Sie

Sie mussen heuteavond nicht vergeten zu kaiken naar das programma Roofkunst von Eric Dijkstra.

Reclame

 

Twee gevelreclames in Amsterdam, die vergane glorie tonen. Minerva, ooit begonnen onder leiding van de Nederlander Sylvain de Jong in Antwerpen als fietsenfirma maar al gauw bekend als de fabriek van de meest fameuze Belgische automobielen en eindigend als de bouwer in licentie van Landrovers en bromfietsen en scooters. Daaronder reclame voor R.E.O., dat staat voor de initialen van Ransom Eli Olds, die nadat hij de Oldsfabriek verlaten had in Lansing, Michigan, opnieuw een automobielfabriek begon. Het meest  bekende voertuig uit de fabriek was ongetwijfeld  de R.E.O. Speedwagon (een naam die later gebruikt werd door een Amerikaanse popgroep), maar  het merk bouwde ook personenwagens en leverde tijdens de Tweede Wereldoorlog talloze Studebakertrucks aan de Sovjet Unie. Rechten van het verdwenen merk behoren thans aan Volvo.

Leadbelly

 

De  langspeelplaat begon niet met twee nummers van Nappy's band, die waren voorbehouden aan Huddie "Leadbelly" Ledbetter, een man die meermalen in de gevangenis belandde, maar aan wie dan ook weer gratie werd verleend en veel aan de Lomaxes had te danken. Op lp stonden twee nummers, het bekende "Rock Island Line", maar ook  Leadbelly op piano  in "Eagle Rock Rag".

Vliegtuigen

 

Vraag van een lezer van dit blog: "Wat heb je met vliegtuigen? Ik dacht dat je alleen wat met auto's, treinen en trams had?"

Vliegtuigen raakten wat "ondergesneeuwd" na mijn verhuizing in 1953 van Leeuwarden naar Den Haag. Ik raakte mijn grote medevliegtuigenthousiast Wim Dolstra kwijt en Ypenburg lag heel wat verder van mijn ouderlijke woning dan de vliegbasis in Leeuwarden. Vliegtuigen zijn inmiddels wel mijn oudste hobby, al zag ik ze als kind alleen maar als strepentrekkers langs de hemel op weg om Duitsland te bombarderen. In een Drachtster boekhandel ontdekte ik een, natuurlijk Duits angehaucht, boekje dat ik moest hebben, mijn ouders zullen het contre coeur hebben aangeschaft. Ik ben het flodderige boekje al lang kwijt en het enige wat ik me herinner is een foto van een Morane Saulnier (foto) tegen een hardblauwe achtergrond. Een echt vliegtuig van vlakbij moet ik in 1945 hebben gezien, toen ik met - als ik me zijn voornaam goed herinner - Marcel Sonderman, de zoon van Gerben Sonderman, diens in Drachten gelande, vliegtuig (een Leopard Moth) zag. Marcel (?) was de kleinzoon van de directeur van de Drachtster gasfabriek en de grootouderlijke woning stond een paar huizen van het onze. Maar pas in Leeuwarden werden vliegtuigen echt belangrijk, eerst waren er de Spitfires en later de Meteors en er was een binnenlandse KLM-lijn naar Schiphol, gevlogen met De Havilland Dragon Rapides. Als er iets misging op het vliegveld belde ik de krant en inde tipgeld, mijn eerste journalistieke bezigheid, die ik op zeker moment als twaalfjarige trachtte uit te breiden door zelf, met nog ongewisselde stem, iemand te bellen om informatie wat er bij een landing was misgegaan. Daar kreeg ik vanzelfsprekend geen antwoord op. Heel frustrerend!

 

 

 

Nappy

 

Een van mijn eerste jazzplaten was een verzamelaar op Capitol in Nederland uitgebracht door Bovema. Op de achterkant van de hoes stond maar een  kort deel van de beschrijving en  de binnenkant van de hoes gaf ook niet meer duidelijkheid. De plaat met werk van onder meer Leadbelly Ledbetter leverde ook geen soelaas en dus vroeg ik Bovema om uitleg, daarop kwam geen antwoord. Het was overduidelijk het  eerste deel van een serie over de geschiedenis van de jazz en daar had ik op dat moment graag  meer van willen weten. Goed, ik had het boek van Joachim Behrendt,  maar ik wilde behalve een boek graag muziekvoorbeelden. Er stonden twee nummers op de LP van Nappy Lamare's Luisiana Levee Loungers en na wat speurwerk kwam ik er achter dat hij gitaar en banjo speelde in het orkest van Bing Crosby's broer Bob, die het  orkest in 1935 had  overgenomen van Ben Polack. Lamare, geboren in New Orleans, net als Sharkey Bonano van Italiaanse komaf, heette voluit Hilton Napolean Lamare, dat verklaarde meteen dat Nappy.

David

 

 David Bromberg met "Eyesight to the Blind".

You talk about your woman
I wish you could see mine
You talk about your woman
I wish you could see mine
Every time she starts to lovin'
She brings eyesight to the blind

You know her daddy gave her magic
I can tell by the way she walks
You know her daddy gave her magic
I can tell by the way she walks
Every we start shakin'
The dumb begin to talk

She's got the power to heal you never fear
She's got the power to heal you never fear
Just a word from her lips

 

851

 

Toen de Auburn 851 in 1935 verscheen was de fabriek in de gelijknamige plaats in Indiana al 35 jaar bezig met automobielbouw, oorspronkelijk met wagens waarbij de benzinetank onder de 'motor'kap schuilde en de motor onder de vloer. Er verscheen lange tijd weinig opzienbarends en de motoren kwamen niet uit eigen huis maar eerst van Rutenber en later ook van Teetor, Continental en Weidely en ondanks de slagzin " Once an Owner, Always a Friend" werden niet bijster veel Auburns verkocht. In 1925 kocht Errett Loban Cord Auburn en vanaf dat  moment ontstaat een opgaande lijn, de vorm van de geleverde auto's wordt fraaier en de het aantal verkochte auto's gaat fors omhoog. In de jaren dertig is de concurrentie hevig en alhoewel de de prijs voor een 851 achtcylinder-in-lijn met compressor buitengewoon gunstig was - $1545 - en de topsnelheid 155 km/u., liep de verkoop niet en in 1937 was het gedaan met Auburn.