is te vinden op de gelijknamige elpee uit 1982, bijzonder is het gebruik van een steeldrum."People Lie" staat op "#8" en "River Boat Song" op "Travel - Log".

Gesprek in Duitsland 4

Gesprek in Duitsland 3

Maar eigenlijk heb ik geen zin om van ons gesprek een marktplaats van ellende te maken, dus ik noem geen fietsers die linksom een rotonde nemen en motorrijders met Viagra in hun tank en keer terug bij Čalba’s korte broeken, mouwloze hempjes en tatoeages en ik verzoek hem zijn ergernissen te precizeren.  “Herinner je je toen je voor de eerste keer een lange broek kreeg”, vraagt hij. “O ja, toen ik eindelijk die gehate plus-fours kon verwisselen tegen een echte lange broek, die plus-fours was een verdomd ellendige en veel te lange fase tussen korte en lange broek.” Aha, u was verheugd, wat beweegt dan al die oude mannen van vandaag  een korte broek aan te trekken? Zoiets valt toch alleen maar te duiden als een terugval, heimwee naar een lang geleden afgesloten fase. Infantiel gedrag, regressie, noem het wat u wilt, maar het is niet normaal. Het zou me dan ook niets verbazen als hun onderbroeken niet geheel brandschoon zijn.”  “Maar moet je het dragen van een korte broek boven een zekere leeftijd verbieden?”  “Ik vind van wel, je moet mensen tegen hun eigen  infantiele gedrag beschermen. Het is het begin van dementeren.” “Dat is wel erg kort door de bocht. Ik kan me uw esthetische bezwaren heel goed voorstellen, maar om het  dragen van een korte broek nu meteen in het hoofdstuk geestelijke defecten onder te brengen…” “U gaat veel te veel uit van uw persoonlijke bezwaren, maar ik zie het anders, die, ik noem ze voor het gemak maar kortebroekers of naaktbeners (Čalba gebruikte het woord nudeleggers) moeten tegen zichzelf in bescherming worden genomen. Dat ze het straatbeeld bevuilen is duidelijk, maar als we dat als uitgangspunt nemen ontstaat veel te gauw  een discussie over smaak en die wens ik niet te voeren. Hoe korter de broek hoe geringer de intelligentie, daar moeten ze op worden aangesproken. Ze moeten zich schamen dat ze zich zo gekleed in de openbare ruimte durven te vertonen."

Gesprek in Duitsland 2

Het wordt tijd dat ik een ergernis van mij in de ring gooi: de met trappers uitgeruste kinderkruiwagens, waar zogenaamd milieubewuste pappies en mammies hun kroost mee vervoeren, op het nauwe fietspad steevast vergezeld van een vijfjarige, op een eigen fietsje voortslingerende, kleuter met een rose helmpje op het schedeltje. Bellen, als ik wil passeren heeft geen zin, want dan veranderen de mammies in driftige, kijfklare kloeken. Het fenomeen zegt Čalba niets. Ik moet het hem uitleggen, maar ook daarna begrijpt hij niet waar ik het over heb. Ik teken een kinderbakfiets, zet de maten erbij en geef de breedte van het fietspad aan. Hij geeft meteen de oplossing: een bakfiets hoort op de rijweg en niet op het fietspad. “Simpel toch?  Bovendien horen vijfjarigen  op eigen fietsjes door hun ouders natuurlijk helemaal niet te worden blootgesteld aan de gevaren van het verkeer. Wat is dat voor onzin? Dan hou je toch niet van je kinderen?”  Ik probeer Čalba uit te leggen dat juist ik, wanneer ik probeer te passeren, door de ouders wordt beschuldigd van gebrek aan kinderliefde. “Ach ja, zelfs in  het verkeer wordt het de jeugdige mormeltjes al duidelijk gemaakt dat zij het centrum van de wereld zijn. Een schitterende handleiding voor het creëren van een buitengewoon egoïstisch nageslacht. Mijn welgemeende felicitaties."

Foto in Duitsland

Gesprek in Duitsland

Dom genoeg heb ik hem niet gevraagd hoe hij zijn naam spelde, maar hij stelde omgekeerd de vraag ook niet. Dus hij schrijft ongetwijfeld mijn naam ook verkeerd. Zijn naam klonk als Čalba, maar dat zou je ook als Czalba of Tsalba kunnen schrijven. Hij zat aan het tafeltje naast het mijne en klaagde niet zoals anderen, die ik eerder die dag sprak, niet over de hitte, nee hij vroeg wat ik van de Duitsers vond en zonder mijn antwoord af te wachten, uitte hij zijn onbegrip.”Altijd zo’n keurig volk, opruimerig mag ik wel zeggen, ieder vlekje op hun blazoen wegpoetsend.” Čalba sprak Engels maar hier gebruikte hij voor de eerste keer een beladen Duits woord: “ausradierend”. Ik keek hem niet begrijpend aan. Waar had hij het over, de straten waren vrij van hondenstront en met lege bierflesjes viel het ook alleszins mee.  “Als ik hier het voor het zeggen zou hebben, zou ik iedere man van boven de twintig het dragen van een korte broek binnen de bebouwde kom verbieden, net zoals het tonen van tatoeages en het rondlopen in mouwloze t-shirts.” Hij gebruikte opnieuw een Duits woord: “Schweinerei”.  “Omdat ze geen grotesk ogende uniformen à la Göring meer aantrekken, menen ze zich  van onder tot boven met tatoeages te moeten bedekken,  gelukkig tatoeëren ze ze nu zichzelf, nadat ze zich tijdens de oorlog de eerste beginselen van de kunst hebben eigen gemaakt op anderen.” Ik vertel dat ook in Nederland wanneer de temperatuur boven de vijfentwintig graden stijgt, het manvolk  meent in kleuterdracht te moeten gaan rond paraderen: tachtigjarigen met melkflessen die zich achter een rollator voortbewegen. Čalba kijkt me niet begrijpend aan: ”milk bottles?” Ik maak hem duidelijk dat ongebruinde benen in Nederland melkflessen genoemd worden. “Goed gevonden, maar u hebt me niet verteld wat u van dat exhibitionisme vind.” Ik antwoord met een wedervraag, want eerlijk gezegd zie ik niet in hoe hoe er een eind gemaakt kan worden aan het dragen van mouwloze hemdjes, korte broeken en tatoeages in de openbare ruimte: “Hoe denkt u een verbod te verwezenlijken?”  “Als men in Frankrijk een burka kan verbieden, moet het toch mogelijk zijn elders regels op te stellen, wat op straat geoorloofd is en wat niet? Maar ik begrijp het. U komt uit een land waar de tolerantie het wint van de ergernis.”