Buick

Ach, het begin van de jaren dertig toen Amerikaanse autofabrieken geteisterd door de depressie ondermerken introduceerden. Nash kwam met LaFayette, Buick met Marquette,  Oakland met Pontiac, Cadillac met LaSalle en Oldsmobile met Viking. Niet dat ze op  de lange duur succes hadden, alleen Pontiac verkocht beter dan Oakland en laatstgenoemd merk verdween. Buicks Marquette bestond slechts twee jaar: in 1929 en 1930 en had in tegenstelling tot het moedermerk zijklepmotoren, die  ontleend waren aan die van Oldsmobile. De auto op de foto is evenwel een echte Buick uit 1931 met een achtcylinder 5,6-literkopklepmotor in lijn. Er was niets mis mee, maar omdat de Verenigde Staten in crisis verkeerde, in feite een goede wagen op het verkeerde moment.

Williams

Er zijn meer fameuze mensen in de jazz met de achternaam Williams, maar ik bedoel op dit ogenblik Clarence Williams, die op twaalfjarige leeftijd wegliep van huis en zich aansluit bij een  'traveling minstrel show',  meestal een groepje musici en potsenmakers dat zich verdienstelijk maakte door het aantrekken van publiek voor iemand die op een jaarmarkt een universeel geneesmiddel verkocht. Later vinden we hem bij W.C. Handy (de componist van St. Louis Blues), achter de toonbank van een muziekwinkel, als uitgever van bladmuziek en tenslotte op talentenjacht voor het platenlabel Okeh. Maar hij maakte zelf goddank, ook opnamen en die zijn vrijwel allemaal de moeite van het beluisteren waard. Daar is bijvoorbeeld het door Jack Palmer en Spencer Williams (geen familie) gecomponeerde "I've found a new baby", dat hij met zijn "Blue Five" op 22 januari 1926 liefst twee keer  op de plaat zette. Op 15 januari 1930  deed hij het met een grotere groep musici nog eens,  maar toen zat hij zelf niet achter de piano, maar stond hij voor het orkest. Russell Procope (dertien jaar later clarinettist/altsaxofonist  in het orkest van Duke Ellington) is de vermoedelijke rietblazer, de bekende James P. Johnson zit achter de piano en Cyrus St.Clair blaast tuba. Clarence Williams hield het trouwens niet bij de  twee genoemde formaties, er zijn opnamen van zijn Jazz Kings, Washboard Band, Jug Band, Stompers, Trio, Blue Seven, Swing Band en vermoedelijk nog van een paar andere formaties. De afgebeelde achtenzeventigtoerenplaat met de opname van 15 januari 1930 - in mijn bezit  -verscheen oorspronkelijk op Okeh 8763, maar kreeg in Engeland op Parlophone het nummer R2225 met als toevoeging No. 13 in de Race Series (The Negro and His Music). Het matrijsnummer was in beide gevallen 403631A

L

Je zou kunnen zeggen: "de kop is er af", want  de kop is inderdaad van deze kleine zescylindermotor - inhoud 1086 cc - af. De motor zit in een L-type MG, waarvan in de 1933/'34 negentig tweezitsexemplaren zijn gebouwd, dezelfde motor zat ook in een Wolseley  "Hornet".

Quebec

Tenorsaxofonist Ike Quebec was een bekwaam arrangeur voor het platenlabel Blue Note, (dat in Europa hun materiaal uitbracht op Climax), het is dus niet verwonderlijk dat  Quebec op deze achtenzeventigtoerenplaat optreedt als aanvoerder van een eigen groep "Ike Quebec's Swing Seven" met als belangrijkste man de Basietrompettist Buck Clayton, met wie hij bovendien "Cup-Mute Clayton" schreef. Andere bekenden zijn gitarist Tiny Grimes, die onder  meer in het trio van pianist Art Tatum speelde en drummer J.C. Heard. Anders dan bij de plaat van Muggsy Spanier  komt hier geen zoekwerk naar  de musici aan te pas, ze  staan uitstekend vermeld op het etiket van de plaat.

Prinsemarij

Net even de telefoon gepakt om de voorzitter van de politievakbond APC Gerrit van de Kamp te vragen naar de politie-acties van vandaag.

"Goededag, heer Van de Kamp, hoe spel ik uw naam?"

"Met de V van verrekkeling, A van achterlijk, de N van neuroot, de D van droplul, de E van egoïst, de K van klootzak, de A van achterlijk, de M van malloot en de P van politie. Hebt u dat?"

"Jazeker, dank u wel! U gaat vandaag actie voeren?"

"Natuurlijk onze persoonlijke belangen gaan boven alles,  dat motto hebben wij sinds 1940 hoog in ons vaan."

"Hoe bedoelt u dat?"

"Nou, gedurende de gehele oorlog hebben wij om onze eigen belangen niet te schaden, op een enkeling na, goed met de bezetter samengewerkt."

"Ik moet dus wat er vandaag gebeurt, zien als een traditionele voortzetting van wat destijds is begonnen?"

 "Wis en waarachig, we laten ons door niets en niemand van ons eigenbelang beroven."

"Juist en hoe wordt dat nu aangepakt ?"

" Wij rijden vandaag in onze dienstvoertuigen over de volle breedte van de weg met  een snelheid van 66 kilometer in een zwaan-kleef-aan-actie naar Den Haag! Met die snelheid wijzen we op het  feit dat dat onze pensioensleeftijd dient te zijn.  Zesenzestig  en geen jaar meer!"

" U hebt er echt zin in, geloof ik?"

"Nou en of we er zin in hebben.  Zo nu en dan zal even worden gepauzeerd  om een aardig lied in  te zetten, zoals: "De politie is mijn beste kameraad, de politie weet op alle dingen raad, als je naar de overkant moet, of je weet de weg niet meer, de de politie brengt je over en hij  regelt het verkeer, de politie is mijn beste kameraad". 

"Meneer van de Kamp dank u voor dit gesprek!"

Spanier

Nee, niet ogenblikkelijk bij het lezen van Spanier denken aan de Duitse vertaling van Spanjaard, want daarmee heb ik geen enkel verband kunnen vinden. Ik heb het over Muggsy Spanier, aanvoerder van zijn Ragtime Band, maar ooit in het orkest van Ted Lewis. De opname van de Tiger Rag - geschreven door de leden van de Original Dixieland Jazz Band -  zo noteerde ik op het etiket van de achtenzeventigtoerenplaat dateert uit begin 1951. Maar ik schreef meer, want de schellakplaten waren uiterst karig met hun informatie: Spanier is de cornettist; Ralph Hutchinson, de trombonist; Darnell Howard, de clarinettist; Floyd Bean, de pianist; Truck Parham, de bassist en Big Sid Catlett, de drummer en vervolgens plakte ik een groen stukje plastic over het genoteerde. 

Fout!

Wie op zoek gaat in het kentekenregister van de Rijksdienst Wegverkeer komt tot de  ontdekking dat DH-15-66 is uitgereikt aan een Ford A Roadstar uit 1931. Dat is op zijn minst een schrijffout, want de juiste benaming is roadster (met een e) en dat is DH-15-66 niet, want het is geen open auto, maar een coupé. Het wordt echter nog merkwaardiger want het is zelfs geen Ford,  maar een Durant, die, elders op het internet, op een niet door mij gemaakte foto, bivakeert als  AL-70-20.

William Crapo Durant, ooit organisator van General Motors, maar daar de laan uitgebonjourd, startte in 1921 een concurerend bedrijf met de merken Star, Flint, Locomobile, Princeton, Eagle en Durant. Dat ging in het begin prima, tien jaar later was de totale productie echter gereduceerd tot 7000 wagens en begin 1932 was het afgelopen.