SCHEIDING? 2

Bobby McFerrin & Yo-Yo Ma

De in Parijs geboren en in de Verenigde Staten opgegroeide cellist Yo-Yo Ma past uitstekend in het rijtje van musici die over de grenzen van de muziek waardoor ze bekendheid hebben gekregen, durft heen te kijken. Eerst horen we - ik houd nog steeds het gister geopperde onderscheid aan - Ma in het celloconcert in b-mineur opus 104 van Antonín Dvořák, daarna samen met Bobby McFerrin in "Hush Little Baby". McFerrin, beroemd geworden door: "Don't worry, be happy", is op zijn beurt ook niet dol op muzikale hokjes en zingt hier  de cellopartij van het Andante Cantabile voor cello en strijkorkest van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski en is vervolgens te horen en te zien met het  Israel Philharmonic Orchestra.

 

 

 

INTERVIEWEN

Lang geleden had je het NRCV-televisieprogramma "Showroom",waarin bijzondere mensen werden geportretteerd. De man, die met  een door paarden getrokken begrafeniswagen naar zijn laatste  rustplaats wilde worden gebracht, is me tot de dag van vandaag bijgebleven.

Vanavond zendt de VPRO "De Outsiders" uit. Ik lees in de VPRO GIDS dat er aandacht zal worden besteed aan activisme. Interviewer Tim den Besten (foto) meldt dat de man met wie hij sprak, denkt dat het  coronavirus op ons is los gelaten door 'de echte machthebbers', de regering bestaat uit  acteurs, na het ingespoten coronavaccin de 5G-masten worden opgevoerd en vervolgens iedereen voortaan onder 'mind control' staat. Samengevat is dat niet de mening van een enkeling maar het idee waar een grote groep idioten  achter aan draaft. Gelukkig hebben we interviewer Den Besten, die in de VPRO GIDS meedeelt dat hij vorig seizoen soms nog aan de  brave kant interviewde, maar het hem leuk lijkt wat meer  de confrontatie aan te gaan, zonder de hoofdpersonen voor lul te zetten. Zoiets hoor ik graag: vorig seizoen een aangenaam gesprek aangaan zonder het naadje van de kous te willen weten, maar nu Jeremy Paxman gaan spelen. Dat geïnterviewden zichzelf soms voor lul plegen te zetten, daar is Den Besten nog niet opgekomen.

 

SCHEIDING?

 

Er bestaat een wonderlijke scheiding tussen, wat ik maar populaire muziek en serieuze muziek, zal noemen. De benamingen kloppen, om te beginnen al niet, waarom zou jazz niet serieus kunnen zijn en serieuze muziek niet populair? Ik  heb me, toen ik de "Gezamenlijke Zenders Peazens en Moddergat " voor de VPRO maakte, van die scheiding niets aangetrokken, voor mij is muziek doodeenvoudig muziek, al geef ik toe dat sommige  klanken in het populaire genre het platteboenderlawijt niet ontstijgen, van, en het is maar een voorbeeld, "Me wiegie was 'n stijfselkissie", word ik niet  warm. Musici die jazz spelen gaan zelden de grens over naar serieuze muziek  - ik houd dus even de in de eerste zin van dit stukje geschetste scheiding aan - en omgekeerd is dat ook het geval. Er zijn maar een voorbeelden van instrumentalisten die zich van die - kunstmatige - scheiding niets aantrekken, Benny Goodman was zo iemand, die een klarinetconcert van Mozart uitvoerde, terwijl hij als de "King of Swing" furore maakte. De trompettist Wynton Marsalis (foto) is een hedendaagse musicus, die zich niets aantrekt van wat de goegemeente als noodzakelijk ervaart: men spele jazz of men spele serieuze muziek. Eerst horen we Marsalis tijdens "Jazz in Marciac", samen met Wycliffe Gordon, trombone; Dan Nimmer, piano; Carlos Henriquez, bas; Ali Jackson, drums; Bob Wilber, sopraansax; Olivier Franc, sopraansax en Victor Goines, tenor sax, sopraansax, clarinet en basklarinet, vervolgens soleert Wynton Marsalis  in een trompetconcert van Haydn.

á

Hebt u zich wel eens afgevraagd waarom u dat streepje op de eerste a van Máxima dient te zetten, terwijl honderd jaar geleden een als Heinrich geboren heer, in ons land als  Hendrik door het leven moest gaan. Trouwens die Jacobussen en Karels, die aan de overkant van de Noordzee de dienst uit hebben gemaakt, heetten natuurlijk James en Charles. En de man met die vreemde s achter zijn naam, Philips II, heette net zoals de tegenwoordige koning van Spanje Félipe.

Adelbert 7

Adelbert had na anderhalf uur alle straten van Bullay doorkruist, maar geen dorpssmid ontdekt, wel had hij in een kleine Kneipe een Strammer Max gebruikt. In het café was hij allerhartelijkst ontvangen toen de waard ontdekte dat hij uit de Lage Landen kwam. "Barney, Barney, Barney, Barney, Barney", had de man geschreeuwd en de consumptie was daarna gratis geweest. Adelbert had opnieuw geprobeerd Karl Marx te bellen, maar weer geen gehoor gekregen, daarna had hij zijn echtgenote gebeld, door wie hij volledig over  de toestand in de wereld was bijgepraat: Abe Lenstra was van Heerenveen naar S.C. Enschede vertrokken, graaf Adolf was bij Heiligerlee gestorven, Thierry Baudet had een broodje halfom genoten en Wolfgang Amadeus Mozart had "Eine Kleine Nachtmusik"  gecomponeerd. Leuk om te weten, maar daarmee was de buitenboordmotor niet gerepareerd.

ICI PARIS

Vandaag moet ik me, met  gepaste tegenzin, bezighouden met de van origine Belgische geurtjesfirma ICI PARIS, die dus eigenlijk beter HIER IS MALDEGEM zou kunnen heten. Op  24 augustus maak ik ruim 60 euro over, de dag erop ontvang ik een missive dat zending van het bestelde vertraagd is. Waarschijnlijk omdat op weg naar de statie van Maldegem (kruis aan wat van toepassing is)

a. de snelbinder waaronder mijn pakketje, op het velo van Sjefke Vanderbillecoeckxs, is bevestigd, breekt,

b. het kader van het velo van Sjefke Vanderbillecoeckxs in het ongerede is geraakt, zodat verder rijden onmogelijk is,

c. Sjefke Vanderbillecoecks en zijn velo geruime tijd  voor een geopende brug moeten wachten.

Dezelfde dag ontvang ik een email van POST.NL - u weet wel dat frisse en vrolijke bedrijf dat recent een aan een adres in Israël gerichte zending voorzag van een Track & Trace-nummer, gevormd door enige cijfers gevolgd  door F*CKJEWS - dat ik de aan mij gerichte zending op 26 augustus tussen 12.15 en 14.45 kan verwachten. Ik  blijf thuis. Ontvang niets, maar krijg een email  van POST.NL dat  de zending vertraagd is en hem de volgende dag tussen 12.00 en 14.00 tegemoet mag zien. Ik blijf opnieuw thuis en ontvang opnieuw niets. Na een paar dagen wachten gebeld en gemaild met ICI  PARIS. Men belooft bij POST.NL navraag te doen. Die navraag kan zeven dagen in beslag nemen. In feite heb daar geen  enkele boodschap aan, ik heb ICI PARIS betaald en dat bedrijf blijft in gebreke. Vrijdag j.l. ontvang ik een email van ICI PARIS ondertekent door Naomi van der Laan dat ik na opgaaf van mijn adres alsnog het door mij bestelde tegemoet kan zien. Mijn vreugde  is echter van korte duur want maandag volgt een nieuwe missive, dit maal ondertekent door Serena Keijsers met de volgende boodschap: "Post NL heeft laten weten dat volgens het GPS-systeem de rit van de bezorger nauwkeurig is geregistreerd. Hierop is te zien dat de bezorger op het juiste adres is geweest en het pakket heeft afgeleverd."  Dat is een  fragante leugen. Ik ben dus opgelicht. Mijn raad is ICI PARIS te mijden, omdat men daar klaarblijkelijk niet de klant geloofd maar de frisse en vrolijke besteldienst POST.NL, wellicht wordt e.e.a. echter wel geleverd wanneer een zogenaamde ariërverklaring aan de bestelling wordt toegevoegd.

GOSPEL

Gospelzangeres Sister Rosetta Tharpe is in ons land nooit zo bekend geworden als Mahalia Jackson. De traditie van zwarte, geestelijke zang op de grammofoonplaat dateert trouwens al van meer dan een eeuw geleden. Heel beroemd waren de Fisk Jubilee Singers en het uit hun midden geformeerde kwartet. De Fiskuniversiteit werd, kort na het einde van de Amerikaanse burgeroorlog, in 1866 opgericht om vrij geworden slaven een hogere opleiding te geven. De Jubilee singers (foto rond 1870) en het Jubilee quartet waren veel op tournee om zo geld in te zamelen voor de in Nashville gevestigde universiteit. Dit is "Swing Low, Sweet Chariot" in 1909 op de plaat gezet door het Fisk University Jubilee Quartet.